Wat Weening kan, kunnen wij dat ook ?

Ellenlange vergaderingen binnen de Geulse horecamuren waren nog niet voldoende. Wetenschappelijke Emails van onze eigen teamdietiste van Rond&Gezond maakten ons alleen maar nerveuzer. Hadden we genoeg glucogeen en caroteen? Wat is het nut van cafeine, creatine en carnitine? Zijn we isotoon genoeg? Is ons bloed aeroob of anaeroob? Door al deze ingewikkelde communicatie lukte het bijna niet eens om een hotel te bestellen. Drie dagen voor vertrek lukte dit alsnog en konden we donderdag 8 september eindelijk met een redelijk gerust hart naar Frankrijk vertrekken, waar Jose Indurain een paar mooie tochtjes voor ons uitgezet zou hebben.

Donderdag: de dag van Eva

Na een kleine ramp in de poedermelkverwerkende industrie, die adequaat werd opgelost door onze eigen good old Erik Poedermelk zaten we eindelijk een uur later dan gepland in de auto: Arno Benniebang, Erik Poedermelk, Jose Indurain, L1, durLei Bontempo en last but not least onze eigen Eva van TomTom. Arno mooi de route laten uitstippelen door Eva, Jos met de nodige kilometers rij-ervaring naar Frankrijk, Eva die niet van de wijs te brengen was. Dat kan natuurlijk niet goed gaan. Bij Saarbrcken dreige een eerste escalatie. Eva werd overruled door Jose, terwijl Arno zich in een steeds neteligere situatie gemanouvreerd zag. Na wat ronddolen door Saarbrcken zaten onze drie (eigen)wijzen uiteindelijk toch op een lijn (lees: weg). Ze waren het er over eens: Eva was de eerste slimme vrouw waar je in de auto zaken aan over kon laten.
Iets moois leek op te gaan bloeien tussen het driemanschap. Na een reis van 6 uur bereikten we uiteindelijk veel later dan gepland onze eindbestemming: Domaine du Bollenberg in Westhalten. Voordat we echter in ons hotel arriveerden volgden er echter nog talloze waarschuwingen van de bezorgde Eva: Kijk uit, draai om. Bij het hotel aangekomen bleek waarom. De aanwezigheid van een enorme wapenverzameling en een bewijs van criminaliteit waren Eva natuurlijk al ter ore gekomen. Uiteraard werden na aankomst in het restaurant onder het genot van een heerlijk Frans menu en de nodige wijn de eerste ervaringen gevalueerd.

Vrijdag: de eerste kennismaking

De vrijdag zou de dag van de kennismakingen gaan worden.
Kennismaking van het publiek met de ploeg van TWC Altijd Omhoog, en daarnaast uiteraard de eerste kennismaking met de cols in de Vogezen. De presentaite aan het publiek was goed voorbereid door onze directeur-sportief L1. Alleen waren er waarschijnlijk te veel collegas van Eva binnen de schrijvende en filmende pers aanwezig. Resultaat was dat de ploegenpresentatie alleen maar werd bijgewoond door enkele overjarige hotelgasten en hectares bijna voor de oogst gereed zijnde druivenranken. Verbeterpunt voor L1 voor een volgende keer dus. De kennismaking met de Vogezen cols zou ons gaan voeren over de Col du Firstplan, de Petit Ballon en als afsluiting de Col du Platzerwasel. Een koninginnerit in de volksmond genoemd. Volgens de weersvoorspellingen zou het echter wel een vochtige koningin kunnen worden. Zgn. AM showers werden voorspeld. Dat de Fransen het echter niet te nauw nemen met plannen bleek al gauw. De beklimming van de Col du Firstplan en de Petit Ballon werden in een zonovergoten ambiance afgelegd, waarbij de verhoudingen in de groep al snel duidelijk werden. Arno Benniebang hoefde voor deze groep inderdaad niet bang te zijn. DurLei Bontempo bleek zijn tempo helaas niet in de cols te kunnen ontwikkelen en Jose Indurain bleek van kopman in de voorgaande jaren te verworden tot gerespecteerd wegkapitein binnen deze nieuwe ploeg. Erik Poedermelk wist zijn plek en kon die ook gestaag vasthouden. Boven op de Col du Firstplan hadden we het idee dat we een flinke prestatie neer hadden gezet. Onder aan de Petit Ballon dachten we daar anders over. Wat te boek stond als een stijgingspercentage van 7% bleek in werkelijkheid 12-13% te zijn. Wat zou dit gaan worden voor de resterende 8 kilometers? Zelfs Benniebang werd hier wel een beetje bang van. Enkele kilometers onder de top vond onze directeur-sportief het lijden van vriend en wegkapitein niet meer om aan te zien en maande hij de hele ploeg tot afstappen, waardoor de achterstand van Jose zienderogen slonk en Jose zelfs vlak onder de top voor de aanval koos. Dat moet je bij Benniebang uiteraard niet flikken, hetgeen resulteerde in een flinke sprint bergop door Benniebang, die daarmee Bontempo en Poedermelk in zijn kielzog meezoog. Een kilometer onder de top werd Indurain achterhaald en ingehaald, waarna iedereen weer de vertrouwde stek had ingenomen. Op de top van de Petit Ballon bleken de AM showers PM showers te zijn geworden en werd een gevaarlijke afdaling ingezet, waarbij in de regen op het split imposante snelheden van 14-15 km. Per uur bereikt werden.
Ook afdalen is daardoor tot kunst verheven,waarbij bleek dat Bontempo nog een lange weg te gaan heeft tot kunstenaar. Onder aan de Col du Platzerwasel werden onder het genot van tartes flambee plannen gesmeed om bij aanhoudende regenval L1 in de volgauto te gaan vergezellen naar het hotel. Tot overmaat van ramp presenteerde zich samen met l'addition ook een flauw zonnetje aan de droge hemel. Een beklimming van de Col du Platzerwasel was het gevolg. De opmerking van de restauranteigenaar dat de Platzerwasel een veel zwaardere col was dan de Petit Ballon deed ons hunkeren naar de auto van L1, maar diens woorden waren onverbiddelijk: Klimmen, mannen!. Een mooie, maar zware klim op een nat wegdek volgde. Aanmoedigingen van L1 dreven ons tot het uiterste en in een inmiddels vertrouwde volgorde kwam iedereen als een vaatdoek boven aan. In de afdaling die volgde bleek dat de pijn uit de beklimmingen snel vergeten wordt wanneer het valse plat bereikt wordt. Met snelheden van 35 km. Per uur werd de terugtocht naar de Bollenberg ingezet. Deze laatse berg zou echter een echte kuitenbijter gaan worden deze dagen. Een eenvoudige edoch lange klim van 3 km. Doet toch pijn in het zicht van de haven. Kapot kwamen we dan ook aan. Echt Limburgs bier voor het appartement leek het enige te zijn waar een renner op zon moment nog behoefte aan heeft. Daar hadden we dan ook genoeg van mee gesmokkeld. Pluimpje voor de chef inkoop. Een uitgebreid diner en de nodige wijn zorgden er tot slot weer voor dat uitgeputte lichamen kunnen verworden tot onoverwinnelijke kerels met echte mannenverhalen, die voor onze minderjarige lezers waarschijnlijk minder geschikt zijn om vermeld te worden. Leve de censuur!!!

Zaterdag: Wie herstelt sneller, talent of materiaal ?

Vandaag zou in het teken komen te staan van het herstel, maar meer de vraag of onze jonge God Benniebang beter van zijn inspanningen hersteld was dan Longo durLei met zijn nieuwste materiaal uit Italie. Al snel bleek wel dat Benniebangs geest op en top fit was. Hij had nl. onze immer commercieel ingestelde Poedermelk weten te bewegen hand en spandiensten te verlenen in de aanloop naar de beklimming van de Grand Ballon, die voor zaterdag op het programma stond. Maar helaas, big brother L1 was watching us. Feit was wel dat Benniebang geen trap te veel hoefde te doen in de aanloop naar de Grand Ballon. Een eerste morele tik was uitgedeeld aan Bontempo, die de diensten van zijn Westbroek collega Indurain niet kon benutten om het Essendijk pact te weerstaan. In een mooie lange klim naar boven liep Benniebang weg van de rest en wist na 18 km. klimwerk met 12 minuten voorsprong op het materiaal als eerste de top te bereiken. Gelukkig heeft hij voor de toekomst ook nog uitdagingen, nadat bleek dat hij in de slotkilometers door een Franse veteraan met een 39er binnen 6 kilometer op 5 minuten achterstand werd gefietst. Dat onderweg het zadel van Poedermelk nog brak, hetgeen voor commotie in de groep en in de wedstrijd zorgde, was alleen maar van belang voor de statistieken. Gelukkig zou dit de enige panne van de hele tour door de Vogezen worden. Boven aangekomen bleek dat iedereen (op Bennibang na uiteraard, want die had weer eens de juiste kadans gevonden) behoorlijk had afgezien. Hoe we de top bereikten was niet meer van belang. Dat we hem bereikt hadden wel. Daarna zagen we wel weer verder. Omdat de hele ploeg deze dag toch wel een zware inspanning had verricht werd de raad van onze ditiste maar weer eens ter hand genomen en gingen we s avonds op zoek naar koolhydraten. De pasta van Nathalie in Colmar bleek daarvoor geschikt te zijn. Of de chevre chaud ook goed was voor opslag van glycogeen in lever en spieren is nog een openstaande vraag. Wel vermoeden we na deze avond dat wijn en bier iets minder bijdragen aan glycogeenspiegel en dat soort zaken.

Zondag: De zadelpen

De zondagmorgen begon waar de afdaling van de Grand Ballon mee geindigd was. De PM shower, die op zondag tot AM shower verworden was. De gezichten van de teamleden spraken aan het ontbijt dan ook boekdelen. Weinig behoefte aan fietsen. Bijkomend argument was uiteraard dat de nieuw bedrukte fietskleding de eerste 8 dagen niet nat mocht worden. Om toch enige zin aan deze dag te geven werd besloten om op zoek te gaan naar een nieuwe zadelpen voor Poedermelk. Maar ja, waar ga je op zondag een zadelpen kopen. Winkels in de regio waren dicht, terwijl de plaatselijke smid zijn werkplaats had omgebouwd tot cave. Stad en land hebben we afgereden, totdat we uiteindelijk in Basel aankwamen. Naast veel chagrijnig kijkende Zwitserse dames hebben we daar maar een grote ontdekking gedaan. Daar bleek nl. dat de nieuwe tuinomheining van onze teamarchitect Luca diSasso waarschijnlijk niet zelf ontworpen was, maar zijn oorsprong vond in de wand van de St. Johannustunnel in Basel. Alleen had diSasso natuurlijk weer stenen te weinig besteld, waardoor zijn vrouw de ontstane gaten op een gekleurde en kunstinnige manier moest opvullen. Dat laatste zou overigens ook een geweldige verbetering voor de tunnel in Basel kunnen betekenen. Kortom, Basel was geen stad waar je een rustdag in onze tour op een leuke manier kunt doorbrengen. Terug dus maar naar Bollenberg.
Omdat de adrenaline in ons bloed zich die dag opgehoopt had, moest dat er toch uit. Bij terugkeer op de Bollenberg begonnen de benen meteen te tintelen bij de blik op onze achtergelaten fietsen. Na kortstondig overleg werd besloten dat we nog snel even een klein rondje zouden fietsen voor het eten. Dat de nadruk daarbij op snel lag bemerkten we pas achteraf. Met een gemiddelde van dik boven de 31 km. per uur hebben we ontdekt dat TWC Altijd Omhoog ook een heus treintje kan rijden. Dat sommigen daarbij kopwerk schuwden en af en toe opzettelijk in de wind moesten worden gezet is een punt van orde dat zeker ter sprake zal worden gebracht in een volgende vergadering. Leert de geschiedenis dat het laatste avondmaal tijdens fietsvakanties een waar drinkgelag werd waar de sigaren over tafel rolden, dit keer was dat anders. Een bescheiden maaltijd met regionale gerechten werd zonder sigaren afgesloten in Spaanse stijl, waarvan de schrijver dezes vooral het drankje 43 is bijgebleven. De volgende dag moest nl. nog een waardige afsluiting vormen van de tour door de Vogezen.

Maandag: Het eeuwige dilemma: drinken of sporten ?

Op maandag moest de terugreis aanvaard worden, ware het niet dat TWC Altijd Omhoog zich voor een geweldig dilemma geplaatst zag:

• de beschikbare tijd was maar beperkt omdat Eva een lange terugreis voor ons in petto kon hebben
• we hadden nog geen wijn uit de plaatselijke cave ingeslagen
• we hadden enkele dagen in de Vogezen gefietst zonder op de Col de la Schlucht te zijn geweest.

Verhitte discussies aan de ontbijttafel moesten uitkomst bieden. Standpunten werden ingenomen en voorzien van goede en vooral minder goede argumenten. Uiteindelijk bleek Benniebang niet alleen een begenadigd fietser te zijn, maar ook een talentvol onderhandelaar. De directeur sportief zou worden ingeschakeld om ons naar de voet van de cols te brengen en daarna naar het hotel te rijden. Zo moesten we nog genoeg tijd overhouden om de plaatselijke cave te bezoeken. De tocht over de Hohrodberg en de Col de Calvaire werd door jullie verslaggever als de mooiste beklimming ervaren door de aanwezigheid van vele haarspeldbochten en mooie doorkijkjes naar overwonnen hoogten. Dat de bolletjestrui niet meer van schouder verwisselde mocht in deze niet deren. Blij waren we overigens ook allemaal dat ons hotel niet boven op de Hohrodberg lag, want dan had ons rittenschema er deze dagen heel anders uitgezien.
Na de beklimming van de Col du Calvaire restte ons volgens onze wegkapitein alleen nog maar een stukje vals plat over de Route des Crtes, die ons naar de Col de la Schlucht moest brengen, waar een afsluitende slotklim van 1 kilometer op ons lag te wachten. Alle krachten werden dan ook gespaard voor die laatste klim, waar nog eens flink gevlamd moest worden. In de stromende regen werd het peloton uit elkaar gereten en moest de laatste klim beslist worden in een sprint. Een digitale finishfoto kwam er aan te pas. De kijker moet daarbij wel altijd bedenken dat met digitale fotografie kijkersbedrog een peuleschilletje is.

Na een uitgebreide deguste du vin en inkoop van ettelijke dozen wijn werd de terugreis aanvaard. In het begin vergezeld van stoere praatjes over de opgedane ervaringen, allengs echter vergezeld van een chronische vermoeidheid. Dat Eva de mond gesnoerd werd was waarschijnlijk de reden van de kortere duur van de terugreis. Dat Eva toch niet helemaal vergeten werd moge blijken uit het feit dat Benniebang na de geleverde inspanningen nog energie genoeg over had om de gehele reis op de achterbank met Eva te spelen. Alles was echter snel vergeten toen om 23.00 uur de conglomeratie Geulle werd bereikt en diverse laveloze vrouwen op ons lagen te wachten, die de opengetrokken flessen wijn maar al vast zelf meester hadden gemaakt. Maar ja, een dronken vrouw .!

Ook altijd belangrijk: Een terugblik

Een korte terugblik op deze dagen in de Vogezen is toch wel op zijn plaats, omdat enkele dagen afzondering wel een paar belangrijke zaken aan het licht hebben gebracht:

• de inspanningen zijn voor een directeur sportief minstens even groot als voor de coureurs, getuige de zweetranden op zijn kleding, die op de rennerskleding niet te zien waren
• stoppen op je hoogtepunt is niet altijd noodzakelijk; je kunt na een leven als kopman je leven ook inhoud geven als wegkapitein
• al is het materiaal nog zo nieuw en snel, een echt talent achterhaald dit wel

• 200 meter achterstand bergop inhalen duurt een eeuwigheid
• afdalen is een kunst op zich
• beter een vrouw in een PDA, dan 10 in een auto
• poedermelk en cup-a-soup hebben meer overeenkomsten dan je denkt
• gezien de opgedane ervaringen riekt deze trip naar de Vogezen naar meer: Barcelonette, we komen er aan !