Hoogtestage in de Franse Alpen .....

Verslag fietsweek 3 t/m 8 juni 2005

Hier volgt een weergave van de belevenissen van een deel van de club in de Franse Alpen. Het betreft een jaarlijks weerkerend gebeuren, waarbij de trainingsarbeid van een jaar omgezet wordt in een beloning. Een beloning, die bestaat uit een aantal dagen fietsen door een prachtig gebied in Frankrijk of Italie. Maar naast de inspanning ook de ontspanning na de rit in de vorm van een lekker glaasje bier of een coupe cycliste (40 % orangina en 60 % bier) op een zonnig terras en na de douche een heerlijk menu/diner met een goed glas wijn. Soms op (een van) de laatste avond(en) wat extras en dan krijgt de inmiddels beruchte bonte avond zijn beloop met soms verrassende ontknopingen. Dit jaar namen de volgende clubleden deel aan weer een fantastische tocht:

-	Leon (L1)	:	ploegleider, sportdirecteur, regelneef, verzorger en cineast
-	Jeroen	:	verzorger, mecanicien, entertainer en fotograaf
-	Rob	:	coureur, gastronoom, vinoloog en verzorger ploegwagen
-	Jos	:	coureur, routier, francofiel en potbeheerder

Vrijdag 3 juni 2005

Na nog een gezellig glaasje wijn op de binnenplaats van Westbroek zijn we om 00.30 toch maar gaan slapen. Het vertrek naar Frankrijk was om 07.15 gepland en de wekker stond op 06.30 uur. Maar zoals vaker op dagen zoals deze al ruim voor de wekker wakker uit angst voor verslapen. Na douchen en een snelle hap om 07.25 vertrokken. Traag door Maastricht, een file in Luik en in de Ardennen ook vertraagd verkeer vanwege wegwerkzaamheden. Na een uiteindelijk voorspoedige reis om 16.00 uur gestopt in de buurt van Nantua. Vooral vanwege het mooie weer en de stijfgezeten billen. Veel mannen te lang in een krappe ruimte geeft hetzelfde effect als veel kippen of varkens in een te kleine stal: ze worden na verloop van tijd lastig voor elkaar. Dus uit de auto en toch maar fietsten! Daar gaat het tenslotte om en iedere kilometer is meegenomen. Een prachtig tochtje van 40 km. Over de Col de Berentin en over de Col de Cuvillat.

Ongeveer 15 km bergop, stijgingspercentage maximaal 8 procent. Om 18.30 uur aankomst in Hauteville Lompnes. Overnachting in hotel Le Provencal.

Zaterdag 4 juni 2005

Heerlijk geslapen. Wel langs een drukke weg en dus op tijd wakker. De weersverwachting was niet erg goed, maar de regen was gelukkig s nachts gevallen. Na een bezoek aan de lokale Champion-supermarkt begon zelfs de zon te schijnen. Temperatuur: fris. Niet getreurd, er staat een flinke, relatief vlakke etappe op het programma: van Hauteville naar Lac de Aiguebelette. Afstand circa 90 km. Prachtige rit. Via een route forestiere een klim naar Dergit St. Anne en over de D53 naar Thezillieu en vervolgens naar Virieu Le Grand. Na een lekker vlak stuk in een prachtig landschap toch nog een klimmetje met als beloning een mooi uitzicht met panoramatafel. De coach geeft aan, hoe we verder moeten. Maar eerst ravitailleren.

Na de baguette met Boursin fietsen we naar Cuzieu, Matignieu, Pollieu, Cressin, Les Mures, Silennes en via Nattages naar Yenne. Mooi plaatsje met lekkere terrasjes voor opnieuw een versnapering en interview voor/door L1 .

Vanuit Yenne over de D40 door Chatelaires, Lorsieux en Gerbaix naar Novalaise en dan naar het voor ons bekende hotel Chez Michelon langs het Lac de Aiguebelette. Daar aangekomen kenden de uitbaters ons nog van een jaar of zes geleden. Lekker biertje gedronken op het terras.

Daarna gedouched en heerlijk gegeten met mooie, door Rob en Karin gesponsorde wijnen uit de Savoie. Een heel goede van de roussette-druif en een zeer smakelijke van de mondeuse-druif. De laatste was een cave uit Perrin en leek qua smaak sterk op de Syrah.

Zondag 5 juni 2005

Vandaag is de start van de Dauphine Libere met een korte tijdrit in Aix-les-Bains en daar willen we graag bij zijn. Maar zelf fietsen is toch ook aantrekkelijk. We kiezen voor het compromis en gaan voor een korte rit vanuit Les Echelles langs de Gorges de Guiers en over de Col du Granier naar Chambery. Met auto plus fiets eerst naar Les Echelles, dan door een prachtig landschap langs de rotsen van de Guiers naar St. Pierre d'Entremont.

Het is zondagochtend en mooi weer, dus gaan ook veel Fransen erop uit. Iets meer autos, maar niet echt hinderlijk. Bovendien regelt Leon al jaren als een echte gendarme het verkeer. De klim naar de Col du Granier is niet spectaculair, is ook niet echt zwaar, maar kan wel weer bijgeschreven worden.

Vanuit Chambery met auto plus fiets snel naar het hotel bij het meer. Vlug douchen en met de auto weer naar Aix-les Bains. Hoe bedoel je, rust? Maar het is de moeite waard. Prachtig weer, lekkere terrasjes. De proloog wordt gehouden op een overzichtelijk parcours van bijna 8 km. Het is niet erg druk.

En overal kon je vlakbij de bussen, de renners en hun begeleiders en coaches komen. En natuurlijk ze een voor een zien starten. Er waren diverse toppers, waaronder Boogerd, Dekker Heras, Botero, Vinokourov en natuurlijk Armstrong. Hincapie won uiteindelijk de proloog.

Maandag 6 juni 2005

Vandaag een verplaatsing. We gaan via Chambery en Annecy naar Chamonix, waar we een pauze inlassen vanwege voor Rob spannende telefonische onderhandelingen met TPG. Dan door de Mont Blanctunnel en via Courmayeur naar de startplaats van vandaag: Pre-St. Didier. De tunnel is een belevenis op zich. Strenge regels na de recente ramp. Het is erg fris als we ons opmaken voor de beklimming van de Petit St. Bernard, 23 km. bergop met de top op bijna 2200 meter.

We besluiten zonder overjasje te vertrekken, maar de laatste kilometers hebben we een straffe tegenwind en daalt de temperatuur tot 5 °C, de gevoelstemperatuur is rond het vriespunt. Een jack of trui is hard nodig. Zelfs de haren van Leon dreigen van z'n hoofd te waaien. Wordt hier het geheim van zijn opvallend lang uitblijvende grijze haren prijsgegeven?

De Col kan worden bijgeschreven met een foto weer als bewijs.

Met een exemplaar van de Dauphine onder de koerstrui en met twee jackjes aan beginnen we aan de afdaling. Na een kilometer begint het te regenen en wordt zelfs afdalen een verschrikking. De gevoelstemperatuur zakt door de regen en de snelheid tot ver onder nul. Met bijna bevroren vingers kost remmen veel moeite en in combinatie met de natte, gladde weg wordt de afzink zelfs gevaarlijk. We rijden nog een paar kilometer door, maar stappen dan van de fiets. De alom geprezen en overal aanwezige sportdirecteuren Leon en Jeroen vangen ons weer liefdevol op in een kroegje, bestellen voor de coureurs warme thee en drinken zelf een pint. Doorfietsen wordt zelfs volgens hen te riskant en met de fiets op de auto dalen we naar Bourg-St. Maurice.

Dinsdag 7 juni 2005

Opstaan, inpakken, betalen en wegwezen. Steeds vaker nemen we geen ontbijt in het hotel. Zo ook vandaag. Jeroen en Leon zijn al naar de supermarkt geweest en aan de voet van de Cormet de Roselend wordt er goed ontbeten.

Het weer is goed en via een tamelijk mooie klim gaat het naar 1968 m. Redelijk makkelijk bereiken we de top.

Boven gekomen is het een deja-vu. Jaren geleden zijn we namelijk via de andere kant vanuit Albertville naar boven gegaan. De grote poubelle staat er nog steeds en er ligt behoorlijk sneeuw. Duidelijk is te zien, dat een deel van de crew aan de hoogte en de temperatuur moet wennen. Er waait een toch wel koude wind en ondanks de zon is het behoorlijk fris (9 °C). In een cafeetje drinken we thee en koffie. Een echt belegen Frans echtpaar runt de uitspanning en moppert vriendelijk over het koude weer.

Na de inwendige opwarming dalen we af naar het stuwmeer van de barrage de Roselend. Dan volgt een korte, maar toch felle klim over een mooi, smal weggetje naar de Col du Pre, op 1703 m..

Op de top praten we met een Nederlands VUT-paar, dat al zes weken onderweg is, over de geneugten van het leven en vooral over la douche France. We realiseren ons allemaal, dat we op dit moment eigenlijk bevoorrechte mensen zijn. We kunnen ons permitteren er een weekje tussenuit te gaan en zijn daar dankbaar voor. Met veel dank aan onze eegas. Tegelijkertijd beseffen we, dat dit soort uitstapjes alleen mogelijk is door het hele jaar te werken en dat ze ook dienen om de batterij weer op te laden en daardoor dreigende en helaas in de huidige hectische maatschappij veel voorkomende ongemakken te voorkomen. Tot nu toe dragen ze daar ieder jaar met succes toe bij. Het echtpaar begreep ons en laadde naar eigen zeggen zonder moeite iedere dag de batterij op, zich eveneens realiserend, dat ze, gezien hun gezondheid, bevoorrecht waren. De steile afdaling van de Col du Pre is van een uitzonderlijke schoonheid en af en toe knijpen we stevig in de remmen om het fraaie landschap in ons op te nemen. Af en toe wanen we ons zelfs in het paradijs. Echt bevoorrecht dus. Het is echter een idiote gedachte, dat de hier wonende Fransen iedere dag in het paradijs wonen, maar dat waarschijnlijk heel normaal vinden en af en toe ook nog balen van die steile wegen. Zullen we ze vragen te ruilen? Kunnen we hier iedere dag fietsen. Maar dat gaat waarschijnlijk ook vervelen. Het einddoel van vandaag is Beaufort en we strijken neer in het ons bekende hotel. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden en vanaf ons balkon hebben we prachtig zicht op de vallende avond in Beaufort. Onder het genot van enkele verfrissende versnaperingen natuurlijk. De voorraad slinkt nu snel!

Woensdag 8 juni 2005

Na een opnieuw opvallend rustige avond en nacht (worden we echt oud??) alles weer ingepakt en bij de lokale middenstand alle ingredienten voor het ontbijt ingeslagen. We rijden het dorp uit en aan de voet van de Col du Joly genieten we weer van een echte maaltijd met veel vitaminen. We schaffen definitief de Franse ontbijten af! Vol goede moed beginnen we aan de klim.

We moeten naar 1989 m., 23 km. Altijd maar omhoog! Het weer is perfect, volgens de meteo wordt het zelfs warm, tot 26 graden. De Col du Joly is geen pas, maar eigenlijk een doodlopende weg en daarom is het onderweg heerlijk rustig. Genieten van de natuur. Nadeel is wel, dat de weg niet erg goed is onderhouden. Veel losse split en dat is vooral in de afzink weer link. Maar vooralsnog gaan we door een redelijk mooi landschap bergop, en zijn in ongeveer 2 uur en 15 minuten boven.

Na de laatste bocht komt de grootste beloning van deze fietsvakantie: een werkelijk fantastisch uitzicht op het majestueuze Mont Blancmassief, maagdelijk wit en van een ongekende schoonheid. Als je dat ziet vergeet je de direct de vermoeidheid van de klim, die in de laatste kilometers nog pittig is (tot 9%). We genieten met volle teugen van het geweldige landschap, met dank aan de weergoden en de fotograaf!

Hoewel het moeite kost om te gaan, dalen we na de ravitailering af via dezelfde weg, maar halverwege de col nemen we de D70 via Hauteluce naar de Col de Saisies. Hauteluce is een echt Frans, gemoedelijk, fleurig en rustig dorp met nog steeds een mooi zicht op de Mont Blanc. Bij de verbinding met de D218a kijken we nog een keer om en gaan weer klimmen.

De bedoeling is om via de kleine smalle D325 slingerend door het bos verder te dalen naar Villard sur Doron en vervolgens richting Albertville om vanuit Queige als toetje de Col de la Forclaz op te fietsen. Jeroen en Leon gaan vooruit om de afslag van de D325 te zoeken, maar kunnen die helaas niet vinden en sturen ons terug de Saisies af. Een prachtige brede afdaling, waar we de fiets kunnen laten bollen. Topsnelheid: 65 km/uur. Vanaf Beaufort gaat het geleidelijk naar beneden tot in Queige. Volgens de kaart is de Forclaz een niet al te steile klim van 5 km., maar de realiteit is anders: er zijn flinke stukken van 9 procent bij. Maar uiteindelijk komen we ook hier zonder noemenswaardige problemen boven.

Via een heerlijk weggetje door het bos gaat het weer naar beneden tot Ugine, het eindpunt van deze naar later bleek laatste etappe. De fietsen gaan op de auto en we rijden naar Annecy over de N 508. Voor Annecy druk verkeer en met moeite komen we bij het beoogde hotel, waar we in 2002 ook waren. We willen flink op stap in het geweldige Annecy. Complet, messieurs is het antwoord op onze vraag of we kunnen overnachten. Hoe kan dat, op woensdag buiten het seizoen? Er blijkt een internationaal festival te zijn en daarom zijn alle hotels in de stad volgeboekt. Merde Tenslotte belanden we door zeer druk spitsverkeer via de N508 in La Balme en vinden een slaapplaats in een huisje bij een camping. Met zn allen op een kamer en de wc midden in de kamer. Als dat maar goed gaat. We eten bij een Italiaan in het dorp en besluiten de volgende dag terug te keren naar Nederland, omdat we inmiddels 6 dagen weg zijn en toch naar vrouw en kinderen verlangen. Hoewel, zullen we morgen nog naar de Vogezen gaan? Democratisch wordt besloten dat niet te doen. Met de rest van Altijd Omhoog zullen we daar in september vlammen. We drinken s avonds nog de magnum, die al de hele week wordt meegesleept en iedereen sluit opnieuw opvallend vroeg en vermoeid de luiken. Dit jaar geen bonte avond! Tsja, ouder worden gaat niet zonder slag of stoot.

´s Morgens is niemand daar meer rouwig om en rijden we probleemloos terug naar Nederland. Onderweg is er alle tijd om na te mijmeren over weer een heerlijke fietsvakantie en af en toe wegdromend komen de mooiste beelden nog een keer voorbij.

Volgend jaar toch maar weer naar de bergen? Het is en blijft geweldig en. heel gezellig, maar toch wel iets gezapiger! Nietwaar heren?? Laten we dat maar accepteren. Tot 2006, en.blijf trainen! In alle disciplines!