Hoe clean is clean ?

Zoals in de voorbereiding al was afgesproken, zou de challenge in Barcelonnette van 6 tot en met 12 september 2006 geheel en al in het teken staan van het oppoetsen van het imago van de wielersport. Betwijfelde John F. Kennedy in de vorige eeuw immers niet of een gezond mens in staat was binnen 18 uur 80 km. te lopen? Een zelfde twijfel kan worden uitgesproken wanneer we het hebben over clean fietsen. Zijn er na bewezen en onbewezen escapades van o.a. de heren Armstrong, Virenque, Basso, Ullrich en als laatste Landis nog normale stervelingen in staat om enkele dagen achter elkaar door de Franse Alpen te koersen zonder kunstmatige additieven?

De coureurs van TWC Altijd Omhoog hebben de stoute schoenen aangetrokken en zijn op onderzoek gegaan. In de trainingsopbouw werd derhalve een nat en daardoor erg rustig voorseizoen op het laatst nog gevolgd door enkele hoogtestages in het Geulse, waar urenlang de Lange en de Korte Raarberg, de Slingerberg, de Moorveldsberg en de Snijdersberg werden beklommen. Zo moesten toch de nodige klimkilometers in de benen komen.

Woensdag: Kaarten schudden

De eerste dag moest gezien worden als sfeertje snuiven en teambuilding. Er stond alleen een autorit op het programma van Geulle naar Langres, waar Floyd Netjes, onze wegkapitein, de eerste overnachting had gepland.

De onzekerheid knaagde deze dag bij alle renners aan het geweten, de opbeurende woorden van onze directeur sportive ten spijt. En iedereen ging daar vervolgens op zijn eigen manier mee om. De ene vrat zich kapot aan de peperkoek, de ander aan pasta van zijn eigen diëtiste. Weer een ander zocht de zekerheid in nieuw materiaal of in imponeergedrag jegens de rest, door maar honderduit te vertellen over zijn heroïsche daden in de voorbije 23 jaren.

Donderdag: De warming-up

Eerst moest onze equipe op verplaatsing, hetgeen inhield zo'n kleine 450 km. in de auto naar het Italiaanse Bardonecchia. De nervositeit van een dag was nog steeds niet verdwenen.

Na enkele uren kwamen de eerste cols in zicht. We reden langs de Galibier, de Telegraph en hoe ze ook allemaal mogen heten. Vroeger reed je tijdens de vakantie naar de Middellandse Zee en dacht je: 'Dit zijn geweldige cols, hier zou ik wel willen fietsen. Helaas, maar we gaan zwemmen aan de Cote d'Azur.' Op deze donderdag waren de gedachten iets anders: 'Shit, die cols zijn hoog. Konden we maar gaan zwemmen aan de Cote d'Azur in plaats van hier te gaan fietsen.' Maar helaas, de hotels waren geboekt en dus werd het fietsen. Om 13.30 uur in het Italiaanse Bardonecchia aan. Niets deed er hier aan denken dat hier een half jaar eerder snowboarders op besneeuwde hellingen hadden gestreden om Olympisch eremetaal. Uiteraard had @rno Benniebangvoorallesennogwat geheel volgens zijn strakke schema's in de auto van 12.00 uur tot 12.17 uur de speciaal door zijn diëtiste bereide pasta zitten verorberen. Wat er allemaal in zat, Joost moge het weten. Maar volgens @rno waren het alleen maar cleane natuurlijke ingrediënten. Hij kreeg het voordeel van de twijfel. Omdat Enrico en durLei geen diëtiste hadden geconsulteerd, verorberden zij voor de start nog maar snel een echte pizza met kaas en artisjokken. Wat dat voor invloed heeft op het inwendige van Enrico, hebben de wandelaars boven op de Col d'Echelle inmiddels kunnen constateren.

Na een nerveuze start op Italiaans grondgebied werd allereerst de Col d'Echelle bedwongen. Een opwarmertje van 9 km, die ons moest leiden naar een hoogte van 1778 meter, meteen al hoger dan de hoogste Vogezen cols uit 2005. Alle verontrustende verhalen over een eventuele hoogteziekte hebben we in de voorbereiding maar netjes aangehoord, om hier te ervaren hoe erg het zou worden. Vooralsnog viel het mee.

De volgende uitdaging werd gevormd door de Col d'Izoard. Deze serieuzere klim van 19 km. moest ons vanuit Briancon naar een hoogte brengen van 2344 meter. Netjes stond na elke kilometer aangegeven welk stijgingspercentage de volgende kilometer zou brengen. Het spel ging nu echt beginnen. Enrico, nog maar net bekomen van de kaas op zijn pizza, had toch wel een gigantische mentale dreun gekregen. Spieren genoeg, alleen zijn darmen protesteerden. Tot de dag van vandaag weten we nog steeds niet of het gewoon dde spanning was die hem te veel werd. Feit was wel, dat hij in het zicht van de haven de befaamde klap kreeg van de bekende man met de even bekende hamer. Met pijn en moeite werd de top toch bereikt.

Tijdens de mooie afdaling die volgde werd meteen weer duidelijk dat afdalen ook een kunst is. Met dichtgeknepen billen en remmen was durLei Floyd en @rno al meteen uit het zicht verloren en liep Enrico nog netjes langs de binnenkant van de weg om vooral maar niet de neiging te krijgen over de rand de afgrond in te springen. En dan te bedenken dat in het verleden de heren Coppi en Bobet hier aan de rest van het peloton ontsnapt zijn om zo de Tourwinst veilig te stellen.

Vrijdag: Voor 'die-hards'

Vandaag zou het de dag van de waarheid moeten worden. Alleen op een Frans ontbijt de Col d'Agnel (in het Italiaans klinkt hij overigens veel mooier: Colle dell'Agnello) beklimmen, hoe clean is dat. Ondanks alles werd er toch aan het zelfvertrouwen van de coureurs geknaagd. Onschuldige kwaaltjes bleken de kop op te steken. Voorzichtig werd er hier en daar gevraagd of onze eigen dokter Fuentes Ibuprofen had meegenomen. Met het slikken ervan werd nog even gewacht, omdat we anders te slaperig door L1 voor de ccamera's van Studio Izoard geïnterviewd zou worden. Kortom, onzekerheid troef vóór de beklimming van de 29 km. lange Col d'Agnel. Vermeldenswaardig was overigens wel dat L1 voor het oog van de camera's de nieuwe vrije tijd shirts van TWC Altijd Omhoog mocht uitreiken. Gesponsord door Santho Food. De aanloop van de eerste 18 kilometer vals plat hebben we aan ons voorbij laten gaan, omdat we meteen in Chateau-Queiras startten. Geen infietsen dus, maar meteen klimmen.

Een mooie lange klim door een lange vallei, waarbij ook hier weer het venijn in de bochtige en steile slotkilometers kwam te liggen. De harde wind op kop maakte het er voor ons zeker niet gemakkelijker op. Al snel ging iedereen in zijn eigen tempo naar boven, waarbij de verschillen redelijk ver opliepen. Gunstig was het wel dat onze vooruitgeschoven pion @rno Benniebang een mooi richtpunt vormde voor de rest, zodat we goed konden overzien wat er nog allemaal ging komen. Hierdoor bleven onaangename verrassingen achterwege en konden de krachten goed verdeeld worden. En als je dan toch nog energie over had, zoals Enrico, dan rijdt je toch gewoon lek om vervolgens op een lekke achterband de laatste 5 kilometers naar de top op 2744 meter hoogte te fietsen. Dan wordt je de held van de dag en heb je ook nog een goede reden waarom je @rno niet kon verslaan. Alle lof voor onze Enrico. Eenmaal boven op de top aangekomen konden we genieten van een schitterend uitzicht op de laatste afgelegde kilometers. Fantastisch, aan de ene kant Frankrijk en aan de andere kant Italië.

Nog mooier moest het aan de Italiaanse kant worden tijdens de afdaling. Een afdaling van 50 km. lag in het verschiet. Helaas kwam op de top een dik wolkendek aandrijven, waardoor het er onaangenaam koud werd. De afdaling leek dan ook verstoord te worden. Maar, zo snel als de bewolking was komen opzetten, zo snel was die ook weer verdwenen. Enige nadeel was het natte wegdek aan Italiaanse kant als gevolg van een zware regenbui. Uitkijken in de afzink dus. durLei werd alweer zenuwachtig en sch.... drie kleuren str.... Nogmaals, afdalen is ook een kunst. Nadat het steilste deel van de afdaling was afgelegd volgde een redelijk vlakke afdaling over een lengte van 35 km naar Venasca. Met de grote plaat bijtrappen om lange tijd snelheden van 45-50 km per uur te kunnen halen. Heerlijk. Dat is in ons eigen kikkerlandje niet mogelijk.

In Venasca aangekomen werden de plannen al snel bijgesteld, want een overnachting op Italiaanse bodem had zo ook wel zijn charmes, vooral omdat het alternatief bestond uit het beklimmen van de Col de Larche. Sinds deze vrijdag kennen de Italiaanse vrouwen in Venasca ook Piet Paulesma, die volgens hun veel op mister Tardelli (red.: lees L1; scoorde ooit het 2e doelpunt in de WK finale tegen Duitsland) lijkt. Dat we die nacht ook nog op een Italiaans vrijgezellenfeest belandden en met ons leven hebben gespeeld door te verkondigen dat Matterazzi een hele goede acteur is en Zidane de beste voetballer van dit moment, is alleen voor de statistieken. Verder niets gebeurd, dus.

Zaterdag: Uit je dak !!!

's Nachts een vent, dan 's morgens ook een vent. Hoewel we heel even hebben getwijfeld, hebben we er toch voor gekozen om de verplaatsing naar de Col de la Bonette in te zetten. Het zou tenslotte toch maar een rustdag worden met maar één beklimming. Via de geweldige Col de la Lombarde (die een uitdaging vormt voor de toekomst) hebben we ons door L1 naar de voet van de Col de la Bonette laten rijden. Daar aangekomen deed durLei bijna in de broek van angst. Een kopje cappucino en wat Norits bleken echter wonderen te doen. Net op tijd uitgepoept kon de hele ploeg aan de beklimming beginnen. Ging het in het begin nog rustig omhoog, allengs werd het steiler en werden de afgronden dieper. Naar het asfalt kijken of naar de lucht, dat werd het devies voor Enrico.

De Col de la Bonette is een mooie lange gelijkmatige klim, waarin je al snel in een goede kadans kunt komen en in een vast tempo naar boven kunt fietsen. Als je dan bijna stuk zit, zie je de top voor je. Het enige dat je dan nog moet doen is reserves bewaren voor het laatste stukje, naar de Cime de la Bonnette. Dit stukje hebben de Fransozen aangelegd om de hoogste doorgaande weg van Europa te creëren. Voor hun leuk, voor de coureurs iets minder. Heb je 24 kilometer geklommen, krijg je dan nog een lekker sstukje van ongeveer 15%, met aan de ene kant een vieze grijze bergtop en aan de andere kant een diepe afgrond. Niet nadenken en evenmin rondkijken, maar gewoon doortrappen is het enige dat op dat moment nog helpt. Mooi, maar zwaar, zeker als je de avond daarvoor wat Italianen hebt moeten overtuigen dat Zidane toch best goed kan voetballen.

De afdaling daarna was spectaculair, maar alleen voor de echte waaghalzen weggelegd. Enrico en durLei asisteerden Eva en L1 bij het naar beneden navigeren, terwijl Floyd en @rno als canon balls de weg naar Barcelonnette per fiets vervolgden. Uiteraard waren ze stukken sneller dan de volgwagen.

Zondag: L'etappe de la reine

Alle goede bedoelingen ten spijt kon het natuurlijk niet uitblijven. Op alleen croissantjes, roomboter, confitures en honing kan een topsporter niet leven en al zeker niet presteren. Op de dag van de Koninginnerit moesten we er dan ook aan geloven. Op het buitenterras boven het plein in hartje Barcelonnette werd alle geschut ten toon gesteld: Ibuprofen, viscapsules, magnesiumtabletten en Norits. Hoe verlekkerd kunnen coureurs daar naar kijken. Voor jullie een vraag, voor TWC Altijd Omhoog een weet. Feit iss wel, dat we ze blijkbaar niet konden missen. Er werd geslikt bij de vleet. Alleen onze directeur sportive was op dat moment nog in staat om ongeschonden een dopingtest te ondergaan. Tenminste, wanneer als gevolg van de verorberde blikjes Alfa het overtollig alcoholgehalte in zijn bloed niet ontdekt zou worden.

Goed geprepareerd gingen we van start voor wat toch wel de mooiste rit van deze challenge zou worden. Een geweldige tocht van 29 kilometer door de indrukwekkende natuur van de Col de la Cayolle, met alweer op het einde de lastigste kilometers. durLei Bontempo ondervond aan den lijve hoe vervelend het is wanneer je het routeschema niet goed in je hoofd hebt geprent. Hij verwachtte een paar vlakke slotkilometers voor de top, maar werd verrast met enkele kilometers van 7-8%. Dat doet pijn als je ze niet verwaacht. Was de klim naar boven al mooi, de afdaling aan de andere kant was nog veel mooier. Bovenin door kaal rotsachtig terrein, maar al snel langs mooi groen begroeide bergwanden, waar hier en daar het water via watervalletjes uit de bergwand kwam. Een mooie vallei lag voor ons. Geweldig, een terugkeer meer dan waard!

Na de afdaling lag de volgende col alweer te wachten, de Col des Champs. Beduidend korter dan de Col de la Cayolle, waardoor hij dan ook behoorlijk onderschat werd, ondanks de heftige stijgingspercentages. Het bleek al gauw dat een klim van 29 kilometer toch lang pijn doet. De 17 kilometer bergop naar de Col des Champs waren dan ook een ware martelgang. Dan helpt een lief herderinnetje boven in de slotkilometers gene ene moer. Echt afzien dus. Op de top aangekomen hadden we wel allemaal het idee dat het eer op zat en dat we, ondanks de geringe voorbereiding in Nederland, toch een mooie prestatie hadden neergezet. Voor het gemak vergaten we maar de rit van de volgende dag, waarin we al uitfietsende de Alpe d'Huez voor onze kiezen krijgen. Dat we deze dag vol zaten met dope, waren we natuurlijk ook al lang vergeten. Maar ja, dat is waarschijnlijk ook één van de bijwerkingen van dope: als je helder van geest zou blijven bij het slikken van deze middelen, zou je nooit aan zo'n rit beginnen.

Maandag: Uitblazen

Overmoedig geworden door al het voorgaande van de laatste dagen werden de plannen voor deze dag ook al snel omgegooid. Floyd moest nog even overtuigd worden, maar ja, daar hebben we een directeur sportive voor. L1 pakte dit goed aan en dus werd besloten de bekende kant van Alpe d'Huez te beklimmen. 24 bochten lang dus. Maar voor het zover was, eerst 2 1/2 uur in de auto. Geen al te beste voorbereiding dus.

Maar ja, we waren 'die-hards', dat hadden we vrijdag al laten zien. Dus het moest kunnen. Wel werden we steeds nerveuzer, naarmate we langer in de auto zaten en dichter bij Alpe d'Huez kwamen. Even leek het er op, dat we niet naar boven konden, omdat zich donkere wolken rond de berg verzamelden. Maar Piet Paulesma (lees: L1) meende gezien te hebben dat de wolken Alpe d'Huez reeds gepasseerd waren en dat we alleen maar moesten uitkijken in de afdaling. Zo gezegd, zo gedaan.

Een mooie ervaring is het om alle bochten te passeren die je normaal alleen maar van de tv kent. Ook vandaag gold weer dat het een pré was wanneer je het profiel van de col in je hoofd had. Dan wist je dat het in het begin lastig zou zijn, waardoor je daar niet als een gek van start moest gaan. Onderweg kwamen we dan ook genoeg coureurs tegen die het profiel blijkbaar niet goed gelezen hadden. We hebben deze coureurs boven en in de afdaling dan ook niet meer gezien. Een verademing is het wanneer je in de vverte (lees: hoogte) de eerste hotels van Alpe d'Huez kunt zien liggen. Dan weet je tenminste dat het einde in zicht is. Wanneer je je dan nog laat leiden door het aftellen van het aantal bochten, is het wel vervelend dat de laatste bochten wat verder uit elkaar liggen. Toch maar doorbijten dus. Vandaag werden we overigens op de hielen gezeten door het dreigende onweer. Het onweer was er dus nog niet geweest, maar moest nog komen. Dat betekende dus doorfietsen. We waren dan ook nog geen minuut binnen, toenn een hels onweer en een dito hagelbui losbarstten. Mooi dat je dan midden in de zomer in een wintersportplaats zit. Dan loopt het daar namelijk niet over van bedrijvigheid en zijn de cafeetjes en restaurantjes die open zijn ver te zoeken. Schuilen in een portiekje dus, of zelfs in een telefooncel. Maar ja, dat maakt het allemaal alleen maar heroïscher. De tijden die we hadden gereden op Alpe d'Huez, stemden ons tot slot ook nog tot tevredenheid. Thuisblijvers mochten zich hier een volgende keer mooi op gaan stukbijten. Wij zelf weten nu hoe het moet en zien nog wel mogelijkheden om de tijden in de toekomst aan te scherpen. Maar nu eerst naar Annecy, waarop we onze zinnen hadden gezet voor de evaluatie.

Dinsdag: Evaluatie

Dat het grootste deel van de evaluatie op dinsdag plaats vond en niet op maandag, was geheel te wijten aan Eva, die ons maandag door te lage en daardoor onmogelijke tunneltjes loodste. Daardoor konden we onmogelijk bij het gezochte hotel aankomen. Uiteindelijk hadden we nog geluk dat we ergens een zolderetage konden huren voor 5 personen, want heel Annecy leek volgeboekt te zijn. Dat we de hele challenge goed geëvalueerd hebben, moeten de lezers van dit verslag maar van ons aannemen. Voor de rest lijkt het de ploegleiding van TWC Altijd Omhoog om diverse uiteenlopende redenen verstandig om vooral niet te veel uit de doeken te doen over deze evaluatie. conclusie is wel dat het weer navolging verdient, al is het maar om de 25 vol te maken. Dat de leeftijd dan een steeds grotere rol gaat spelen, moge de reden zijn om nog meer 'middeltjes' mee te nemen die voorgeschreven worden door onze eigen dokter Fuentes.