Investeren en nog eens investeren en nog eens ......!

Ook al lijkt het er in het hedendaagse arbeidzame leven van velen niet op, maar een managementteam is er niet voor niets. Zo ook heeft het managementteam van TWC Altijd Omhoog haar bestaansrecht tentoon gespreid.

Allereerst werd tijdens één van de legendarische ledenvergaderingen in ons clublokaal het lumineuze idee geopperd om het thuisfront eens goed te gaan bewerken. Vaak ziet men dan dat dit mooie ideen zijn, maar dat dit vooral ook mooie ideen blijven. Het in werkelijkheid ook ten uitvoer brengen hiervan schort er vaak aan. Zo niet bij ons management.

Na een weloverwogen selectie van een geschikte lokaliteit werd daarom op vrijdagmiddag 3 februari koers gezet naar het Ardeense Vielsalm (België). Tijdens de heenreis bleek Benniebang zijn naam te hebben veranderd in Benniebangvoorbelgischeflitspalen. Als een haas stoof hij er op het heuvelachtige asfalt van de Ardennen vandoor, hetgeen erg veel gelijkenis had met zijn gedragingen op het asfalt van de Vogezen in september 2005. De al vaker gememoreerde ploeggeest van TWC Altijd Omhoog zorgde er echter voor dat toch iedereen gezamelijk aankwam in Vielsalm, zonder noemenswaardig protest van de ons bekende Eva.

Het huis in Vielsalm bleek een gecompliceerde structuur te hebben dan vooraf uit de beschrijving afgeleid kon worden. Dat het aantal bedden voldoende was, was nog geen vrijbrief voor het op basis van willekeur verdelen van alle slaapplaatsen. Pas na lang puzzelen en een lumineus idee van onze technisch directeur Luca di Sacco konden slaapkamers en bedden verdeeld worden zonder interechtelijke risicos. Deze goede start werd beloond met een oer Hollands stampotbuffet, hetgeen in het koude en winterse Vielsalm een streling voor tong en ingewanden bleek te zijn. Het startschot was gevallen voor een geslaagd weekend.

De tweede dag zou echt in het teken van de investering komen te staan. Al gauw bleek eenieder op de goede lijn te zitten. Om in de toekomst permissie te krijgen van het thuisfront voor studiereizen naar de Franse Alpen en mogelijk het Chileense hooggebergte, werd het idee geopperd om deze dag geheel in dienst van de vrouwelijke sexe te acteren. Dat de vrouwen dit willoos ondergingen, mag als een teleurstelling maar tevens als een overwinning ervaren worden. Tijdens de dag bleek duidelijk dat L1, directeur sportive, in de verzorgende sector zijn brood verdient. Het gemak waarmee hij de rol van trotse huisvader van zijn ploeg op zich nam, wekte alom bewondering. Samen met wegkapitein Jos Inderain loodste hij de mannen door de plaatselijke GB om alle ingredinten voor het door Jos prima in elkaar gestoken 6-gangen diner te verzamelen. Dat de wijn tijdens het diner, maar vooral ook tijdens de voorbereiding een belangrijke plaats in zou nemen, lag binnen dit gezelschap in de lijn der verwachtingen en werd ook duidelijk niet onder stoelen en banken gestoken. Het hele diner was gericht op het bespelen van de dames, hoewel deze ook genoeg vrijheid wilden hebben om hun eigen strategien uit te stippelen voor de toekomst. Apotheose van de avond moest worden gevormd door de wereldpremiere van de vermeende kassakraker Sempre Alto dans les Vosges. Deze film moest exact in beeld brengen onder welk een erbarmelijke toestanden de pedalleurs en leiding van TWC Altijd Omhoog tot de meest aansprekende prestaties zijn gekomen. Na het nuttigen van diner en enkele flesjes wijn werd in een bijna tot de nok gevulde filmzaal de kraker gepresenteerd. Alvorens de beelden echter werden gepresenteerd, werden allereerst nog tijdens een kortstondige plechtigheid beide teammanagers officieel opgenomen in de ploeg. Dit ceremonieel vertoon was beide managers duidelijk te veel, hetgeen bleek uit het feit dat vooral L1 anders dan anders sprakeloos was. Daarmee kon de film beginnen. De beelden lieten zoveel bovenmenselijke ontberingen in het middelgebergte zien, dat het documataire karakter van de film ver te zoeken was en de film meer weg had van een horrorfilm. Dat zal dan ook wel de enige reden zijn geweest dat enkele filmkijkers uit pure angst hun ogen probeerden te sluiten voor al deze lugubere beelden. Feit was wel dat de ware helden eindelijk eens konden zien aan welke zware omstandigheden ze zich bloot hebben gesteld tijdens de expeditie door de Vogezen. Cineast en regisseur Jos mag, wat de ploeg betreft, genomineerd worden voor n van de jaarlijks uit te reiken Grammys.

Na een emotievolle nacht, waarin de filmbeelden nog vaak op het netvlies van de kijkers passeerden, werd de zondag gebruikt om van de hemelse beelden uit de Vogezen terug te keren naar de koude werkelijkhied op aarde. Met een wandeling door de sneeuw en voor de kinderen een bezoek aan de plaatselijke schaatsbaan werd dit weekend afgesloten. Speculaties over nieuwe filmopnames in de Alpen en/of het Andesgebergte werden nog niet gemaakt. Maar dat de uitvalsbasis in de Alpen al verwittigd kan worden, bleek na dit weekeinde als een paal boven water te staan: Barcelonette, here we come .........!