Zijt gij koning? Ja, koning ben ik. Een blote-voeten-koning zonder maarschalken zonder troon en zonder hermelijn. Een koning die schuld vergeeft en God zijn Vader noemt. Een koningschap dat niet van deze wereld is.

Jezus stelt een dwars teken. Hij neemt zijn kruis op. Hij laat na te protesteren. Ook een blote-voeten-koning schrijdt. Met een doornenkroon die drukt, en de last van het kruis - een ballast van eeuwen - de zonden op zijn rug.

Hij valt - valt uit het oog. Valt uit het oog van de groten. Welke volwassene let nog in de straten van Jerusalem op een executie-kandidaat. Maar de ogen van een kind die het lijden lichter maken voor het Lam Gods dat de zonden van de wereld wegdraagt.

Al loopt iedereen weg: moeders lopen niet weg. Maria zou het kruis letterlijk mee willen dragen. De nieuwe Adam ontmoet de nieuwe Eva, zij die zonder schuld zijn dragen elk hun kruis, en bekrachtigen zo het nieuwe verbond.

De loden last begint zwaarder te drukken. De zwarte raaf wordt indringender en groter. De blote-voeten-koning drukt zijn sporen op de paden en wegen, dwars door onze wereld. En dan wordt heel het landschap lichter en warmer wanneer Jezus het gezicht ziet van Simon, en zijn grote sterke handen.

De vogels hebben hun nesten, maar de Mensenzoon heeft geen steen om zijn hoofd op te leggen. Maar wel een doek. Na Maria en Simon is het opnieuw een vrouw die niet wegloopt, maar door de barrières heenbreekt. Veronica reikt hem een doek.

Soms verlang je naar het einde. Zelfs de sterkste schouders dreigen het dan te begeven. Jezus valt weer. Immers in wijde omtrek is er geen helpende hand meer, geen troostende ogen, geen warm kloppend hart.

Weent niet over mij, maar over je kinderen! Het lijden en kwaad kruist elk leven, van mannen en vrouwen, in elke tijd, op elke plaats. En verlamd staren we toe, niet in staat het op te vatten.

Onze ogen zijn vertrouwd met het vierkante raam van de televisie, die onafgebroken beelden spuit, van mensen die doorbuigen, van mensen die bezwijken. Kun je je nog verroeren in je leunstoel met poes voor het raam?

Wie wil waarnemen wordt tot gluurder. Je slaat je ogen neer. Deze beelden zijn eigenlijk niet meer om aan te zien. Enkel God, tenminste, moge getuige zijn van wat Hem, en al degenen in Madjanek, Auschwitz en Bergen-Belsen ooit werd aangedaan aan ontluistering.

Hij die lijdt, weet zijn moeder nog het dichtste bij. Maar ook zij moet, met een hulpeloos gebaar, afstand nemen van haar zoon.

Van op een afstand, vernemen we, zien we, weten we, dat Hij de geest geeft op het negende uur, geheel alleen, de handen uitstrekt naar Zijn Vader.

Maria met het kind terug op haar schoot. Wie blijft dat is de moeder met het gewond hart. Zij blijft heel het leven en verder nog. Maria, de moeder, wijkt niet.

Jezus wordt in het graf gelegd. In een eng en donker graf leggen Maria en zijn leerlingen zijn dode lichaam. Zij zullen de eerste getuigen zijn van Zijn Verrijzenis op Paasmorgen. Het prikkeldraad is gebroken de machten van duisternis verjaagd.