Foto's Blues Maestricht 2010

Eindelijk is het zover. Philippe Bastiaans, Jos Potting, en Giel Coenen hebben de afgelopen tijd de koppen bij elkaar gestoken om vervolgens op de proppen te komen met de eerste editie van Blues Maestricht in deze hoedanigheid. Als toekomstige cultuur hoofdstad van Europa mag een Bluesfestival in Maastricht dan ook niet ontbreken. Er werd gekozen voor een schitterende lokatie in het pittoreske Jekerkwartier genaamd D'n Hiemel. Deze voormalige discotheek wordt tegenwoordig gebruikt voor een verscheidenheid aan evenementen varierend van onder andere dance-feesten, culturele evenementen tot festivals. Menig Maastrichtenaar heeft hier zijn eerste stappen gezet in het uitgaanscircuit dus deze lokatie heeft gewoon net dat beetje extra, noem het nostalgie. Toen het affiche bekend werd gemaakt met klinkende namen als Krissy Matthews ,Dedie Priest, Ian Siegal, en King Mo, werd al snel duidelijk dat de organisatie er een spektakel van wilde maken wat overigens oversloeg op de kaartverkoop want deze eerste editie was voor aanvang reeds uitverkocht. Een 350 mensen zouden deze eerste editie gaan bijwonen. Vol bepakt met rasse schreden naar d'n Hiemel, waar ik meteen hoorde dat er wat problemen waren geweest met het mengpaneel, wat overigens bij aanvang van het festival gelukkig opgelost bleek te zijn. Onder het genot van een lekkere betaalbare pint van hoofdsponsor MAES pils de fotospullen gereed gemaakt om vervolgens een half uurtje te wachten op de openingsact, Krissy Matthews. Ondertussen liep de zaal goed vol. Het feest kon beginnen......

Krissy Matthews , net 18 jaar geworden, van Noors/Engelse afkomst, betrad het podium om ons te letterlijk van de sokken te blazen met nummers van zijn eerste cd " Allen in Reverse " afgewisseld met covers van Albert Collins , BB King en een weergaloze uitvoering van "Fire" van Jimmy Hendrix. Deze voor mij nog onbekende jongeman liet duidelijk horen dat met hem de komende tijd rekening gehouden moet worden. Alhoewel het geluid in het begin van zijn optreden wat hard stond, heeft de geluidstechnicus gedurende het optreden zijn zaakjes op orde gekregen. Deze technisch begaafde jongeman zingt alle nummers zelf en met de tijd zal zijn stem zeker groeien. Krissy gaat er komen, daar ben ik van overtuigd. De toon is gezet, de lat lag hoog voor de resterende bands dus er stond ons nog het nodige te wachten...

De volgende artieste die haar opwachting mocht maken was Dedie Priest. De laatste keer dat ik haar had gehoord was een aantal jaren geleden op de Southern Bluesnight die jaarlijks in Heerlen wordt gehouden. Toen werd ze begeleidt door de voormalige band van Philippe Bastiaans , "Doctor Rhythm" , en mijns inziens zijn er toen kontakten gelegd die hebben geleid tot haar aanwezigheid op Blues Maestricht. Het viel mij toen al op dat deze rondborstige diva gezegend is met een dijk van een een stem die blues,soul,R&B, en gospel kan samensmelten tot een geheel. Mijn verwachtingen waren dus ook hoog gespannen en vanaf het eerste nummer gooide ze de beuk erin. Gepassioneerd, emotioneel, veelvuldig kontakt zoekend met het publiek, zorgde ervoor dat iedereen wat dichter naar het podium kwam om te genieten van haar uitstekende performance. De bekwame uit louter nederlandse muzikanten bestaande begeleidingsband, Richard van Bergen (gitaar),Roelof Klein (bas), Jody van Ooijen (drums), Govert van der Kolm (keyboards) zorgde voor een geoliede machine die swingde als een trein. Deze diva kan met haar stem je in vervoering brengen, pijn doen, je een fijn gevoel geven, je achterlaten met een gevoel van "We want more, we want more....". Vooraan in de zaal vond ik het geluid perfect maar wat verder naar de uitgang kreeg ik wat signalen dat het een en ander schijnbaar niet goed afgesteld was. Och ja, het hoort er allemaal bij de eerste keer...Behoorlijk onder de indruk van Dedie even buiten een peuk roken waar de stapel lege MAES bier kratten maar bleef groeien....

De derde performer die op het programma stond was Ian Siegal. Ik had Ian eigenlijk als headliner verwacht gezien zijn status maar de organisatie zal haar redenen hebben gehad om daarvan af te zien. Ian siegal is een singer/songwriter van Engelse afkomst die een verpletterende indruk heeft achtergelaten met zijn Cd uit 2005 "Meat & Potatoes", die overal in het verleden goed is ontvangen. Deze vent met een emotionele rauwe stem zingt elk nummer alsof het zijn laatste kan zijn, en begeleidt zichzelf met zijn akoustische gitaar of dobro op overtuigende wijze. Een rasmuzikant die het aandurft om dan met band, dan solo op te treden en die zich moeiteloos aanpast aan genres zoals blues,soul,en aanverwante stijlen. Nu staat Ian inmiddels bekend als kritisch persoon die wel eens wat aan te merken heeft op het randgebeuren van een festival/concert.... Afgelopen zaterdag was dit niet anders want na het eerste nummer liet hij zijn ongenoegen duidelijk blijken dat behalve de eerste 5 rijen aandachtig luisterend publiek, iedereen bezig was met praten en het consumeren van drankjes. Dit hielp schijnbaar want naarmate zijn optreden vorderde, werd het publiek stiller en genoot van zijn opzwepende klanken . Iedereen die zichzelf wel eens begeleidt heeft op gitaar weet hoe moeilijk dit is, want je kunt niet terugvallen op drums,bas,solo-gitaar. Elke fout is hoorbaar maar Ian Siegal is uit het beste hout gesneden mijns inziens. Je houdt ervan of niet maar ik raad iedereen aan om zijn cd's eens te beluisteren, om vervolgens te concluderen dat deze man van alle markten thuis is. Voor mij persoonlijk een krachtpatser die uiteindelijk nog bijgestaan werd door Kellie Rucker. Ze is geboren in Oaklahoma City, en schijnt geen onbekende in het circuit te zijn. Samen performen ze enkele nummers en de combinatie van hun stemmen, vermengd met haar mondharmonica klanken , blijkt een te gekke combinatie te zijn. Een geweldig optreden waarop de uitdrukking "minder is meer" van toepassing is. Kellie mocht de dag erna de afterparty verzorgen in Cafe de Belsj wat ook nog een leuk feestje zou worden....

Als headliner van deze eerste editie van Blues Maestricht had onze regionale trots King Mo de eer om dit waardige festival een dijk van een afsluiter te geven. De band bestaande uit Philippe Bastiaans ( zang ),Sjors Nederlof ( gitaar ),Colly Fransen ( Hammond C3 ),Henk Punter ( Drums ), en Jules van Bussel ( Bas ), is een eerlijke vette Texas/ Chicago/Powerbluesband waarvan de diverse muzikanten hun strepen in diverse bands meer dan verdient hebben. Op dit moment zijn ze hard aan de weg aan het timmeren met hun nieuwe cd, die deze avond aan het publiek gepresenteerd werd,  genaamd "Sweet Devil".  Dat resulteert natuurlijk in landelijke en internationale belangstelling voor deze band. Helaas heb ik deze cd nog niet in mijn bezit maar als dit in het verlengde ligt van de cd "Live @ La Bonbonniere", dan zit het wel snor, neem dat van mij aan. Het blijft een genot om zo'n jonge gast als Sjors Nederlof te zien en horen spelen....De speelsheid, de gedrevenheid, de invididuele klasse die deze jonge bezit resulteert in kippevel momenten...Het lijkt wel of zijn gitaarsolo's hem door hogerhand worden ingegeven... Zelden in herhaling vallend,voor elke noot vechten, iedere keer weer proberen om er nog een stapje bovenop te doen. Dat de jeugd de toekomst heeft is vandaag maar weer eens duidelijk geworden. Henk Punter, een gedreven drummer die op dezelfde manier in elke slag veel gevoel legt. Phil,een te gekke zanger die maar blijft groeien. De Hammond klanken...tja het klinkt als een geheel, ik kan er niet meer van maken. Uiteindelijk werd gastspeler Henrik Freischlader erbij gehaald, en ook hij bewees een goed stuk gitaar te kunnen spelen.Het kon natuurlijk niet uitblijven dat er op het einde een jamsessie ervan gemaakt werd waarbij Ian, Krissy, Kellie, Henrik, en consorten ons nog trakteerden op onder andere "Hoochie Coochie Man en Mojo Workin". Te gek!!

De eerste editie van Blues Maestricht zit erop en ik denk dat we mogen concluderen dat dit een meer dan geslaagde avond was. Zijn er dan geen verpeterpunten? Het is gewoon jammer dat het geluid halverwege en verder weg naar de uitgang niet optimaal was, maar ik denk dat dit te wijten is aan de materiaalpech waarmee de geluidstechnicus mee te kampen had . Ik hoor overal om me heen alleen maar positieve conclusies dus Giel,Jos,en Phil, chapeau, en op naar de tweede editie...Oh ja mensen, vergeet niet dat dit drietal binnenkort, 12 mei, niemand minder dan The Nighthawks op het affiche heeft staan en ook dit concert wordt gehouden in D'n Hiemel. Voor meer informatie kun je terecht op de website van Blues Maestricht. Zo, voldaan ga ik naar huis maar eerst nog even kijken naar de piramide van de verzamelde bierkratten...Het valt me een beetje tegen...

Op dit moment ben ik bezig met mijn site ergens bij een andere webhost onder te brengen vanwege plaatsgebrek op de server. Nog veel meer foto's die ik gemaakt heb kunnen jullie in hogere resolutie bekijken indien je op de betreffende naam klikt : Krissy Matthews, Dede Priest, Ian Siegal, King Mo, Afterparty Kellie Rucker.