In het kantoor van Huub Rijk, hoofd Dienst Arbeidsverhoudingen en Beloningen van staalgigant Corus in Hoogovens, vond dinsdagmiddag een dramatische bijeenkomst plaats. Rob Kahlman was per scootmobiel en achter zijn rollator gearriveerd in gezelschap van zijn echtgenote Lia en zijn adviseur Ad van Rooij. Na zeven jaar hardnekkige strijd zou de zwaar invalide Kahlman eindelijk van Corus vernemen wat voor schadevergoeding men voor hem had uitgetrokken.
        „Maar het aanbod was feitelijk niet meer dan een nieuwe klap in mijn gezicht”, zegt de voormalige bouwvakker/laborant, die zegt zijn gezondheid in het aardelitelaboratorium van Hoogovens Technical Services Europe BV tussen 1993 en 1998 te hebben verloren. „Het was zelfs zo erg, dat mijn vrouw spontaan in huilen uitbarstte.”
       De aanbieding van Corus was volgens Kahlman zo laag, dat hij er nauwelijks zijn juridische kosten mee kan betalen. „Maar”, zegt hij ook, „we zijn in gesprek en dat is meer dan ik de afgelopen zeven jaar heb meegemaakt.”
       Kahlman dacht in november 1993 de kans van zijn leven te krijgen, toen hij – met vooruitzicht op een vast dienstverband – een baan in een laboratorium van HTS Europe kreeg aangeboden. Hij was bouwvakker en werkte via een uitzendbureau bij Hoogovens. In het lab moest hij uit afvalstoffen stenen gaan ontwikkelen.
       
Angstaanjagend
       Rob Kahlman was getrouwd en vader van een kind. Hij dacht een belangrijke stap te zetten voor zijn hele gezin, dat in de jaren daarna nog met twee zoontjes werd uitgebreid. Maar eind 1998 was hij een lichamelijk wrak. En dat niet alleen, ook zijn vrouw en twee jongste kinderen begonnen ziekteverschijnselen te vertonen.
        „Mij was verteld dat ik met ongevaarlijke stoffen zou gaan werken. Maar toen ik op de eerste werkdag arriveerde, bleek ik de enige werknemer in het lab dat in een kelder onder gebouw 2H-09 was ondergebracht”, zegt hij. „Het werk was eenvoudig. Ik moest de aangevoerde stoffen mixen met allerlei middeltjes en dan onderzoeken of de korrels die ontstonden hard genoeg waren om er bouwmateriaal van te maken: stenen, maar ook kunstgrind. Van enige bescherming was geen sprake en fatsoenlijke afzuigers ontbraken ook. Het was altijd één grote stoftroep in dat hok onder de grond, waar bovendien nooit daglicht binnenkwam.”
       Achteraf kwam Kahlman er achter dat hij aan het werk was met vliegassen. Dat zijn giftige stoffen afkomstig uit vooral energiecentrales. Hij claimt besmet te zijn geraakt met een waslijst van zware metalen en ook zou het arsenicumgehalte in zijn lichaam onrustbarend zijn gestegen.   

„Ik kreeg uitslag over mijn hele lichaam. 
Mijn kortetermijngeheugen viel uit. Eén van mijn nieren moest worden verwijderd en mijn lever is sterk vergroot. Ik werd agressief, terwijl ik dat nooit was en uiteindelijk bleek dat ook mijn hersenen waren aangetast”, zegt Kahlman. Eind 1998 kon hij niet langer werken. Er volgde ontslag en niemand keek meer naar hem om.
       
Vreemd
        „Bij mijn aanstelling was ik op de loonlijst gezet bij STI Engineering in Heiloo. Dat was al vreemd, maar men verzekerde mij dat als ik mijn werk goed zou doen, dat ik een vaste baan bij Hoogovens zou krijgen. Dus ik accepteerde het”, zegt Kahlman. „Ook moest ik een verklaring ondertekenen dat ik strikte geheimhouding in acht zou nemen over mijn werkzaamheden. Zogenaamd omdat het om bedrijfsgeheimen ging.”
       Maar nu denkt Kahlman dat die geheimhoudingsclausule alles te maken had met de status van het laboratorium. Want nadat in 1998 door de Hoornse kantonrechter een ontslagvergunning werd goedgekeurd, waarbij Kahlman 15.000 gulden bruto ontving, startte de ernstige zieke ex-laborant een onderzoek.
       Na een klacht van Kahlman bij de Arbeidsinspectie mengde justitie zich in januari 2000 in de zaak. Officier van justitie mr. R.A. Otter uit Haarlem legde HTS Europe Services op de 31e van die maand een boete op van ƒ 5000. Hij had directielid P.C.H. Zonneveld en de chefs D. Mahadew en R. van den Bos gehoord.
       De brief, waarin de sancties wegens ernstige overtreding van het arbeidsomstandighedenbesluit werden bekend gemaakt, stuurde mr. Otter ook aan Kahlman. Mr. Otter schreef aan HTS Services Europe: ’Ik verwijs naar het rapport van het bureau Brian Goedtz van augustus 1995, waarin noodzakelijke aanpassingen aan het laboratorium worden opgesomd. Ondanks het feit dat de slechte situatie in het laboratorium dus bekend was, zijn er geen maatregelen genomen om deze te verbeteren. De heer Kahlman lijdt thans aan diverse lichamelijke en psychische klachten, waarvan in ieder geval een deel is toe te rekenen aan zijn werkzaamheden in het laboratorium, ergo voor uw verantwoordelijkheid komen. Dit kan niet zonder strafrechtelijke sanctie blijven. Terzijde merk ik nog op dat mij uit het dossier niet is gebleken dat u na het vertrek van de heer Kahlman enige belangstelling aan de dag hebt gelegd voor zijn gezondheid en welbevinden’.