< Free counter and web stats

- Foto's WO2 als Herinneringen-

- Pictures of WW2 to Remember-

Again from our friend Mr. Joe Matlock, also see his story under this one:

Alweer van onze vriend meneer Joe Matlock, zie ook het vorige verhaal onder dit verhaal:

Glenn Rojohn

14 August 2003 they laid Glenn Rojohn to rest. He was 81. If you had seen him on the street he would probably have looked to you like so many other graying, bespectacled old World War II veterans whose names appear so often now on obituary pages.

But like so many of them, though he seldom talked about it, he could have told you one hell of a story. He won the Distinguished Flying Cross and the Purple Heart all in one swoop in the skies over Germany on Dec. 31, 1944. Swoop indeed! I interviewed Glenn for Twilight Of Fury and could use only part of his story. The rest was too incredible for believable fiction!

Capt. Glenn Rojohn, of the 8th Air Force's 100th Bomb Group, was flying his B-17G Flying Fortress bomber on a raid over Hamburg. His formation had braved heavy flak to drop their bombs, then turned 180 degrees to head out over the North Sea.

They had finally turned northwest, headed back to England, when German fighters jumped them at 22,000 feet. The Messerschmitt Me-109s pressed their attack so closely that Capt. Rojohn could see the faces of the German pilots.

He and other pilots fought to remain in formation so they could use each other's guns to defend the group. Rojohn saw a B-17 ahead of him burst into flames and slide sickeningly toward the Earth. He gunned his ship forward to fill in the gap.

He felt a huge impact. The big bomber shuddered, felt suddenly very heavy and began losing altitude. Rojohn grasped almost immediately that he had collided with another plane. A B-17 below him, piloted by Lt. William G. McNab, had slammed the top of its fuselage into the bottom of Rojohn's. The top turret gun of McNab's plane was now locked in the belly of Rojohn's plane and the ball turret in the belly of Rojohn's had smashed through the top of McNab's. The two bombers were almost perfectly aligned -- the tail of the lower plane was slightly to the left of Rojohn's tailpiece. They were stuck together, as a crewman later recalled, "like mating dragon flies."

No one will ever know exactly how it happened. Perhaps both pilots had moved instinctively to fill the same gap in formation. Perhaps McNab's plane had hit an air pocket.

Three of the engines on the bottom plane were still running, as were all four of Rojohn's. The fourth engine on the lower bomber was on fire and the flames were spreading to the rest of the aircraft. The two were losing altitude quickly. Rojohn tried several times to gun his engines and break free of the other plane, but the two were inextricably locked together. Fearing a fire, Rojohn cut his engines and rang the bailout bell. If his crew had any chance of parachuting, he had to keep the plane under control somehow.

The ball turret, hanging below the belly of the B-17, was considered by many to be a death trap -- the worst station on the bomber. In this case, both ball turrets figured in a swift and terrible drama of life and death. Staff Sgt. Edward L. Woodall Jr., in the ball turret of the lower bomber, had felt the impact of the collision above him and saw shards of metal drop past him. Worse, he realized both electrical and hydraulic power was gone.

Remembering escape drills, he grabbed the hand-crank, released the clutch and cranked the turret and its guns until they were straight down, then turned and climbed out the back of the turret up into the fuselage.

Once inside the plane's belly, Woodall saw a chilling sight: the ball turret of the other bomber protruding through the top of the fuselage. In that turret, hopelessly trapped, was Staff Sgt. Joseph Russo. Several crewmembers on Rojohn's plane tried frantically to crank Russo's turret around so he could escape. But, jammed into the fuselage of the lower plane, the turret would not budge.

Aware of his plight, but possibly unaware that his voice was going out over the intercom of his plane, Sgt. Russo began reciting his Hail Marys.

Up in the cockpit, Capt. Rojohn and his co-pilot, 2nd Lt. William G. Leek Jr., had propped their feet against the instrument panel so they could pull back on their controls with all their strength, trying to prevent their plane from going into a spinning dive that would prevent the crew from
jumping out.

Capt. Rojohn motioned left and the two managed to wheel the grotesque, collision-born hybrid of a plane back toward the German coast. Leek felt like he was intruding on Sgt. Russo as his prayers crackled over the radio, so he pulled off his flying helmet with its earphones.

Rojohn, immediately grasping that crew could not exit from the bottom of his plane, ordered his top turret gunner and his radio operator, Tech Sgts. Orville Elkin and Edward G. Neuhaus, to make their way to the back of the fuselage and out the waist door on the left behind the wing.

Then he got his navigator, 2nd Lt. Robert Washington, and his bombardier, Sgt. James Shirley, to follow them. As Rojohn and Leek somehow held the plane steady, these four men, as well as waist gunner Sgt. Roy Little and tail gunner Staff Sgt. Francis Chase, were able to bail out.

Now the plane locked below them was aflame. Fire poured over Rojohn's left wing. He could feel the heat from the plane below and hear the sound of 50-caliber machinegun ammunition "cooking off" in the flames.

Capt. Rojohn ordered Lt. Leek to bail out. Leek knew that without him helping keep the controls back, the plane would drop in a flaming spiral and the centrifugal force would prevent Rojohn from bailing. He refused the order.

Meanwhile, German soldiers and civilians on the ground that afternoon looked up in wonder. Some of them thought they were seeing a new Allied secret weapon -- a strange eight-engined double bomber. But anti-aircraft gunners on the North Sea coastal island of Wangerooge had seen the collision. A German battery captain wrote in his logbook at 12:47 p.m.:

"Two fortresses collided in a formation in the NE. The planes flew hooked together and flew 20 miles south. The two planes were unable to fight anymore. The crash could be awaited so I stopped the firing at these two planes."

Suspended in his parachute in the old December sky, Bob Washington watched with deadly fascination as the mated bombers, trailing black smoke, fell to Earth about three miles away, their downward trip ending in an ugly boiling blossom of fire.

In the cockpit Rojohn and Leek held grimly to the controls trying to ride a falling rock. Leek tersely recalled: "The ground came up faster and faster. Praying was allowed. We gave it one last effort and slammed into the ground."

The McNab plane on the bottom exploded, vaulting the other B-17 upward and forward. It hit the ground and slid along until its left wing slammed through a wooden building and the smoldering mass of aluminum came to a stop.

Rojohn and Leek were still seated in their cockpit. The nose of the plane was relatively intact, but everything from the B-17's massive wings back was destroyed. They looked at each other incredulously. Neither was badly injured.

Movies have nothing on reality. Still perhaps in shock, Leek crawled out through a huge hole behind the cockpit, felt for the familiar pack in his uniform pocket and pulled out a cigarette. He placed it in his mouth and was about to light it. Then he noticed a young German soldier pointing a rifle at him. The soldier looked scared and annoyed. He grabbed the cigarette out of Leek's mouth and pointed down to the gasoline pouring out over the wing from a ruptured fuel tank.

Two of the six men who parachuted from Rojohn's plane did not survive the jump. But the other four and, amazingly, four men from the other bomber, including ball turret gunner Woodall, survived. All were taken prisoner. Several of them were interrogated at length by the Germans until they were satisfied that what had crashed was not a new American secret weapon.

Rojohn, typically, didn't talk much about his Distinguished Flying Cross. Of Leek, he said, "In all fairness to my co-pilot, he's the reason I'm alive today."

Like so many veterans, Rojohn got unsentimentally back to life after the war, marrying and raising a son and daughter. He was like thousands upon thousands of men -- soda jerks and lumberjacks, teachers and dentists, students and lawyers, service station attendants and store clerks and farm boys -- who in the prime of their lives went to war in World War II. They sometimes did incredible things, endured awful things, and for the most part most of them pretty much kept it to themselves and just faded back into the fabric of civilian life.

Let us be thankful for such men.

14 Augustus 2003 werd Glenn Rojohn naar zijn laatste rustplaats gebracht, Hij was 81. Als je hem op straat tegen was gekomen had hij er voor jou waarschijnlijk uitgezien als zovele grijzende, gebrilde oude 2e wereldoorlogs veteranen wiens naam tegenwoordig zo vaak bij de overlijdens advertenties staan.

Maar als zovelen van hen, zou hij je een geweldig verhaal hebben kunnen vertellen, hoewel hij er maar zelden over sprak. Hij won de Distinguished Flying Cross (gedestigneerd vliegers kruis) en de Purple Heart allemaal in een klap in de lucht boven Duitsland op 31 December 1944.

Inderdaad in een klap! Ik interviewde Glenn voor Twilight of Fury en kon maar een deel van zijn verhaal gebruiken omdat de rest te ongelooflijk was voor geloofwaardige fictie!

Kapitein Glen Rojohn, van de 8ste Lucht macht 100ste Bom Groep, vloog zijn B-17G vliegend fort bommenwerper in een aanval over Hamburg. Zijn formatie had het hevige luchtafweergeschut getrotseerd en loste haar bommen, toen draaiden ze 180 graden om terug over de Noordzee te vliegen.

Ze waren eindelijk noordwest gedraaid en vlogen terug naar Engeland, toen ze aangevallen werden door Duitse gevechtsvliegtuigen op 22,000 voet. De Messerschmitt Me-109s drongen vechtend zo ver door dat Kapitein Rojohn de gezichten van de Duitse piloten kon zien.

Hij en de andere piloten vochten om in formatie te blijven zodat ze elkaars geweren konden gebruiken om de groep te verdedigen. Rojohn zag dat een B-17 voor hem in brand vloog en in een ziekmakende glijvlucht richting aarde gleed. Hij liet zijn vliegtuig naar voor schieten om het gat te vullen.

Hij voelde een geweldige klap. De grote bommenwerper schudde, voelde plots erg zwaar aan en begon hoogte te verliezen. Rojohn begreep vrijwel onmiddellijk dat hij een botsing had gehad met een ander vliegtuig. Een B-17 onder hem, gevlogen door Luitenant William G. McNab, had de bovenkant van zijn vliegtuig in de bodem van Rojohn's vliegtuig geslagen. De top toren van McNab's vliegtuig zat nu dus vast in de buik van Rojohn's vliegtuig en de baltoren aan de onderkant van Rojohn's vliegtuig was in de bovenkant van McNab's vliegtuig geslagen. De beide vliegtuigen waren bijna perfect in lijn -- de staart van het onderste toestel zat een klein beetje links van Rojohn's staartstuk. Ze zaten aan elkaar vast, als een bemanningslid zich later herinnerde, "als parende waterjuffers".

Niemand zal ooit weten hoe het gebeurd was. Misschien hadden beiden piloten instinctief hetzelfde gat willen vullen in de formatie. Misschien had McNab een luchtzak geraakt.

Drie van de motoren van het onderste vliegtuig liepen nog, en alle vier de motoren van Rojohn. De vierde motor van de onderste bommenwerper stond in brand en de vlammen verspreidden zich naar de rest van het vliegtuig. De twee verloren erg snel hoogte. Rojohn probeerde herhaaldelijk om los te komen van het andere vliegtuig door zijn motoren flink toeren te laten maken, maar de twee waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. Bang voor een brand zette Rojohn zijn motoren stil en luidde de ontsnappingsbel. Als zijn bemanning ook maar een kans had om uit het vliegtuig te springen, dan moest hij het vliegtuig wel op een of andere manier onder controle houden.

De baltoren die onder de buik van de B-17 hangt, werd door iedereen gezien als een dodelijke val -- de ergste plaats in een bommenwerper. In dit geval waren beide bal torens in een vlug en verschrikkelijk drama op leven en dood gewikkeld. Staff sergeant Edward L.Woodall Jr. in de baltoren van de onderste bommenwerper had de klap van de botsing boven hem gevoelt en zag stukken metaal langs hem heen naar beneden vallen. Erger was dat hij begreep dat zowel de elektrische als hydraulische kracht was weggevallen.

Zich de ontsnappings trainingen herinnerend greep hij een handkrik, maakte het slot los en krikte de toren en haar geweren tot ze helemaal naar beneden stonden, hij draaide zich om en klom uit de achterkant van de toren omhoog in de romp.

Eenmaal in de buik van de bovenste bommenwerper zag Woodall een bloedstollende scene. De baltoren van de andere bommenwerper zat in de bovenkant van de romp. In die toren, hopeloos opgesloten, zat staf sergeant Joseph Russo. Verschillende leden van de bemanning van Rojohn's toestel probeerden naarstig de baltoren open te krikken zodat hij kon ontsnappen. Maar vastgeslagen in de romp van het onderste vliegtuig gaf de toren niet mee.

Bewust van zijn situatie, maar waarschijnlijk niet van het feit dat zijn stem over de intercom van zijn toestel ging, begon Sergeant Russo "Wees Gegroetjes" te bidden.

Boven in de cockpit zaten Kapitein Rojohn en zijn copiloot, 2e Luitenant William G. Leek Jr.,ze hadden hun voeten tegen het instrumenten paneel geplaatst zodat ze hun controle sticks met al hun kracht naar beneden konden trekken, trachtend te voorkomen dat hun vliegtuig in een spin duik zou komen waardoor de bemanning er niet meer uit kon springen.

Kapitein Rojohn knikte naar links en de twee kregen het voor elkaar om het groteske, neerstortende hybride van een vliegtuig terug naar de Duitse kust te vliegen. Leek voelde zich alsof hij een indringer was in sergeant Russo's gebeden die over de krakende radio klonken, dus trok hij zijn vlieghelm met koptelefoons van zijn hoofd.

Rojohn, meteen begrijpend dat de bemanning niet uit de bodem van het vliegtuig kon springen, gaf zijn top toren schutter en zijn radio operator Technisch Sergeant Orville Elkin en Edward G. Neuhaus opdracht om terug te gaan naar de romp en door de middelste deur achter de vleugel uit het toestel te springen.

Toen moesten zijn navigator 2de Luitenant Robert Washington en zijn

Bambardier, Sergeant James Shirley hen volgen.

Terwijl Rojohn en Leek op een of andere manier het toestel stabiel hielden konden deze vier mannen en ook waist (midden) schutter staf sergeant Roy Little en staart schutter Staf sergeant Francis Chase springen.

Nu stond het hele vliegtuig dat onder hen vast zat in brand, vuur liep over Rojohn's linkervleugel. Hij kon de hitte van het toestel onder hem voelen en hoorde het geluid van de caliber 50 machine geweer kogels die op gingen in de vlammen.

Kapitein Rojohn gaf luitenant Leek opdracht om nu uit het vliegtuig te springen. Leek wist dat zonder zijn hulp om de controle knuppels terug te houden, het vliegtuig in een vlammende spiraal naar beneden zou storten en de centrifugaal kracht zou ervoor zorgen dat Rojohn niet uit het vliegtuig kon springen. Hij weigerde zijn order.

Intussen keken de Duitse soldaten en burgers op de grond die middag verbaasd omhoog. Sommigen van hen dachten dat ze een nieuw geallieerd geheim wapen -- een vreemde 8 motorige dubbele bommenwerper -- zagen. Maar luchtafweer schutters op het kusteiland Wangerooge aan de Noord zee hadden de collisie gezien. Een Duitse Batterij kapitein schreef in zijn logboek om 12.47 in de middag: "twee vliegende forten botsten in een formatie in het Noord oosten. De vliegtuigen vlogen aan elkaar vast verder en vlogen 30 km zuid. De vliegtuigen konden niet meer vechten. We konden op het neerstorten wachten dus zijn we gestopt met schieten op deze twee vliegtuigen."

Hangend aan zijn parachute in de koude December lucht keek Bob Washington met dodelijke fascinatie hoe de gepaarde bommenwerpers, met een spoor van zwarte rook, naar beneden vielen, ongeveer 4.5 km weg, hun neerwaartse tocht eindigend in een lelijke kokende bloesem van vuur.

In de cockpit hielden Rojohn en Leek grim de stuurknuppels vast, proberend om een vallende rots te berijden. Leek herinnert zich gespannen:" de grond kwam sneller en sneller op ons af, we mochten bidden. We gaven al onze laatste kracht en sloegen tegen de grond".

McNabs vliegtuig onder de bodem explodeerde, zo de andere B-17 omhoog en naar voren schietend. Het raakte de grond en gleed door tot de linkervleugel door een houten gebouwtje sloeg en de smeulende massa van aluminium werd tot staan gebracht.

Rojohn en Leek zaten nog steeds in hun cockpit. De neus van het vliegtuig was redelijk intact, maar alles van de B-17's vleugels en daarachter was verwoest. Ze keken elkaar verbaasd aan. Geen van beiden was serieus gewond.

Films hebben niets over de realiteit. Nog steeds in shock misschien, klom Leek uit het grote gat achter de cockpit, voelde naar zijn bekende pakje in zijn uniformjas en pakte er een sigaret uit. Hij stopte hem in zijn mond en wilde een vuurtje pakken. Toen zag hij een jonge Duitse soldaat die zijn geweer op hem richtte. De soldaat zag er bang en geërgerd uit. Hij griste de sigaret uit Leek's mond en wees naar de benzine die over de vleugel vloeide uit een kapot gerukte benzinetank.

Twee van de zes mannen die uit Rojohn's vliegtuig sprongen overleefden de sprong niet. Maar de andere vier en verbazend genoeg vier mannen van de andere bommenwerper, inclusief baltoren schutter Woodall, overleefden. Allen werden gevangen genomen. Sommigen werden uitvoerig ondervraagd door de Duitsers, tot ze tevreden waren dat wat er neergestort was, geen nieuw Amerikaans geheim wapen was.

Rojohn, Typisch, praatte niet veel over zijn Distinguished Flying Cross. Over Leek zei hij: "in alle eerlijkheid naar mijn copiloot, hij is de reden dat ik vandaag nog leef".

Als zoveel veteranen ging Rojohn na de oorlog zonder veel sentiment gewoon verder met zijn leven. Trouwen en een zoon en dochter opvoeden. Hij was als duizenden en duizenden mannen.

Houthakkers, leerkrachten en tandartsen en studenten, advocaten, benzine station bediendes en winkelbedienden en boerenknechts -- die gedurende de beste jaren van hun leven gingen vechten in de tweede wereldoorlog. Ze deden soms ongelooflijke dingen, stonden verschrikkelijke dingen uit en voor het grootste deel hielden ze alles zo'n beetje voor zichzelf en verdwenen gewoon terug in het burger leven.

Laat ons dankbaar zijn voor zulke mannen.

Our good friend Mr. Joe Matlock, writer of the books "The Dance" and "Twilight of Fury" send us these pictures and this story about a Hero of D-Day who died July the 24th 2003

Onze goede vriend Joe Matlock, schrijver van de boeken "The Dance" en "Twilight of Fury" stuurde ons deze foto's en dit verhaal over een D-Day held die 24 Juli 2003 stierf.


John Lucas

How do we define a hero?

An unsung hero I knew passed away 24 July 2003. His name was John Lucas. An affable, yet frumpy man with a genuine smile and time for everyone. A young boy could visit his model shop and have enough money for the model airplane or boat but not the tax. Of course John would forget to add the tax to the bill.

But John was a hero in another way. How many of you have seen 'Saving Private Ryan'? Did you know it was based on a true story except that Ryan's real name was Fritz Niland? Saving Private Fritz or Niland wouldn't work, so Steven Spielberg changed it to something more American...

I interviewed John Lucas for Twilight Of Fury but I was unable to fit his thread into the novel so I will now tell the story of John Edward Lucas...

In 1943 John was drafted into the Navy at the age of nineteen. That's right, drafted into the US Navy. He became a Bosun's Mate 2nd, piloting LCPs (Landing Craft Personnel )or Higgins boats as they are also known. You know, those landing crafts that drop their ramps as GIs and Marines storm beaches into an insane hail of bullets.

On 6th of June 1944, John piloted his LCP onto Dog sector of Omaha beach at Normandy- where the scene for Saving Private Ryan is based.. As the ramp fell half the men, including his assistant died where they stood. The other half made it onto the beach. John nursed his LCP back to an LST (Landing Ship-Tank) to off-load the dead and raise the ramp. There were no wounded.

By now, many of you are asking how is this guy a hero? Because he went back to Dog Sector with a second wave. John told me he knew he was a dead man walking. The weapons fire was so intense there was no way he would survive and he had made peace with God at this point. So at another LST John jockeyed his LCP into position and received more assault troops and another assistant to man the ramp.

Please keep in mind that Higgins boats, or LCPs, were most made of plywood to maintain a shallow draft. As a matter of fact they are something akin to the PT (Patrol Torpedo) boat.

At the beach, the ramp lowered and two-thirds of the soldiers died in place. Miraculously, this assistant was not hurt. Again, the dead were returned and another load of soldiers were ferried to the Dog beach. Most of the soldiers departed but John's assistant died as John himself was hit by machine-gun fire. When John regained consciousness, a medic had bandaged his shattered arm and shoulder. Then the medic ask if John could return the wounded to a ship. With his one good arm, John manned the helm and piloted his LCP of wounded to the LST.

For John, the war was over. His left arm and shoulder were nearly destroyed. This was John's first and last battle. Keep in mind, it was NOT going into an unknown battle that makes a hero. It is returning to the known horror of certain death, not once more but twice more, that makes a hero...

Joe Matlock, author

Hoe definieren we een held?

Een onbezongen held die ik kende stierf 24 Juli 2003. Zijn naam was John Lucas. Een vriendelijke maar toch verfomfaaide man met een echte glimlach en tijd voor iedereen. Een jongen kon zijn modelshop bezoeken met genoeg geld voor een model vliegtuig maar niet voor de bijkomende btw. Natuurlijk vergat John die dan gewoon er bij te tellen op de rekening.

Maar een held was John op een andere manier. Hoeveel van jullie hebben 'Saving Private Ryan' gezien? Wisten jullie dat het gebaseerd is op een echt gebeurt verhaal behalve dat Ryan's echte naam Fritz Niland was? Saving Private Fritz of Niland werkte niet, dus veranderde Steven Spielberg hem in een meer Amerikaanse naam.....

Ik heb John Lucas geïnterviewd voor Twilight Of Fury maar de draad van het verhaal paste jammer genoeg niet in mijn roman dus daarom vertel ik nu het verhaal van John Edward Lucas...

In 1943 werd John op 19 jarige leeftijd opgeroepen om onder dienst te gaan bij de Marine. Ja u leest het goed, opgeroepen voor de US Navy. Hij werd een bootsman's (onderofficier ter zee) maat 2e pilote op LCP's (Personen landings voertuig) of Higgins boten zoals ze ook wel genoemd worden. U weet wel, die landingsboten die hun klep laten vallen wanneer de soldaten en mariniers de stranden bestormen in een waanzinnige kogelregen.

Op de 6de Juni 1944, stuurde John zijn LCP richting Dog sector van Omaha beach in Normandie waar de scene voor Saving Private Ryan op is gebaseerd.. Toen de klep werd geopend stierf de halve benmanning inclusief zijn assistent waar ze stonden. De andere helft bereikte het strand. Voorzichtig stuurde John zijn LCP terug naar een LST (Landing Schip-Tank) om de doden af te laden klep weer te sluiten. Er waren geen gewonden. Nu vraagt u zich natuurlijk intussen af waarom deze man een held was? Omdat hij met een tweede golf terug voer naar Dog Sector. John vertelde me dat hij wist dat zijn uur gekomen was. De beschietingen waren zo intens dat hij het op geen enkele manier kon overleven en op dat moment maakte hij vrede met God. Dus bij een andere LST jockeyde John zijn LCP in positie en ontving hij nog meer aanvals troepen en een andere assistent om de klep te bedienen.

Bedenk u alstublieft dat die Higgins boten, of LCP's, meestal gemaakt waren van triplex of multiplex om weinig diepgang te maken. Eigenlijk lijken ze wel op een PT (Patrouille Torpedo) boot.

Op het strand ging de klep open en twee-derde van de soldaten stierf ter plekke, Wonderlijk genoeg werd zijn assistent deze keer niet gewond. Alweer werden de doden terug gebracht en een andere lading met soldaten werden naar Dog beach gebracht. De meeste soldaten verlieten het landingsvaartuig maar John's assistent werd gedood en John zelf werd geraakt door machinegeweer vuur. Toen John weer bij kwam had een medic zijn verwoestte arm en schouder verbonden. Toen vroeg de medic of John de gewonden terug naar het schip kon vervoeren. Met zijn gezonde arm ging John aan het roer staan en stuurde zijn LCP met gewonden naar de LST.

Voor John was de oorlog voorbij. Zijn linker arm en schouder waren bijna geheel verwoest. Dit was John's eerste en laatste gevecht. Bedenk het was NIET het betreden van een onbekende strijd dat een held maakte. Terug keren naar een bekende hel met zekere dood en niet een keer maar twee keer dat maakt een held...

Joe Matlock, auteur


In 2002 Mr. Thau wrote to us: just ran across your website and have a picture and name you may be interested in posting.

Dhr. Thau schreef ons in 2002: Ik vond net jullie website en heb een foto die je misschien wel zult willen plaatsen.


It is the famous picture of U.S. and Russian soldiers meeting at the Elbe Rive at Targue in April 1945. I have proof that the 4th Russian from the right (centre of picture) is my father, Charles Thau, who after WWII immigrated to America. His motivation to immigrate to the US stemmed from the stories told to him by the US soldiers at the crossing where "East meets West." The picture is of the US 1St Army Infantry Division when they met the Soviets' 1St Ukrainian Army, and the Russian 58th Guards in Torgau, thereby cutting Nazi Germany in two. The six-year European phase of history's most destructive war ended 13 days later. The other Russians identified to me were Alex Silwaschko (R) and Grigority Prokopjow (2nd R). After the meeting at the Elbe, my dad went to Berlin and fought in the streets against some of the remaining German resistance before being wounded himself. Some of the resistance were very young Hitler Youth. He commented that he captured one of the Hitler Youth, put the child over his knee, and spanked him before they took the child away. My father (centre pictured Russian) passed away a few years ago, but had fond memories of trading stories, chocolate and Vodka with the Americans, and also of the Dutch resistance and partisans they worked with.

Jeffrey Thau, Colonel, USAF Still Serving on Active Duty Wright-Patterson AFB, Ohio, USA

Het is de beroemde foto van de Amerikaanse en Russische soldaten die elkaar ontmoeten bij de rivier de Elbe bij Targau in April 1945. Ik heb bewijs dat de vierde Rus rechts (midden van de foto) mijn vader Charles Thau is, die na de tweede wereldoorlog naar Amerika emigreerde. Zijn motivatie om te emigreren naar Amerika stamde uit de verhalen die de Amerikaanse soldaten hem vertelden op die kruising waar "het oosten het westen ontmoette". De foto is van de Infanterie Divisie van het 1ste US leger toen ze Sovjets' 1ste Ukrainische leger, en de Russische 58ste Wacht in Torgau ontmoetten, waarbij ze Nazi Duitsland in tweeën sneden. De zes jarige Europese in de geschiedenis meest destructieve oorlog eindigde 13 dagen later. De andere Russen waarvan ik de naam heb gekregen waren Alex Silwaschko (R) en Grigority Prokopjow (2e R). Na de ontmoeting aan de Elbe ging mijn vader naar Berlijn waar hij in de straten vocht tegen het daar achtergebleven Duitse verzet, tot hij zelf gewond raakte. Sommigen van die Duitse verzetsstrijders waren heel jonge Hitler Jugend leden. Vader vertelde dat hij een van die Hitler Jugend's had gevangen, hij legde het kind over zijn knie en gaf hem een flink pak voor zijn billen voordat ze hem meenamen. Mijn vader (de Rus in het midden) stierf enkele jaren geleden, maar had hele warme herinneringen aan de ruilverhalen, chocolade en Wodka werden geruild met de Amerikanen, en ook het Nederlandse verzet en Partizanen waar ze mee werkten.

Jeffrey Thau, Kolonel, USAF Nog steeds in actieve dienst, Wright-Patterson AFB, Ohio, USA


In Februari 2003 Ms Kaila Purcell wrote: Dear Bart & Teun,
Hello, My name is Kaila Purcell and I have been trying to research the movements of my grandfather, Captain Lawrence Bernard 'Tug" Wilson, who served in Holland, France, Belgium and Germany during the latter stages of World War 2. From the snippets of information he told me I know that he served alongside (and maybe even had command over) US troops. I knew that he had liberated a
manor house from the Germans (which he described as being very beautiful) and then occupied it, along with other members of his unit as their base of operations. I know that either his, or his US troops, had the emblem of a polar bear. When I found your website several of these bits of information seemed to come together. I know that he was friends with the lady from the manor house, but I don't know her name. I have included 3 photo's of my grandfather taken during the war. In one of the pictures he is with his regiment and on another he is with his 2 closest friends. I was wondering if either the pictures or his name may be familiar to your Grandmothers? If you do have any information I would be extremely grateful. Congratulations on a wonderful site. And good luck in your searches. (Dutch translation under pictures.) Nederlandse vertaling onder de foto's


Original English text above these pictures.(originele tekst boven foto's) In Februari 2003 schreef Mevr. Kaila Purcell: Beste Bart & Teun,
Hallo. Mijn naam is Kaila Purcell en ik heb geprobeerd om uit te zoeken waar mijn opa Kapitein Lawrence Bernard 'Tug" Wilson, die in Nederland - Frankrijk - België - en Duitsland heeft gediend in de laatste fasen van de oorlog, allemaal geweest is.

Van de kleine beetjes die hij mij heeft verteld weet ik dat hij met de Amerikanen heeft gevochten ( misschien zelfs commando heeft gehad over hen). Ik wist dat hij een landhuis had bevrijd van de Duitsers (wat hij beschreef als heel erg mooi) en er toen in heeft gewoond samen met andere leden van zijn unit, als hun operationele basis. Ik weet dat ofwel zijn ofwel de Amerikaanse troepen die bij hen waren het embleem van een ijsbeer droegen. Toen ik jullie website vond, vond ik dat alles wel erg veel op elkaar leek. Ik weet dat hij bevriend was met de dame van het landhuis, maar ik weet haar naam niet. Ik heb 3 foto's van mijn opa bijgesloten die gedurende de tweede wereldoorlog genomen zijn. In een van de foto's is hij met zijn regiment en in een andere is hij met twee van zijn beste vrienden. Ik vroeg me af of hun foto of zijn naam misschien bekend voorkwamen bij uw grootmoeder. Als jullie informatie hebben zou ik daar erg blij mee zijn. Proficiat met jullie mooie website en succes met jullie zoekwerk.

Answer, Regretfully: Antwoord Jammer genoeg:

Grandmother doesn't know for sure. She sometimes thinks he is a bit familiar and then she doesn't know. If he was a Polarbear soldier he fought hard here.

Oma weet het niet zeker, Soms denkt ze toch dat hij bekend voorkomt maar dan twijfelt ze weer. Als hij een Polarbeer was dan heeft hij hier erg hard gevochten

Mrs. Yvonne de Water wrote: I am looking for George Hamilton, born in Southampton (not sure) approximately 1915-1920. In WWII he was in Sicily, Germany, Belgium and the Netherlands. Hij was decorated with the Italy Star and in Germany he lived in Iserlohn, Wermingserstrasse 7. He was with the Royal Pioneers and as far as I have heard the 50th regiment was in Sicily. After the liberation of Hoek van Holland on May 8 1945 he stayed in the British Camp that was there. I would love to have more information on this Camp to. Here he got acquainted with my aunt and they became engaged in Antwerp. On December 6, 1946 my niece Georgina was born. The last that was seen of George himself was on the boat from that went from Hoek van Holland towards England. Hopefuly my story will add something to your site and to my search. Mrs. Yvonne de Water.

Mvr Yvonne de Water Schreef: Ik ben op zoek naar George Hamilton, geboren in Southampton (niet zeker) rond 1915-1920. In WWII was hij in Sicilie, Duitsland, Belgie en Nederland. Hij is onderscheiden met de Italy Star en in Duitsland woonde hij in Iserlohn op Wermingserstrasse 7. Hij diende bij de Royal Pioneers en volgens zeggen is het 50st regiment in Sicilie geweest. Na de bevrijding van Hoek van Holland op 8 mei 1945 verbleef hij in het Engelse Kamp aldaar. Ook over dit kamp zou ik graag meer te weten komen. Daar heeft hij mijn tante ontmoet en ze zijn verloofd in Antwerpen. Op 6 december 1946 is mijn nicht Georgina geboren. George zelf is voor het laatst gezien op de boot van Hoek van Holland naar Engeland. Hopelijk draagt mijn verhaal iets bij aan jullie site en aan mijn speurtocht. Mvr Yvonne de Water.

More soldiers of WW2 in our Timberwolf (American 104th Infantry Division )Album

Click Hereklik hier

Meer soldatenfoto's uit de tweede wereldoorlog in ons Timberwolf (Amerikaanse 104de Infanterie Divisie) Album

Backto Engl.language page....Terugnaar Nederl. Pagina

Do you want your picture and question or story here to? Please write to us.

Wilt u hier ook uw foto met vraag of verhaal? Schrijf ons dan.


Or mail us ---- Of mail ons


Laat ons horen hoe u deze website vond.

Please take a minute to let us know what you thought about this site.

Free Guestbook from Bravenetpowered by Powered by Bravenet bravenet.com

Something to ask or say? Please do try our Timberwolf-up-WW2 Forum

Iets te zeggen? Probeer a.u.b. ons Timberwolf -up-WO2 Forum

Free Message Forum from Bravenetpowered by Powered by Bravenet bravenet.com

Vanaf hier kunt u (terug) gaan naar --- From here you can go (back) to:





 of - or


©copyright Jeanne Oostvogels van Dijk

Note/opmerking: as far as we know there is no copyright the shown pictures in this site, if we are mis informed please tell us and we'll remove the picture at once / zo ver wij weten is er geen coppy right op de getoonde foto's op deze site, als we verkeerd zijn geinformeerd meld het ons dan en wij zullen betreffende afbeelding verwijderen.