Free counter and web stats

Op deze pagina vindt u:

Naar beneden scrollend Krant artikelen, de meest recente bovenaan:

"Onervaren Jongens hebben Achtmaal bevrijd" - "Bn DeStem" 24-6-2005

"Timberwolf veteraan terug in de regio" - "Zundertse Bode" 11-5-2005

'Waarom Bush mij omhelsde? Geen idee' - "Bn DeStem" 10-5-2005

"Een historisch, guur bliksembezoek " - "Bn DeStem" 9-5-2005

" Een onbekend meisje behoedde ons voor een hinderlaag " - "Zundertse Bode"

" Het gaat niet over de oorlog, maar over de bevrijding " - "Zundertse Bode"

Click here if you prefer to read the English free translated version

11 maart 2006

..

Door Corné Luyken

Schatgravers en gelukzoekers opgelet. Er ligt hier in de buurt een kist met geld begraven, Deze wijsheid staat beschreven in het boek 'Good Morning' van de Amerikaanse oorlogsveteraan Charlie Dukes.

Hij schrijft dat hij de schat eigenhandig in de grond heeft gestopt in oktober 1944

Dukes maakte in de tweede Wereldoorlog deel uit van Timberwolf een divisie van de Amerikaanse infanterie De wolves waren betrokken bij de bevrijding van Nederland. Ze gingen bij Wuustwezel de grens over om via Zundert en Rijsbergen richting Zevenbergen te trekken.

Op een avond in oktober 1944 vond de eenheid van Dukes een geschikte slaapplaats net buiten Breda, zo omschrijft hij in 'Good Morning'. Nadat de soldaten hun kamp hadden opgeslagen maakte Dukes met twee strijdmakkers een ommetje. Zo kwamen ze bij een door bommen verwoest gebouw terecht, Dit is een bank geweest", zei Dukes tegen zijn maten. "Daar is de kluis. Ik herken het, Zo'n kluis bad onze bank ook." Het slot van de bankkluis bleek door de bombardementen te zijn aangetast. Na een beetje wrikken kregen de drie soldaten de deur open. Volgens Dukes zat de kluis vol met ijzeren kisten die op hun beurt ook op slot zaten.

De mannen besloten de kisten open te breken, in de hoop enkele 'souvenirs' te vinden. Een van de kisten bleek een waardevolle inhoud te hebben, Hij was tot de nok gevuld met Nederlandse muntstukken.

"Dit is te veel om, mee te nemen", constateerde Timberwolf Henry Finnegan. Een loodzware kist met munten is geen ideale bagage in een frontlinie, vonden ook de anderen. Dukes kwam vervolgens op het idee om de kist te begraven, zo staat beschreven. Buiten het bankgebouw werd een geschikte plek gezocht. Hun keus viel op een monument, niet ver van het verwoeste pand.

"Een monument van een held of een prominente Nederlander. Een geschikt markeerpunt', noteert Dukes in zijn boek, De schrijver is vervolgens met de rug tegen het monument gaan staan. Nam zes stappen in noordelijke richting. En begroef de kist.

Er is ook een schatkaart gemaakt. De kaart is in drieën gescheurd. En met ieder een stuk papier op zak, gingen de soldaten weer verder. George Will, De derde Timberwolf, beloofde plechtig dat hij na de oorlog zou terugkeren om het fortuin op te halen.

Maar zover mocht het niet komen. Will en Finnegan sneuvelden een paar dagen nadat de schat was begraven.

Dukes ging negen maanden later naar Engeland, Na een paar stevige bieren in de pub, besloot hij terug te gaan om de schat op te halen, zo staat in het boekje. Dukes nam de ferry naar Frankrijk en liftte naar Breda. België en Nederland verkeerden in een staat van verwarring en chaos', omschrijft hij. Dukes arriveerde aan het begin van de avond, 'Het landschap was enorm veranderd door de veIe bombardementen', is te lezen. Het monument was niet meer terug te vinden. En ook het bankgebouw was verdwenen. Twee dagen lang heeft Dukes lopen zoeken. Tal van kuilen heeft bij gegraven, maar de kist is nooit aan de oppervlakte gekomen. Kijkend naar de route die de Timberwolves hebben afgelegd, is het zeer waarschijnlijk dat Dukes in Rijsbergen is geweest. In zijn boek heeft hij het over het buitengebied van Breda, maar in Breda hebben de wolves, in tegenstelling tot Rijsbergen nooit gevochten.

Of is Dukes toch in Breda geweest en heeft hij daar de geldkist begraven? Getuigen menen in oktober 1944 Amerikanen gezien te hebben in het Bredase Heuvelkwartier en het Ginneken. Misschien waren het Dukes, Finnegan en Will bezig om een kist met geld te begraven. Wie zal het zeggen?

Webmasters opmerking:

In Ginneken was een kuuroord, Bad Wörishofen aan de Duivelsbruglaan. Het werd op 13 oktober door de gealieerden gebombardeerd waarschijnlijk omdat dichtbij een NSB post was. 27 mensen werden gedood. Is het mogelijk dat ze in dit oord een kluis hadden?

Opmerking 2: Dit is maar een klein leuk detail uit Charlies boek, en voor ons als inwoners van Breda of onder de rook van Breda. Het boek gaat over zijn tijd als soldaat en meer speciaal over de tijd dat hij leed als krijgsgevangene. Het is een serieus en heel goed boek. In Zundert ligt het in de bibliotheek zodat iedereen het kan lenen en lezen. Wilt u meer weten over Charlies museum klik dan hier.

Meer details over dit boek vindt u op onze speciale boeken pagina.

 

10 mei - 2005

Een statiefoto van de Timberwolves. Een regiment van deze Amerikaanse Soldaten heeft rond 27 Oktober 1944 Zundert, Achtmaal, Rijsbergen en Wernhout bevrijd.

(Dit is een foto van het 415de regiment, en is eigendom van de dochter van John Galione klik hier voor haar website)

"Onervaren Jongens hebben Achtmaal bevrijd"

Oorlogsveteraan Hyman Davidson tussen zijn gastheren Bart (links) en Teun Oostvogels. Hij houd een foto vast waarop hij omhelsd worst door President George W. Bush op de herdenking in Margraten op 8 mei. Foto: Cor Viveen.

" Misschien zou je het denken, maar ik had nooit in de Tweede Wereldoorlog willen vechten. ik had in die tijd niet eens hier willen wonen,' Aan het woord is Bart Oostvogels, negentien jaar, motorvoertuigen student aan de mts en verwoed verzamelaar van oude militaire spullen, Samen met zijn broer Teun beheert hij, in de garage van zijn ouderlijk huis aan de Sint Corneliusstraat in Achtmaal, een minimuseum Op een paar vierkante meter staan daar vitrines vol foto's, vignetten, kompassen en helmen,

Uniformen zijn er ook in het museumpje, En dan niet Alleen het geijkte groen, maar ook een verpleegsterschort. een pyama uit de ziekenboeg, een wolgevoerde pilotenbroek en soldatenondergoed. Aan specialiseren heb ik een hekel daarom ligt hier van alles: Amerikaans, Engels, landmacht luchtmacht Toch heb ik een voorkeur voor de Timberwolves. Die hebben Achtmaal, Zundert en omgeving bevrijd." De Timberwolves, dat was de 104e Amerikaanse infanteriedivisie. Onervaren jongens waren het, die snel het leger in moesten om Europa te bevrijden, Vaak waren het boerenzoons, die een paar maanden training kregen,. in een hoek van de Verenigde staten waar ze nog nooit waren geweest. In Europa wisten ze helemaal niet waar ze waren het was gevaarlijk en ze waren doodsbang

Bevoorrading

Oostvogels pakt er een herinneringsboekje bij, met een historisch kaartje ,Kijk, die mannen zijn na de invasie van Normandie in het Franse Cherbourg aan land gezet Daar hebben ze geholpen met de bevoorrading van andere troepen. Op 24 oktober 1944 zijn ze naar het Belgische Wuust Wezel gebracht waar ze voor het eerst vechten Vanaf daar opgerukt naar de Nederlandse grens slopen de Nederlandse grens. 's Nachts slopen de Timberwolves door de velden rond Achtmaal Om elkaar te herkennen hadden ze witte sjaals en overschoenen aan hun rugzak gebonden. Dat Bleek een beginnersfout het was een heldere nacht en waakzame Duitsers zagen de witte kleur maar al te goed.

Rond 27 oktober 1944 werden Achtmaal, Wernhout, Zundert en Rijsbergen bevrijd. Via de eigen website http://members.home.nl/oostvogels kregen de Achtmalers contact met Timberwolf veteranen Al een keer of acht bezochten oudsoldaten de familie Oostvogels. Zij hebben onderdak wij horen hun verhalen. Dat vind ik, een mooie ruil zegt Bart.

Afgelopen mei ging, veteraan Hyman Davidson grote herdenking, in Margraten. Hij sliep in Achtmaal. Ted Sery die ook bij de familie Oostvogels had gelogeerd stuurde als dank spullen op badges en attributen met Hakenkruisen als oorlogsbuit meegegrist van overwonnen Duitse soldaten op Schiphol ligt nog een klein pistool dat kwam niet door de douane We moeten maar zien of we dat nog krijgen.

De Timberwolf Veteranen toonden zich verbaasd dat de oorlog in Nederland nog Zo leeft, in de Verenigde staten was niet gevochten en werd naar hun ervaringen nauwelijks geluisterd Vaak konden de soldaten pas na dertig jaar hun verhaal kwijt. Bart Oostvogels haalt zijn kennis niet alleen van de gesprekken, in de woonkamer staan drie planken vol boeken over de Tweede Wereldoorlog "Er is ontzettend veel over verschenen Soms lees je de gruwelijkste details Dan heb ik de eerste dagen geen honger. De militaria Zoals Bart zijn spullen noemt zijn niet alleen giften. Op ruilbeurzen, rommelmarkten en veiling-websites heeft hij al veel euro's uitgegeven Als ik alles zou verkopen, kan ik een mooie auto aanschaffen. Maar dat wil ik niet, Militaria kunnen een goede belegging zijn. Toen de televisieserie Band of Brothers kwam, nam het aantal belangstellenden toe en stegen de prijzen op de beurzen. Dat was ook zo bij de komst van de euro Al kwam dat toen doordat mensen van hun zwart geld af wilden komen.

Schuttersputje

Bart die meerdere malen per jaar meedoet aan nagespeelde veldslagen. denkt heel zijn leven te blijven verzamelen. Of de expositieruimte ooit zal worden uitgebreid weet hij niet. "Het is natuurlijk geen echt museum. We hebben niet de voorzieningen die daarbij horen, Wel kan iedereen bellen en een afspraak maken om te komen kijken Naar twee foto's bijvoorbeeld, die in een schuttersputje bij Achtmaal na de oorlog zijn gevonden, Waarschijnlijk zijn ze van een omgekomen soldaat. Er staan twee vrouwen op. Maar wie het zijn weet Bart nog niet. Het is een van de vele vragen die hij nog heeft. "En dan uitvinden hoe het zit, dat is het mooiste."

Timberwolf veteraan terug in de regio

Foto stond niet bij het gepubliceerde bericht

ACHTMAAL - Samen met zijn echtgenote Alma was de 83 jarige veteraan van de Timberwolf Divisie, soldaat 1e klas Dan McLoone tijdens de, herdenking van de bevrijding te gast bij de familie Oostvogels in Achtmaal. Van daaruit heeft diverse vroegere strijdplaatsen uit de Tweede Wereldoorlog bezocht in West-Brabant, waarna hij zondag te gast was bij de herdenking in het Limburgse Margraten.

Door Toon Kerstens

In Zundert maakte Dan McLoone samen met zijn echtgenote de dodenherdenking op 4 mei en op zondag 5 mei was op bezoek bij de herdenkingsexpositie in de kapel van het conferentieoord Bovendonk te Hoeven. Ook bracht hij een bezoek aan de Goudbloemsedijk waar hij in 1944 deel uitmaakte van de 'troepen die moesten proberen de rivier De Mark over te steken.

Herinnering

Ten aanzien van de strijd om de Mark weet Dan McLoone zich nog heel goed te herinneren, dat hun eerste aanval werd afgeslagen en dat ze pas na 2 á 3 dagen met succes de rivier over geraakten. "Deze overtocht had veel levens geëist", zegt hij, "Want de informatie was helemaal niet. We hadden een algemene, informatiedienst en een speciale informatiedienst. Beide diensten hadden aangegeven, dat weinig tegenstand te duchten hadden bij het oversteken van de Mark. Doch niets bleek minder waar. We werden fel beschoten en moesten bij de' eerste aanval volledig terugtrekken omdat er geen doorkomen aan was. De gedachte van weinig weerstand kwam voort uit het feit, dat een majoor met zijn chauffeur regelmatig over de Goudbloemsedijk langs. de rivier de Mark reed en in het geheel Niet beschoten werd door de vijand. Dus kwam men tot de conclusie, dat er geen gevaar was aan de overkant van de rivier. Maar dat liep toch wel anders."

Tijdens dé gevechten in de omgeving van Oudenbosch en Standdaarbuiten is Dan McLoone gespaard gebleven van verwondingen. Hij is wel een drietal dagen uit de roulatie geweest tengevolge van de luchtdruk van een ontplofte artillerie granaat. "Ik was toen helemaal dizzy", zegt hij. "Ik kreeg een medicijn, waardoor ik 18 uur slapende werd gehouden. Toen ik wakker werd, kreeg ik nog eens dat medicijn en sliep ik weer 18 uur. Toen kon ik weer verder deelnemen aan de militaire acties van de Timberwolf divisie." Dan McLoone is met de Timberwolves meegetrokken tot aan de Duitse plaats Bitterfield, zo'n 80 km voor Berlijn. Van daaruit is hij na de oorlog teruggekeerd naar New Jersey. Thans woont hij tevreden in Florida.

Dankbaar

Dan McLoone kwam in september 1944 in Normandië aan land in de Franse haven Cherbourg. Deze stad was enkele maanden eerder verwoest tijdens de gevechten met de landingstroepen. "Mijn eerste stap op dit vreemde land resulteerde in een luide plons toen mijn voeten de met water bedekte stalen pier betraden", zo herinnert hij zich nog. "Na een lange tocht over de natte pier bereikten we Utah Beach. Dit stuk land was al enkele maanden eerder getuige geweest van een van de zwaarste en bloedigste gevechten van de oorlog. We hadden er over gehoord en gelezen in de kranten. Het land zag eruit als was het getroffen en verschroeid

door een bovenaardse toorts. Er was alleen maar stilte toen we over de modderige wegen en door de door granaten verwoeste stad marcheerden. Af en toe zagen we Fransman, die we begroetten met een Frans "Bon jour" om de ons geleerde woorden uit te proberen. We voelden we ons gelukkig' als zo'n Fransman terug groette door tegen zijn hoed te tikken. Later leerden we dat dit ook 'Bonjour' betekende. Al gauw sprak iedereen van, ons over ons mooie Amerika toen we door de Franse modder ploeterden en de neerkletterende regen voelden, die onze kleren doorweekte en onze lichamen afkoelde.

En onze ellende werd nog groter bij het vallen van de avond. Tenslotte bereikten we glibberend en tuimelend over een groot aantal mijlen onze bestemming. Daar konden we in onze tent onder licht vochtige dekens onze eerste nacht in Frankrijk doorbrengen en dromen over onze laatste nacht in Amerika.

Dan McLoone is president Harry Truman nog altijd dankbaar dat hij atoombommen liet werpen op Japanse steden. "Wij stonden na onze terugkeer van het front in Duitsland -op de nominatie om uitgezonden te worden naar Japan", zegt Dan McLoone. "Maar na de vernietigingen door de atoombommen capituleerde Japan en behoefden we niet meer met de Timberwolves te gaan vechten in dat verre land

Dan McLoone weet nog te melden dat de schoonvader van president Bush ook bij de Timberwolf Divisie heeft gediend

Met een dankbaar gevoel, dat de gesneuvelde Timberwolves in Nederland nog altijd worden geëerd is Dan McLoone deze week weer teruggekeerd naar Florida.

(Uitleg, Hier is het artikeltje dat voortvloeide uit het voorpaginanieuws van de dag ervoor. Het gevolg van mijn vraag om een kopie van de foto.)

10 mei 2005

'Waarom Bush mij omhelsde? Geen idee'

Veteraan Hyman Davidson met de door Bn/DeStem uitvergrote en ingelijste foto waarop hij in Margraten wordt omhelsd door President Bush. Foto: Cor Viveen.

Door Romain van Damme

ACHTMAAL - Natuurlijk vindt Hyman Davidson alle aandacht leuk. Maar soms wordt de Amerikaanse oorlogsveteraan er ook een beetje moe van. Ik ben geen held. De helden liggen op Margraten.

Bij de Achtmaalse familie Oostvogels kijkt bij naar de opgenomen tv-beelden van RTL., dat hem pratend over de oorlog over de Amerikaanse begraafplaats Margraten liet wandelen. Voor hem ligt BN/DeStem met de foto die laat zien dat hij innig omhelsd wordt door president George Bush, 'Geweldig moment. En Beatrix heb ik een kushand gegeven!" (hij had haar de hand gekust) Bart en Teun Oostvogels (19 en 17 jaar) luisteren geamuseerd naar de bijna tachtigjarige veteraan, die als lid van de 104e infanterie divisie, de Timberwolves meewerkte aan de bevrijding van West-Brabant. Standdaarbuiten, Oudenbosch met zijn kathedraal. O ja, ik ken het allemaal."

Tien jaar geleden raakten Bart en Teun geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog. Ze verzamelden van alles, verslonden talloze boeken en kregen via internet contact met de Timberwolves. Op een gegeven moment wilden we een Amerikaanse vlag uit de oorlog hebben", vertelt Teun. (eigenlijk Bart) Die vlag had toen nog 48 sterren. Zonder dat we het wisten zijn mannen van de Timberwolves op zoek gegaan. Op een gegeven moment reageerde Hyman. Hij had zo'n vlag. Met de vlag kwam uiteraard ook het achterliggende verhaal naar Nederland Hyman is joods en werd tijdens de oorlog krijgsgevangen gemaakt. Hij is ontsnapte niemand in de VS wist dat hij nog leefde, Uiteindelijk kregen zijn ouders een gevouwen Amerikaanse vlag. Die vlag wordt gegeven aan de familie als het vrijwel zeker is dat de gezochte naaste niet meer terugkeert. Maar niet veel later stapte Hyman het huis binnen. Nu ligt de vlag keurig in een particulier museumpje van de broers Oostvogels die ook een door hun moeder Jeanne bijgehouden website hebben (www.liberationww2.tk) Het is leuk om hem weer te ontmoeten, zeggen de broers. Vorig jaar oktober is hij hier ook geweest, maar toen moest hij ziek terug naar huis.'

Dit jaar werd Davidson in zijn woonplaats Newport Beach in Californië opnieuw gebeld. Ex-burgemeester Ubaghs van Standdaarbuiten had een telefoontje gekregen van de Amerikaanse ambassade. Dat Bush naar Nederland kwam en dat ze op zoek waren naar Amerikaanse veteranen. Het liefst leden van de Timberwolves. Ze wist dat wij contact met de Timberwolves hadden."

Hyman werd gebeld (Eigenlijk geemailed) en hij zei enkele dagen later. Ik kom. "Ik heb, het vliegtuig naar Brussel genomen, daar een auto gehuurd en naar Margraten gereden." Vandaag gaat hij terug naar huis. Met dierbare herinneringen in z'n bagage. "Waarom Bush me omhelsde?" Geen idee, misschien omdat ik een baret op had en mijn medailles had opgespeld. ik zei hem dat ik hem bewonder. Hij doet goed werk." Zoals ook de Nederlanders, voegt hij er aan toe. Ik bedoel: de Nederlanden hebben ons, veteranen, in hun hart gesloten. Die warmte voel je in andere landen niet."

9 mei - 2005

(Uitleg: Maandagmorgen 9 mei 2005, begon ik toen Bart en Teun naar school waren met het opfrissen van Bart's kamer voor onze welcome gast die ziezelfde morgen zou arriveren. Bart en Teun hadden enkele geweldige weken achter de rug omdat verschillende Amerikaanse veteranen bij hen op bezoek kwamen. Toen onze krant BN DeStem arriveerde herkende ik tot mijn verbazing alle mensen op de foto van de voorpagina. De door ons verwachtte gast was de veteraan in de armen van Bush.

Een historisch, guur bliksembezoek

George Bush omhelst Amerikaanse Veteranen in Margraten. Foto Jim Bourg / Reuters

Veteranen: Links (oor) Dan McLoone - Omhelsde Amerikaan = Hy Davidson - Rechts met pet Cliff Park

Allen van de 104de Infanterie Divisie de "Timberwolf Divisie" waar ook de vader van mevr. Laura Bush Dhr. Welsh deel van uitmaakte, hij was bij de 555AAA die vanaf de grens WuustWezel (België) gem. Zundert (Nederland) tot de laatste strijd in Duitsland met de 104de infanterie meevochten.

Door Pascale Thewissen.

MARGRATEN - De ogen van de 91-jarige oorlogsveteraan Rob Rowen uit Maryland gaan over de Amerikaanse begraafplaats in Margraten. "Hier liggen twee mannen van mijn compagnie begraven", zegt bij.

Dat president George Buch op deze plek, op deze gure zondagochtend, hulde brengt aan de gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog, betekent 'a lot' voor hem. Bowen behoorde tot de legendarische 101ste Airborne Division. Hij maakte de landing in Normandië mee. In December 1944 Werd hij krijgsgevangen genomen. In april 1945 kwam hij vrij. Drie keer eerder keerde bij terug naar

de streek. Deze keer, de zestigste herdenking, is hij genodigde. Zijn blik gaat over de 81300 witte kruisen. "Nee" ik ben geen aanhanger van Bush, ik ben anti-oorlog, Maar dat hij hier is, is erg belangrijk. Voor mij en al die anderen die hebben gestreden."

Het is rond half elf als de limousine van de president de militaire begraafplaats opdraait. Honderden mensen trotseren dan al uren kou en regen om dit historische bezoek mee te maken. George en Laura Bush worden verwelkomd door premier Jan-Peter Balkenende en koningin Beatrix.

Alles is strak geregisseerd. Wegen zijn afgezet. Militairen met machinegeweren bewaken paden en velden. Sluipschutters liggen in de toren op het kerkhof.

3000 man politie en leger zijn op de been. De enige wanklank op het aangeharkte kerkhof is het weer. De oranje plastic Poncho's die de organisatie aan de bezoekers heeft uitgereikt, fladderen in de stevige bries. Het gezang van de padvinders en de voordrachten van schoolkinderen van de basisschool Maurice Rose (vernoemd naar de enige generaal die in Margraten ligt begraven) gaan in de wind verloren. Na de traditionele kranslegging richt Balkenende zich tot de president. Hij bedankt de Amerikanen voor hun strijd voor 'vrede en vrijheid in Europa', "We moeten samen waakzaam blijven. Want we worden opnieuw geconfronteerd met vijanden van vrede die onze rechtsorde willen ontwrichten. De boodschap van deze terroristen is er een van angst en geweld. Onze boodschap is die van dialoog en vrede. Terrorisme zal niet zegevieren. Ook die strijd voeren we samen."

Bush onderstreept de Speciale band tussen de VS en Nederland en bedankt de mensen van Margraten.

(Woordje van uitleg.)...............................Na het ontvangen van dit mooie verhaal van een dapper meisje dat nog dapperdere jonge mannen hielp en na ruim twee maanden denken besloot ik naar het plaatselijke weekblad te stappen met de vraag of zij het verhaal ook mooi vonden. En dat deden ze, mochten ze misschien de jongens interviewen? De jongens stemden toe en zie hier het resultaat. (Jeanne)

OUD-MILITAIR OP ZOEK NAAR ZIJN BESCHERMENGEL

 

Een onbekend meisje behoedde ons voor een hinderlaag.

ACHTMAAL- Veel plaatsen In West-Brabant gedenken deze maand de bevrijding uit handen van de Duitsers, 56 jaar geleden. Onbekende mannen uit het buitenland streden voor onze zo kostbare vrijheid. Velen van hen kwamen daarbij om, anderen overleefden de nachtmerrie en leven nu met de herinneringen. Een van hen is de Amerikaan Artbur, oud-militair van de TimberWolf divisie.

Door Miranda Dahlhaus

Hij bevond zich in oktober 1944 in de contreien rondom Zundert en maakte daar iets mee wat hij nu, na al die jaren, nog bij zich draagt. Een dierbare herinnering aan een dapper klein meisje, dat hem en zijn peloton behoedde voor een hinderlaag. Wie was zij? Leeft ze nog? Kent iemand haar? Vragen waarop, hij het antwoord graag zou weten. Via internet kwam hij in contact met een familie uit Achtmaal.

Zoektocht

Jeanne Oostvogels is opgetogen. Wie weet wat dit artikel iets oplevert in de zoektocht naar het meisje van toen.

Jeanne is moeder van twee zoons, Bart (14) en Teun (12) en bij deze twee jonge knapen begint eigenlijk het verhaal. Door hun bijzondere hobby, een eigen oorlogsmuseum; kwamen zij in contact met de Amerikaan Arthur. Via internet, waarop Bart en Teun ook hun eigen site hebben, ontstond er een briefwisseling per e-mail. Moeder Jeanne vertelt, Arthur, wij noemen hem Sir, vond het geweldig dat twee zo jonge jongens zich op deze manier bezig houden met het bewaren van een stukje historie van hun land. Hij vindt dat, nu hij en zijn maten ouder worden, het aan de jongere generatie is om te vechten tegen het kwaad, waar dat ook moge zijn. 'We moeten allemaal dat doen waartoe we geroepen worden, schrijft hij in een van zijn eerste mails. Hij legt aan de jongens

uit wat hij bedoelt met een verhaal", vertelt Jeanne. "Een verhaal waar ik kippenvel van krijg..."

Mistige morgen

Arthur schrijft: "Heel vroeg, op een mistige morgen in Oktober -1944" kreeg ons pionierspeloton opdracht Zundert te verlaten, dat zojuist bevrijd was van de Duitsers en de weg te nemen richting Oudenbosch. We waren, net een paar kilometer voorzichtig op pad, toen we een boerderij passeerden. Een jong meisje, rond 12 jaar oud, stormde uit het huis en waarschuwde ons met gebarentaal: de Duitsers lagen ons te wachten verder op langs de weg. Ze had zeker gelijk, want zo gauw we stopten, begonnen de Duitsers te schiétén. Ik gaf het meisje de opdracht terug te gaan in het huis en wij schoten terug. Ze ging terug naar haar huis maar enkele minuten later, kwam ze weer teruggekropen, langs de kant van de weg, dit maal had ze appels bij zich voor ons allemaal. Ik zal haar dapperheid en bereidheid om te helpen midden in een vuurgevecht nooit vergeten. Ze heeft ons gered van een hinderlaag met grote moed. Wij gingen verder en ik heb dit jonge meisje nooit meer terug gezien, maar ze zal altijd in mijn hart blijven.'

Vraagtekens

Jeanne verzucht: "Wat zou het toch geweldig zijn als we hem en dit meisje, nu natuurlijk een oudere vrouw van rond de zeventig, met elkaar in contact konden brengen." Samen met haar zoons Bart en Teun, mailde ze Arthur dan ook direct terug en vroeg hem om meer informatie. Waar stond de boerderij ongeveer? Hoeveel kilometer was het peloton van Zundert verwijderd? Allemaal vraagtekens, die voor de oud-militair niet makkelijk te beantwoorden bleken. "Het is natuurlijk ook lang geleden, zegt Jeanne, Het zou twee kilometer op de weg van Zundert naar Oudenbosch kunnen zijn. maar ook drie of vier. Hij praat over weggekapte bomen langs de weg, en een boerderij en een heuveltje aan de overkant." Jeanne ging samen met haar zoons op zoek naar de mogelijk plek, maar tot dusver zonder resultaat. "De afstanden blijven vaag", zegt ze met spijt in haar stem. "Ik denk dat het het brengen van die appels zal moeten zijn, wat bij iemand een herinnering oproept. Ja die appels, die zouden het moeten doen."

wilhelmina

Natuurlijk zouden Jeanne en haar zoons Bart en Teun heel graag in aanraking komen met mensen die meer weten. of misschien zelfs wel met het meisje zelf..... Ze vertelt tot slot nog een andere herinnering uit die tijd die Arthur met hen heeft gedeeld. De oud militair schrijft: "Een andere interessante herinnering voor de verzameling van Bart en Teun is de manier waarop de Amerikaanse soldaten er in slaagden de Brabanders te laten weten dat ze hier waren om te helpen. Geen van ons sprak Nederlands of Vlaams. Onze uniformen waren ook vreemd, omdat de mensen uit Zundert de Engelsen verwachtten Omdat wij de eerste soldaten waren die vooruit gingen moesten we een Sein, een Signaal hebben zodat ze ons zouden herkennen. De Oranje verzetsbeweging zei ons wat te doen. Met je rechterhand doe je je Duim over je Pink, Steek je hand in de lucht en zegt:"Wilhelmina".

Zie ook artikel: "Het gaat niet over de oorlog maar over de bevrijding"

___________________________________________________________________________________________

Wie is het meisje met de appels?

Mogelijk is er iemand die zich in het verhaal van de Amerikaanse Arthur herkent. Of mogelijk is er iemand die meer weet over het kleine meisje van toen. Een naam? Een link? Alle informatie en tips zijn van harte welkom. U kunt contact opnemen met de redactie op telefoonnummer 076-5973399 of een brief sturen naar Het postadres: Postbus 22, 4880 AA Zundert. Mocht dit verhaal een staartje krijgen, dan houden wij onze lezers zeker op de hoogte.

of Mail Ons,

Bart en Teun Oostvogels.

We vonden een meisje dat appels uitdeelde aan de soldaten, klik op deze zin en lees het droevige verhaal van onvriendelijk vriendelijk vuur.

Deze pagina gaf een paar erg fijne reactie en ze huilde toen we die aan haar gaven. Ze vertelde ons dat ze zo blij was na al die jaren te mogen horen hoe erg soldaten dit vonden en nog vinden.

VERZAMELING VAN BROERS UIT ACHTMAAL BLIJFT GROEIEN

"Het gaat niet over de oorlog,

maar over de bevrijding"

ACHTMAAL - Vijf jaar geleden gingen Teun (hier 12) en Bart (hier 14) met hun ouders naar een bevrijdingsoptocht in Schijf kijken. Onder de indruk van wat ze daar gezien hadden, begonnen ze met het verzamelen van alles wat met de oorlog te maken heeft. 'Niet met de oorlog, maar met het herdenken van de vrijheid', verbetert Bart. We willen niet vergeten wat er allemaal is gebeurd.' Hun verzameling, die begon met een Belgische helm en een munitiekist, is uitgegroeid tot een soort eigen 'museum' in de bijkeuken. Op dit moment gaat hun interesse vooral uit naar de Timberwolves, de Amerikaanse soldaten die in 1944 vochten voor de bevrijding van Zundert.

Door Miranda Dahlhaus

'Toen oud Timberwolfs naar Zundert kwamen, waren de broers uit Achtmaal dan ook van de partij. Gekleed in hen 'zo origineel mogelijke uniformen mochten ze meerijden met de oud-strijders. De oudere mannen vonden het erg leuk dat jonge jongens als Bart en Teun, zich op deze manier bezighouden met het verleden. Een stukje verleden dat niet vergeten mocht worden. -'We krijgen ook dingen van hen met de post, Vertelt Teun, Samen met hun moeder maakten ze eerst een website over hun eigen oorlogsmuseum. Een site die ook bezocht werd door oud -Timberwolves en die naast contacten, nog iets heel bijzonders opleverde: "Vorige week kregen we een mailtje van de officiële Timberwolf Website", vertelt Bart opgetogen. "We hebben een link gekregen op hun pagina."

Wensen

De broers tonen enthousiast hunverzameling: uniformen een heus legerbed, zelfgemaakte geweren, weekbladen uit oorlogstijd, radio's, van alles. Ze hebben nog genoeg wensen en sparen zelf voor de aanschaf van hun 'Museumstukken'. De meeste spullen kopen ze op rommelmarkten in de buurt. Er wordt hen echter ook aardig wat gedoneerd. "Mensen vinden het dan zo leuk dat jongens van hun leeftijd dit doen, vertelt moeder Jeanne Natuurlijk was dit voor de jonge jongens in het begin ook een reden om door te gaan met hun verzameling.

"We kregen ineens van alles", lacht Bart. Later gingen ze zich steeds meer interesseren voor de geschiedenis en werd het echt een hobby. Ze weten veel te vertellen over hun collectie en één woord is voor de broers vaak genoeg voor een heel verhaal.

Bijzonder

"Kijk", zegt Bart, "dit is een boekje dat de soldaten gebruikten om de vijand, de Duitse vliegtuigen, te herkennen. Alle symbolen die op een vliegtuig kunnen zitten-, staan erin." Teun komt met een ander boek aangelopen. Hij laat een kopie zien van een brief van Eisenhouwer aan de verzetstrijders. "En dit is een folder die ze in de oorlog aan de bevolking rond strooiden", wijst hij op een origineel affiche van de Volksgezondheidsdienst. " Dat de jongens bijzondere dingen in hun collectie hebben, bleek ook toen de familie een brief ontving van het lmperial War Museum uit Londen. "Zij waren al jaren op zoek naar een boek dat wij hadden" verteld Bart tot slot. Voorlopig blijft hun droom, een eigen museum, nog steeds groeien en wie weet wat het internet hun in de toekomst nog gaat brengen.

Hier nog twee foto's die niet in de krant kwamen maar wel toen genomen zijn.

...

 Terug naarmilitaria / Naar het verhaal Hoeven

Of ga naar de

Index Pagina