Een Stradivarius op zolder




Geef geen feest, koop niet wat u altijd al hebt willen kopen , de viool die u op de zolder hebt gevonden is vrijwel zeer zeker geen Stradivarius. Als vioolbouwer krijg ik elke week telefoon of bezoek van mensen die een Stradivarius op de zolder hebben gevonden of geerfd van een rijke tante. Het zou natuurlijk dom zijn om te beweren dat uw vondst zeker niet echt is, maar ik zal u hier proberen uit te leggen waarom uw Stradivarius weinig kans maakt de echtheidstest te doorstaan.

Van oudsher hebben vioolbouwers de gewoonte gehad hun naam, woonplaats en het jaar waarin hun instrument gemaakt is op een etiket te schrijven of drukken en deze aan de binnenkant op het achterblad te plakken. Een goede manier om het instrument te identificeren, maar papier is geduldig en vioolbouwers in het verleden en heden hebben andere, bekendere collega's nagebootst inclusief het etiket; het etiket is dus zeker vals maar een echt etiket in een valse viool komt ook voor. Dus het laatste waar een kenner naar kijkt is het etiket.

Mirecourt, Markneukirchen, Klingenthal, Mittenwald , namen van dorpjes waar men al in de 19e eeuw fabrieksviolen maakte. Deze violen zijn niet in fabrieken gemaakt of met machines, maar zijn door meerdere mensen gefabriceerd . De een maakt niets anders dan voor- en achterbladen  de ander snijdt krullen weer een ander lijmt de onderdelen samen  en voordat het boven blad op de zijkant wordt gelijmd wordt van een rol een  nagemaakt  etiket afgeknipt dat bij het desbetreffende model hoort en in de viool geplakt.

"MASSAPRODUCTIE"

Het is dus zeker niet de bedoeling de schijn van echtheid te wekken. Men wil alleen aangeven naar welk model ze gemaakt zijn.
De leek vindt alles aan deze instrumenten even mooi omdat het glimt en omdat de lak er gaaf uitziet gaver dan menig oude Italiaan; het is hier dat de meeste mensen denken iets bijzonders in handen te hebben. De kenner kijkt naar de kwaliteit van het hout, of de krul en de f-gaten karakter hebben en bij het geheel passen. De vaak zorgvuldige afwerking brengt hem niet van de wijs; iemand die jarenlang elke dag randen inlegt of krullen snijdt krijgt daar een geweldige handigheid in, sterker nog het  zal volmaakter lijken dan  het werk van de kunstenaar die zich vaak  meer met het geheel bezig houdt dan met details. Een kunstenaar legt zijn persoonlijkheid onmiskenbaar in het werk vast zelfs als hij een getrouwe copie van een bestaand instrument maakt. Het is juist aan deze kleine eigenaardigheden dat een kenner een land regio of bouwer herkent, en er meerwaarde aan toe kent.
Tegenwoordig worden ook  buiten Europa op grote schaal fabrieksmatig gemaakte violen gefabriceerd,zoals in China en japan.
Een fabrieksviool hoeft niet slecht te zijn, hoe meer tijd en aandacht de verschillende onderdelenmakers krijgen hoe beter de kwaliteit. Maar tijd is geld en men betaald dus, zoals zoveel, voor de kwaliteit.
Een goede fabrieksviool om mee te beginnen ligt rond de duizend euro. Violen die in de muziekwinkel te koop zijn  compleet met stok en koffer voor een paar honderd euro zijn slecht bespeelbaar en van bedenkelijke kwaliteit.
Miljoenen en miljoenen fabrieksviolen zijn er in omloop; Stradivari bouwde ,samen met zijn zonen meer dan 1000 instrumenten waarvan er nog ongeveer 500 over zijn. Deze instrumenten zijn allemaal bekend en geregistreerd, dus u ziet..de kans dat uw Stradivarius van de zolder als echt kan worden geregistreerd is klein, bijzonder klein. Doch, wilt u meer weten over uw op zolder gevonden of gerfde viool neem dan contact op met een gediplomeerd vioolbouwer in uw omgeving en tegen een kleine vergoeding weet u  alles over  uw "STRADIVARIUS"



Peter Brandt

[Logo]Gediplomeerd vioolbouwer
 

Vioolbouw, restauratie en reparatie
Zuidersingel 71
9401 KC Assen
0592-313407
 
 
Lid van de Nederlandse Vereniging Muziekinstrumentenmakers
E-mail: p.brandt@home.nl  

Laatst bijgewerkt augustus 2010 door Peter Brandt