Napoleon
In deze rumoerige tijd groeide Napoleone Buonaparte op. Niet alleen in Frankrijk maar ook in Amerika waar in 1776 een revolutie was. Hij werd geboren in 1769 op het eiland Corsica in de hoofdstad Ajaccio. En was hun tweede kind (die de geboorte overleefd had). Men zegt dat hij zo snel geboren werd dat zij moeder niet in bed kon bevallen. Hij kreeg de ongewone naam ‘’ Napoleon ‘’ vanwege de mat waar hij op geboren was.
Corsica’s situatie.
Corsica ligt bij Italië in de middellandse zee, het was dan ook eerst een deel van Italië maar kort voor Napoleons geboorte werd toegevoegd aan het franse rijk. Zijn voorouders waren in de 12de eeuw in Corsica gaan wonen en behoorden tot de zogenaamde landadel. Ze waren beslist niet rijk. Zijn vader werd lid van de Corsicaanse patriotten geleid door Pascal Paoli, omdat hij niet bepaald gesteld was op de fransen, maar toen Paoli naar Engeland vluchtte sloot hij zich aan bij franse kant. En werd pro-frans. Hij won zo de gunst van de Corsicaanse gouverneur en kon op die manier een studiebeurs in Frankrijk bemachtigen voor zijn kind. Dit werd hen later niet in dank afgenomen. Daarom moest hij met zijn gezin in 1793 naar Zuid Frankrijk vluchtten
Opleiding
Op negenjarige leeftijd begon Napoleone Buonaparte zijn opleiding te Autun een “college classique“ waar hij de “e“ van zijn voornaam verloor.
Enkele maanden daarna slaagde zijn vader erin erkend te worden als Adel. Dit was toen erg belangrijk, omdat alleen leden van de Aristocratie tot het officieren korps mochten toetreden. Omdat de koning beurzen beschikbaar stelde voor verarmde edelen kon de jonge Napoleon naar de militaire school te Brienne, die in hoog aanzien stond.
In Napoleons eindrapport stond dat hij uitblonk in wiskunde en dat zijn gedrag onberispelijk was, maar hij was niet erg sociaal. Volgens de leraren op school zou Napoleon een uitstekende zeeman zijn maar in plaats van naar de marine te gaan, ging de 15-jarige Corsicaan naar de “ l’Ecole Militaire “ te Parijs. Een jaar later werd hij benoemd tot Luitenant-artillerie (de meeste leerlingen deden hier 2 of 3 jaar over. ) Zijn studie aan de militaire school in Parijs werd onderbroken door lange verloven. Hij las veel meer dan zijn medestudenten en verdiepte zich in vooruitstrevende ideeën. Later werd Napoleon aangesteld bij een artilleriedepot in Auxon. Hij deed veel praktijkervaring op en kwam voor het eerst in actie toen hij de voedseloproer in 1789 moest onderdrukken.
Napoleon tijdens de Franse revolutie.
De eerste jaren van de revolutie bracht hij afwisselend af in Parijs en Corsica door. In Corsica was hij Luitenant-Kolonel bij de Nationale Garde van Ajaccio. Dit was erg gevaarlijk, omdat veel jonge corsicanen in de Franse revolutie een kans zagen om onafhankelijk te worden. Napoleon zag dit als opstand en trad krachtig op, maar zonder succes. Deze pro-franse houding werd niet op prijs gesteld, in 1793 werden Napoleon en zijn familie gedwongen naar Zuid-Frankrijk te vluchtten. Frankrijk was toen in oorlog met het grootste deel van Europa en kon elke soldaat gebruiken (vooral zij die net als Napoleon pamfletten schreven met een sterke revolutionaire inhoud). Hij werd opgemerkt door Augustin Robespierre die regeringsvertegenwoordiger was in het zuiden van Frankrijk. De marinehaven te Toulon was voor hem als een doorn in zijn ogen, royalisten hadden het namelijk in Britse handen laten vallen. Nu probeerde een ongeordend leger de Britten te verdrijven. Toen de artilleriecommandant gewond raakte kreeg Napoleon de kans zich te bewijzen. Met behulp van Robespierre wist hij zijn plan door te drukken (namelijk om artillerie in te zetten tegen de Britse ondersteuningsvloot). In december voerde Napoleon, die inmiddels Majoor was geworden, zijn plan uit. Het plan was succesvol, Toulon werd binnen 48 uur veroverd en Napoleon had zijn eerste zege binnen.
De omzwervingen van Napoleon
Italië
Een paar dagen later werd hij nog hinkend van een beenwond benoemd tot Brigadier-generaal en gestationeerd in Italie. Daar voerde Frankrijk oorlog tegen Oostenrijk en het Heilige Roomse rijk. In 1794 had hij groot succes en zag zijn toekomst er rooskleurig uit.
Terug in Frankrijk
In Frankrijk werd een coup gepleegd en werd Robespierre onthoofd. De coupplegers (Paul Barras en Jean Lambert Tallien ) dachten dat Napoleon deel uitmaakte van een samenzwering. Wegens gebrek aan bewijs werd zijn leven gespaard, maar Napoleon was al zijn politieke steun kwijt.
In 1795 werd de Nationale vergadering geplaagd door rellen in de straten van Parijs. Paul Barras roept Napoleon op die de mensen verjaagd met artillerie. Er vallen 200 doden maar Napoleons toekomst is verzekerd.
Terug naar Italië
In 1796 trouwde Napoleon met Josephine de Beauharnais. Enkele dagen na zijn huwelijksvoltrekking, vertrok hij naar Italië om daar oorlog te voeren tegen de Oostenrijkers. Napoleon moest een leger aanvoeren dat slecht uitgerust, ongeordend en ongemotiveerd was. Ook vonden de meeste officieren dat 24-jarige Napoleon Bonaparte (die de “u” uit zijn achternaam had laten verwijderen) zijn plek had verkregen door vriendjespolitiek en niet door bekwaamheid. Napoleon liet zich echter van zijn militaire kant zien en hij had veel succes tegen de Oostenrijkse troepen. Er zijn 3 redenen voor dit succes.
1. Hij had een uniek voedselsysteem ( hij liet zijn soldaten leven van het land).
2. Hij vertrouwde op de snelheid van zijn troepen en kon zo makkelijk de Oostenrijkers verrassen.
3. Hij had heel veel invloed op de soldaten ( hun moreel, motivatie enz.).
In 1797 had hij de Oostenrijkers verdreven en was hij erg dicht bij Wenen. Toen liet hij zich ook van zijn politieke kant zien en sloot geheel op eigen initiatief, zonder zich te storen aan zijn bevelhebbers, de vrede van “Campo Formio” dat hield o.a in dat:
1. Oostenrijk veel Italiaanse bezittingen opgaf.
2. Oostenrijk Het Rijnland en Nederland opgaf.
Napoleons bevelhebbers waren niet zo blij met deze eenmansactie.
Egypte
Engeland had net als Frankrijk veel koloniën, waaronder India, en voerde oorlog met Frankrijk. Napoleon bedacht een plan om de Britten te ruïneren. Door Egypte (en later India) aan te vallen, konden hij Britse handel dwarszitten en de Egyptische en Indische bezittingen buitmaken.
In 1798 ging Napoleon op weg en hij omzeilde de blokkade van Nelson, de Britse Admiraal. In juni neemt hij op weg naar Malta in en in juli Alexandrië in. Hij versloeg de Egyptenaren makkelijk in de “strijd van de piramiden“. Nelson vernietigde in augustus echter de Franse vloot en zijn succes werd teniet gedaan. Napoleon versloeg later in 1799 de Osmaanse sultan in Egypte dat deel uitmaakte van het Ottomaanse rijk.
Ondertussen ging het niet zo goed met Frankrijk. De leiders lagen met elkaar overhoop. Napoleon keerde onaangekondigd terug naar Parijs en deed mee aan een samenzwering gesmeed door Emmanuel Sieyes. Ze wilden een stabieler bewind en pleegde in 1799 een coup. Er kwam een nieuwe grondwet en de macht werd verdeeld over 3 consuls, maar al snel bleek bij wie de werkelijke macht lag, bij Napoleon.
