Schimmelpenninck
'''Rutger-Jan Schimmelpenninck''' (31 oktober 1761 - 15 februari 1825) was een Nederlands politicus en raadspensionaris. Hij werd geboren in Deventer als zoon van een wijninkoper en hij volgde in Deventer een atheneumopleiding. Op 20 jarige leeftijd vertrok hij naar Leiden, om daar Romeins recht en hedendaags recht te gaan studeren. In Leiden promoveerde hij ook.
Na zijn promotie ging Rutger-Jan Schimmelpenninck aan het werk als advocaat in Amsterdam. Na de Franse inval van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden in 1795 kwam Rutger-Jan Schimmelpenninck in het voorlopige stadsbestuur van Amsterdam terecht. In 1798 werd hij ambassadeur van de Bataafse Republiek in Parijs, waar hij de belangen van Nederland moest vertegenwoordigen. In 1802 werd hij overgeplaatst naar Londen, maar al na een half jaar keerde hij op verzoek van de Fransen terug naar Parijs.
In 1804 werd Rutger-Jan Schimmelpennick door Napoleon Bonaparte gevraagd een nieuwe grondwet te schrijven voor de Bataafse Republiek. Toen deze een jaar later af was, keerde Rutger-Jan Schimmelpenninck terug naar Nederland om daar de macht over te nemen van het Staatsbewind. Zijn functie werd raadspensionaris genoemd, en kwam ongeveer overeen met die van een president of koning. Na een jaar werd hij vervangen door de broer van Napoleon, Lodewijk Napoleon. Vijf jaar lang was Schimmelpenninck werkloos, totdat hij in 1811 senator werd in Frankrijk.
Toen Napoleon in 1815 verslagen was en Nederland een onafhankelijke monarchie geworden was, nam Rutger-Jan Schimmelpenninck zitting in de Eerste Kamer. Hier bleef hij tot 1820 zitten. Een oogafwijking dwong hem zich terug te trekken uit het openbare leven. Hij overleed in 1825 in Amsterdam.