'Ben ik nou zo slim, of zijn jullie nou zo dom?' Het is kwart voor een 's nachts. Ik heb net even op mijn balkon gestaan, maar ik kan de sterren niet zien vanaf hier, ook al lijkt het redelijk helder. Het licht van de stad is gewoon te sterk. Het enige wat ik zie is een witte gloed vanaf het stadscentrum en een donker vlak waar de berg hoort te zijn. Ik heb eigenlijk een hekel aan zulk stadslicht. Ik ben gewend aan een huis buiten de stad, of tenminste niet in een grote stad, waar je normaal de sterren kunt zien als je naar buiten kijkt. Het is hier overdag ook niet veel beter. Meestal is het bewolkt of regenachtig. Net als in Nederland eigenlijk. Op dit moment kijk ik heel erg uit naar het punt waarop ik weer terug naar Nederland ga. Daar kan ik tenminste weer mijn familie zien, en weer doorgaan met mijn leven na dit pauzejaar in Japan. Maar dan vergeet ik waarom ik naar Japan ben gegaan. Omdat ik Nederland niet tevreden was. Daarom ben ik naar Japan gegaan. En ik ben nooit tevreden. Ik weet nu al dat ik terug in Nederland ook niet tevreden zal zijn, en dat ik misschien wel meer tevreden ben nu in Japan. Maar Japan mis ik pas zodra ik hier weg ben, en dan kom ik er waarschijnlijk nooit meer terug. Ik ben gewoon nooit tevreden. Toekomstperspectieven. Vannacht zocht ik iets natuurkundigs op in wikipedia. Ik weet niet eens meer wat, maar via de links in alle artikelen heb ik dingen gelezen over de quantummechanica, stringtheorien, superstringtheorien, de chaostheorie, het heisenbergprincipe, schroedingers kat en een heleboel andere dingen. Dat zijn voor mij de dingen die belangrijk zijn. Het begrijpen van de wereld. Het proberen om de wereld te begrijpen. Helaas wordt het me op zo'n moment op pijnlijke wijze duidelijk dat ik wiskundeformules gewoon niet 'zie'. Ik lees er gewoon overheen. Als ik ze probeer te begrijpen dan krijg ik hoofdpijn. Het lukt gewoon niet. En toch geloof ik dat ik het zou kunnen leren als ik me er echt voor inzet. Dan ga ik nadenken over wat ik met mijn leven wil doen. Wat kan je eigenlijk als je geen wiskunde kan? Elke (voor mij interresante) universiteitsstudie valt dan af, want daar heb je wiskunde voor nodig. Ik wil misschien een masteropleiding in kunstmatige intelligentie gaan doen. Dat is ook interresant. Maar ook wiskunde. Of ik kan iets met talen gaan doen. Ook al houd ik niet van woorden en regeltjes in mijn hoofd stampen, als iets me interreseert dan leer ik het snel. Bovendien heb ik gewoon een lekker gevoel bij het leren van talen. Doorleren in het Japans zou kunnen. Veel buitenlanders in Japan geven Engelse les bij scholen hier. Dat is ook een optie. Ik wilde piloot worden. Klinkt als iets wat de gemiddelde 8-jarige jongen zou zeggen, maar het leek mij echt leuk. Testjes maken bij de opleiding van de KLM. Helaas kwam ik niet door de selectie. Waarom niet? Niet op mijn intellectuele capaciteiten, maar omdat ik niet van plan was op de campus te gaan wonen en omdat ik geen biertje wilde drinken met alle irritante ballen die ook die opleiding doen. Tsja, ik ga geen dingen met tegenzin doen, en achteraf is het maar goed dat ik niet geaccepteerd was, want ik had me daar niet thuisgevoeld. In tegenstelling tot Japan trouwens. Het verbaast me echt hoe weinig mensen nadenken over wat ze met hun leven willen doen. Dan even de Japanners terzijde, want dat zijn domme werkbijen die nooit iets spontaans zullen doen in hun hele leven. Op een paar na dan, en dat zijn dan toevallig net mijn collega's. Ik vraag mijn vrienden en de andere buitenlanders hier wel eens wat ze gaan doen als ze klaar zijn met hun studie. Dat vraag ik niet alleen hier in Japan, ik vraag het ook vaak genoeg aan mijn vaste vrienden in Nederland. Het antwoord is van iedereen hetzelfde: "dat weet ik nog niet". "we zien wel". "ach, ik ben nog lang niet afgestudeerd". Ik heb HBO gedaan, een niveau lager dan de universiteit. Ik kan er gewoon niet bij dat er zoveel mensen rondlopen die gewoon geen doel hebben in hun leven. Behalve natuurlijk feesten en lol hebben tijdens je studententijd, en ik moet zeggen dat ik daar de laatste tijd ook erg veel in meega. Maar er moet toch een punt komen waarop je besluit wat je met je leven gaat doen? Met alleen dit leven kan ik gewoon niet tevreden zijn. En dan terug naar Nederland. Doorstuderen, of een baan zoeken. Ik kan de pilootopleiding nog een keer proberen. Of iets anders. Ik heb het gevoel dat ik alles kan. Als het me interreseert tenminste. Computers interreseren me, dus ik heb geleerd om ze in- en uit elkaar te halen. Ik heb geleerd hoe ze werken en ik kan zelf programma's schrijven. Als ik wil kan ik me er nog meer in verdiepen en dan ik er nog meer dingen mee doen. Japans. Zonder ooit een studieboek geopend te hebben kan ik een aardig woordje Japans spreken. Lezen en schrijven is lastig, maar met voldoende tijd en voldoende noodzaak ben ik ervan overtuigd dat ik ook dat onder de knie krijg. Of een extremer voorbeeld: autoracen. Ik speel nogal wat racesimulaties op de computer. Daar interesseer ik me erg veel voor. Als ik vergelijk hoe goed ik andere dingen kan waar ik voor interesseer, dan denk ik dat ik ook goed zou kunnen autoracen. Als je het niet probeert dan weet je het nooit. 1 toekomstperspectief heb ik nog niet besproken. Een baan zoeken. Heel gewoon, heel simpel, een baan zoeken. Terug in Nederland solliciteren bij een paar bedrijven, aangenomen worden en dag-in dag-uit hetzelfde werk doen totdat je een betere baan vindt, waar je ook dag-in dag-uit hetzelfde werk doet maar net iets meer betaald krijgt dan je vorige baan. En waarom? Zodat je genoeg geld verdient om jezelf te onderhouden, een beetje te reizen en stomme dingen te kopen. Want dat is het ongeveer. Datgene wat me echt interreseert dat is gratis. Kennis. Mijn hele leven draait om kennis. Dingen leren. En dat hoort gratis te zijn, want kan men de wereld begrijpen of verbeteren? Op internet is alles gratis, ook kennis. Voor die dingen die je echt wilt weten heb je geen opleiding nodig. Voor erkenning echter wel. Daar heb ik echt een hekel aan, vechten voor erkenning. Jezelf bewijzen dat moet, maar je wordt vaak pas erkend als je bij het clubje hoort. Of dat nou piloten zijn, studenten of wetenschappers, als je er niet bij hoort kan je nog zo slim zijn, maar je stem wordt niet gehoord. Maar dat even terzijde. Waarom zou iemand een baan zoeken? Een gewone,saaie baan bij welk Nederlands bedrijf dan ook? Dat is toch niet je doel? Of is het studentenleven misschien een nobeler doel? Jezelf lamzuipen tot je 30e en dan nog een keer afstuderen, om vervolgens 1 of andere baggerbaan te vinden en je studieschuld terug te betalen tot je 40e terwijl je met je ex-studenten jezelf nog steeds elke dag lamzuipt in dezelfde saaie stad. Wat een verspilling van je leven. Stel je doelen wat hoger. Wil je programmeur worden? Probeer Google of Microsoft. Of probeer zelf een geniaal concept op de markt te brengen. Wil je autoracen? Ga elke zondag racen bij het circuit bij jou in de buurt en ga je racelicentie halen. Wil je piloot worden? Probeer door de selectie te komen, en probeer het opnieuw als het de eerste keer niet lukt. Probeer bij een buitenlandse luchtvaartmaatschappij je opleiding te halen als het niet wil in Nederland. Wil je studeren? Ga dan ook echt studeren en leer gewoon hard in de dingen waarop je een achterstand hebt. Wat is nou mijn punt? Ik heb 1 keer geprobeerd de selectie voor piloot te doen en het lukte niet. In VWO 4 waren mijn cijfers zo slecht dat ik nog wel over kon naar VWO 5, maar dat men verwachtte dat ik zou blijven zitten. Dus ik ben maar naar HAVO 5 gegaan. Ik heb nog nooit echt in een auto geracet. Ik wil wel Japans leren, maar ik ga niet elke dag woorden en letters leren. Ik praat niet eens Japans de meeste dagen hier en ik doe ook weinig moeite om het wel echt te leren. De kans is vrij groot dat ik dit hele stuk dat ik schrijf morgen weer vergeten ben en rustig door ga met mijn leven, om aan het van mijn contractperiode erachter te komen dat ik helemaal geen Japans geleerd heb, waarna ik naar Nederland ga om een saaie kantoorbaan met een matig salaris te accepteren waar ik de komende 20 jaar aan vast zit omdat ik te lui ben om iets beters te zoeken. Dat is pas een verspilling van je leven. Ik heb in geen enkele manier bewezen dat ik beter ben dan anderen, en toch heb ik het gevoel dat ik beter verdien dan anderen. Ik snap niet waarom. Op het HBO kreeg je onder andere les in solliciteren. Daar werd je geleerd dat je je goed van tevoren voor moest bereiden op alle vragen die je krijgt tijdens een sollicitatiegesprek. Die vragen zijn dan vaak zoiets als "Wat zoek jij in een baan?", of "Waar zie jij jezelf over 10 jaar?". Het juiste antwoord op die vragen is meestal zoiets als "Ik zoek een baan met interresant/afwisselend werk", of "Ik zoek een baan met zekerheid","Ik zou graag over 10 jaar nog steeds bij dit bedrijf werken","Ik wil graag groeien in mijn werk hier zodat ik een hogere positie heb over 10 jaar". Rot nou toch gauw op zeg. Ik ben niet erg trots op mezelf, maar er is 1 ding waar ik wel trots op ben: ik zou bij god niet weten wat ik over 10 jaar aan het doen ben. Misschien ben ik programmeur, misschien piloot, misschien professor natuurkunde of coureur in de formule 1. Ik ben vrij, en ik ben van plan zo lang mogelijk vrij te blijven als ik kan. Dat is een van de weinige dingen waarin ik wel tevreden ben. En hier komt de nuance om de hoek kijken. Ik was niet geaccepteerd als piloot bij de KLM omdat ik eerlijk was. Ik zei in het interview eerlijk dat ik weinig zin had om te socializen met een stelletje kakballen dat niks anders dan bier zuipen en het daarna weer uitkotsen. Natuurlijk wel een heel stuk netter verwoord dan dat, maar het was genoeg reden om niet geaccepteerd te worden. Ik las laatst een bericht op internet over bedrijven die het internet afstruinen naar informatie over de mensen die bij hen solliciteren. Op die manier krijgen ze een goed beeld van de mensen die mogelijk bij hun in dienst komen. Dan lijkt het natuurlijk niet echt goed als ze op mijn naam zoeken en terecht komen bij dit verhaaltje, waar ik niet echt positief beeld heb van het loonslavisme, zelfs al heb ik het over mezelf. Ik heb nog geen zin om te stoppen eigenlijk, dus hier komt nog wat meer. Wat is nu eigenlijk belangrijk in het leven? Waardoor draait de wereld nou door? Door loonslaafjes? Daardoor staat de wereld juist stil. Natuurlijk bestaat een groot deel van de wereldbevolking uit achterlijke bosmongolen (het gemiddelde IQ is 100, wat grofweg zegt dat er net zoveel mensen zijn die dommer zijn dan dat als slimmer. Reken maar uit...), en een heel groot deel uit 'middelmatigjes'. Mensen die helpen de wereld draaiende te houden zoals hij is. Maar ze helpen niet met de vooruitgang. Welke vooruitgang? Tja, elke persoon noemt vooruitgang iets anders. Neem nou bijvoorbeeld de superstringtheorie(en). Men zegt dat die stap in de goede richting zijn van een 'allesverklarende theorie', oftewel een theorie waarmee je alles kan uitleggen in het heelal, binnenin de moleculen tot buiten het zonnestelsel aan toe. Dat noem ik vooruitgang. Of een ruimte-expeditie naar ergens buiten het heelal waar heel veel kennis vandaag gehaald kan worden. Of een nieuwe nucleaire reactor die 10 keer beter is dan alle vorige reactors bijvoorbeeld. Voortgang op technologisch en natuurkundig gebied. Dat vind ik vooruitgang. Het vergaren van nieuwe kennis. Dingen zoals oorlog en politiek interesseren me wat dat betreft helemaal niks, en voor mijn part komt er een derde wereldoorlog, als de kennisvergaring maar doorgaat. Maar ja, wie deelt die doelstellingen nou? Geen van de belangrijke politici in ieder geval. En al was dat wel het geval, dan bestaat het volk nog voor 50 procent uit mensen met een IQ lager dan 100, en die vinden alles buiten een straal van 10km van hun woonplaats of alles dat geld kost niet belangrijk. Even terug naar mezelf. Wat ga ik doen morgen? Gewoon weer aan het werk van 9:30 tot 18:15. Daarna nog wat drinken met mijn vrienden en dan vroeg op bed zodat ik overmorgen weer relaxed aan hetzelfde saaie schema kan beginnen. En even weer weg van mezelf. De maatschappij is makkelijk. Het maakt de maatschappij niet uit of je putjesschepper wordt of raketgeleerde. Iedereen maakt daar gebruik van. Geen misbruik, want zo is de maatschappij nou eenmaal. Waar zijn dan de mensen die, net zoals ik, het licht wel gezien hebben en, niet zoals ik, er daadwerkelijk wat mee doen? De mensen die ook echt raketgeleerde worden en een machtig bijzondere ontdekking maken? Zijn die er? En als ze er zijn, waarom kunnen zij het wel en ik niet? Ben ik misschien niet ontevreden genoeg? Als de maatschappij je niet dwingt om wat te worden, dan is het geheel aan jezelf om met je leven te doen wat je wilt. Je kan niet een ander de schuld geven, het is altijd je eigen schuld. Helemaal in Nederland, waar studeren praktisch gratis is en je je diploma op een presenteerblaadje krijgt aangereikt. Het echte leren moet uit jezelf komen, maar er zijn maar erg weinig mensen die zich dat realiseren, laat staan dat ze er wat mee doen. Goede voornemens dan? Zoiets als: 'ik ga morgen serieus Japans leren', of 'ik ga morgen wiskunde doen'. Of hele andere dingen zoals 'ik ga morgen wat aan mijn conditie doen', daar gaat het ook voor op. Maar ja, 's morgens om half negen denk je er weer heel anders over. Ik probeer mezelf dit soort dingen te laten herinneren. Bijvoorbeeld door mijn horloge-alarm te zetten of door een kruisje op mijn hand te zetten ofzo. Tenminste, zoiets heb ik een keer geprobeerd meer dan een jaar geleden, maar het symbool verliest zijn betekenis, meestal al na een paar uur voor mij. En overdag verbruik ik mijn denkkracht op het werk en dan ben ik 's avonds vaak te moe om nog serieus andere dingen te gaan doen, zoals Japans leren of wiskunde, of een eindje rennen. Een stom excuus natuurlijk.. Ga ik dit op mijn blog zetten? Ja, ik denk het wel. Omdat die blog lekker over mij gaat en ik alles over mij erop kan zetten wat ik wil. En omdat het inmiddels 2 uur 's nachts is en het me eigenlijk niet zoveel meer uitmaakt. Oh, en ik was niet dronken toen ik dit schreef trouwens :P Ik vind het echt prachtig om over dit soort dingen na te denken. Dat is ook een groot deel van de reden waarom ik vast werk zo erg vind: dat ontneemt je de lust om serieus na te denken over dit soort dingen, omdat je gewoon geen fut meer over hebt na je werk. Naja, morgen weer lekker het verstand op nul en programmeren, dan zie ik verder wel wat er gebeurt. Misschien heb ik morgen wel een helder moment en ga ik echt wat progressiefs doen morgen. Laten we het hopen.