Na 14 dagen mocht ik terug komen en toen was ik de gelukkigste jongen ter wereld. Op 30 januari 1950 zou ik voor 6 jaar onder de pannen zijn. Ik was aangenomen als Hofmeester der 3e klasse. Zelden ben ik een woord tegengekomen dat inhoudelijk zo weinig van doen had met wat het in de praktijk inhield. Dat "onder de pannen zijn" bleek wel een beetje al te letterlijk want in het MOK (marineopleidingskamp) bij Hollandse Rading sliep je in een barak waarvan de zolder direct onder de pannen lag en waar het 's nachts bitter koud kon zijn. Het was winter! Je had wel 2 dikke wollen dekens maar als je op stond dan was het vocht dat je uitademde bevroren op de deken.
Na de eerste militaire vorming werd ik overgeplaatst naar Hr. Ms. Schorpioen die in de binnenhaven van Den Helder lag. Later kregen de eerste Marva's hier hun onderkomen. Deze plaatsing was maar tijdelijk want daarna werd ik geplaatst op
Hr. Ms. Pelikaan. Dat was een bevoorradingsschip dat dienst deed als logement voor alle manschappen die naar de NAVGIS gingen voor de opleiding tot Rap-II. (radio-afstand-peiler plot der 2e klasse). De gage bedroeg in die tijd 56 gulden per maand en voor zo'n brevet kreeg je een gulden of 6 extra. Dat kwam goed van pas.
Hieronder de schepen waarop ik voor kortere of langere tijd gevaren heb alvorens ik de laatste 2 jaar van mijn diensttijd in de West mocht doorbrengen. Zie de Parera pagina!
 |
NAVGIS. Navigatie en Gevechtsinformatieschool.
Op 18 december 1950 werd mij het brevet radioafstandpeiler plot der 2e klasse toegekend.
Op 25 maart 1952 behaalde ik hier het brevet radioafstandpeiler plot der 1e klasse!
Hofmeester Joop Swarte en ik waren resp. nummer 2 en 1 van de 1e opleiding en bij de 2e opleiding waren de rollen omgekeerd. Hij was 1 en ik was 2. |
 |
Hr. Ms. Schorpioen. Een ramschip van 1868. Je sliep in hangmatten die je 's avonds benedendeks ophing en voor het "baksgewijs" in de verschansing moest proppen.
Die verschansing bestond dus uit twee wanden waartussen iedereen zijn dichtgesjorde hangmat moest opbergen. Nu is het een museumschip geworden.
Daar ben ik wel blij mee. Ik bezocht haar een paar jaar geleden nog!
|
 |
Hr. Ms. Karel Doorman. Haar thuishaven was Rotterdam. Ook hier werd in hangmatten geslapen. Op dit schip zat ik vaak in de Commando Centrale tijdens de vele landingen die de vliegers moesten uitvoeren. Er ging ook wel eens wat mis. Ik heb er een half jaar, 1952, op gevaren. |
 |
Hr. Ms. de Bitter, Hr. Ms. van Ewijk en Hr. Ms. de van Zijl. Omdat deze fregatten hetzelfde zijn kan worden volstaan met 1 foto. Ik werd op deze schepen geplaatst vanwege mijn brevet. Op deze schepen werd je zeeman. Wat konden die bij zwaar weer te keer gaan. Tijdens smaldeeloefeningen was dat heel goed te zien als je naar het zusterschip keek. Dat waren resp. de Amstel, Dubois en de Zeeuw. |
 |
Hr. Ms. Batjan. Dit is het schip waar ik de beste herinneringen aan bewaar. Het enige, door een stoom-cilinder-machine aangedreven schip, (triple expansie machine *) dat de marine toen nog in de vaart had. Geweldige ervaring. Indrukwekkend als je in de machinekamer de oliemannen bezig zag. Hun handen bewogen mee met het op en neer gaan van de drijfstangen om de nodige delen met een oliekannetje te smeren. Karren noemden ze die stoommachines. * Met dank aan R. van Grondelle. |
 |
Hr. Ms. Evertsen. Merkwaardig is dat ik me van haar niet zo veel kan herinneren. Van het bevoorradingsschip de Pelikaan heb ik helaas geen foto kunnen vinden. Als iemand er een heeft hou ik me aanbevolen. |
Van die 6 jaar Koninklijke Marine heb ik nooit spijt gehad. Je leerde er veel. Jarenlang kwam in mijn dromen die Marinetijd nog terug. Ik waande me dan nog steeds in dienst waarbij het iedereen verbaasde dat zo'n oude man als ik nog bij de Marine kon zijn. "Ze hebben me nooit ontslagen." zei ik dan. Iets voor Freud?
Voor technische specificaties kan men terecht op de site van Peter Jansen http://www.nederlandse-marine.nl/index.html
Terug naar Hoofdpagina
overwoog als ik afgekeurd zou worden. 
