HOME
NEWS
MUSIC
INFO
STUDIO
REVIEWS
AGENCY
CONTACT
ART
RADIO
INTERVIEW
GUESTBOOK
   
 

 

 

InterviewGroninger Gezinsbode
Woensdag 11 juli 2007 (oplage 125.000) n.b. hier integraal geplaatst.

 


Muziek zoals het moet zijn

 

Cd Robert Wiersma maakt indruk

 

Hij wacht nog even met een tweede cd. De eerste plaat in eigen beheer, ‘Times On Hold’, is immers nog steeds bezig aan een opmars door de wereld. Opmerkelijk, want het duurde even aleer de muziek van Robert Wiersma door die zelfde wereld werd opgemerkt.

 

door Herman Sandman

 

De Groninger voltooide het album vorig jaar juli. Zonder perspresentatie en zonder al te veel toeters en bellen. “Ik heb hem naar diverse muziekbladen en sites opgestuurd. Zonder begeleidende brief met uitleg van ‘Hallo, ik ben Robert’ ofzo. Alleen die cd. Heel lang hoorde ik niks. Tot Times On Hold ineens werd besproken door Americana UK. Daarna kwamen er steeds meer.”
De eerste bepreking refereerde aan Gene Clark, Townes van Zandt en Guy Clark en ‘the Byrds referencing Bach’. Het nederlandse Alt-Country dacht aan oude opnames van Mickey Newbury of Michael Nesmith, legde links met Neil Young en Buffalo Springfield en zo gaat het maar door. Ook in stad en ommeland werd het opgemerkt, onder meer door Henk Scholte en Groverpop.

 

Kracht
De superlatieven zijn niet van de lucht, …de kracht schuilt in de eenvoud…, …een wereld van isolement…, …songs full of melancholy and mystery…, … een ouderwets soort kwaliteit…, …catchy melodieën…, …oude countryrock van het fijnste soort…, …juweeltjes van liedjes…en …mooie impressie van het land waarin hij geworteld is… zijn slechts enkele van de vele juichende kreten.
“Ze horen er dingen in waarvan ik niet wist dat ik ze er in had gedaan, maar het klopt wel. Er zijn ook pogingen om mij te classificeren. Singer/songwriter, alt.country, het wordt allemaal genoemd. "Als je ‘Americana’ zegt, zit daar echter meteen weer een uniform om. Ik ben gewoon iemand met een gitaar die muziek maakt.”
Wiersma speelde jaren lang in de psychedelische rockband ‘Smiling Windows’ die zich liet beïnvloeden door onder meer The Byrds, The Flying Burrito Brothers en Grateful Dead. Als soloartiest stond de Groninger in het voorprogramma van Dale Watson, Johnny Bush en David Olney en deelde ook het podium met Norma Jean, Hermann Lammers Meyers en The Woody’s. Hij speelt gitaar, mandoline en harp en heeft anno nu zijn eigen productiemaatschappij. Times On Hold is de eerste echte cd die hij daarmee uitbracht. De geboren en getogen stadjer doet alles zelf, tot en met de fotografie en de schilderijen op de hoes.

 

Muziek
“Ik zat altijd wel muziek te spelen. Muziek van anderen, oude muziek die ik mooi vond. Op een gegeven moment was dat op. Toen ben ik gaan opnemen. Muziek zoals het volgens mij moet zijn. Ik lees wel eens een Engels boek. Sylvia Plath, Ted Hughes, James Joyce, daar blijft wel iets van hangen. Het gaat verder dan alleen maar over de liefde. Al komen er wel relationele problemen in voor, zoals in ‘On Hold’. Daar zijn die vriendinnen boos om geworden. Twee heel lange relaties verwerkt in één kort liedje, haha.”
Zijn huis, een flat in Vinkhuizen, is studio. Het begon met een computer met een geluidskaart en een mengpaneel. Hij nam wat op, mensen vonden het mooi en hij ging door. De plaat is met minimale techniek gemaakt, al wordt wel in kwaliteit geïnvesteerd. Het resultaat mag er zijn, want Times On Hold krijgt over de hele wereld airplay, tot en met Nieuw-Zeeland, waar ‘Emma’ en ‘K’s Tune al duizend keer zijn gedraaid.

 

Soms
“Soms komt het uit de lucht vallen. Ik werd een keer wakker met een melodie en een tekst in mijn hoofd. Twee regels: ‘And I’m gonna free this one forever, And I’m gonna feel this one real close’, Dat is uiteindelijk het nummer ‘Free This One’ geworden. Iedereen begrijpt waar het over gaat, alleen ik zelf niet.”
Tijd is de rode draad in de lyriek. In herinneringen, vergankelijkheid, de dingen van de dag; Wiersma laat er - al improviserend met woorden en akkoorden - zijn gedachten over gaan. Ook Groningen inspireert, de eilanden, de zee. De taal fascineert, creëert een magische wereld en soms is er een poging de tijd te stoppen. Wat natuurlijk niet lukt. “De tijdspanne in de regels van ‘The Ride Never Ends’ klopt ergens niet. Zoals in ‘Once I was living the live I have known’en ‘I know now what I knew then’. Ik heb het laten staan. Dat liedje gaat over tijd en dan past het weer wel.”

 

 

top