Fietsavontuur naar Santiago de Compostela 2003
Het gehele luisterverhaal van Santiago.mp3
Hoe het begon.
Op een maandag avond in mei op het
kerkkoor in Holset
Vraagt Hub mij of ik met hem mee wilde
fietsen.
Ik vroeg waarheen.
Naar Santiago de Compostela, zei hij.
Ik zei, dat is goed
Ik maakte mijn gewone fiets in orde
Kocht een slaapzak
En 2 zadeltassen voor achterop
wat vuilniszakken en…
enkele dagen later op de vrijdagmorgen
Vertrokken we naar…..
Ja, waarnaar toe eigenlijk
Want ik wist het toen niet precies.
Ik ging dit avontuur gewoon in.
dag 1
Route Holset (Zuid Limburg) – Polleur in België
Dinsdag 13 mei 2003. Beginstand 1552 km. Eindstand 1592 km. Dagrit
40 km
Vertrek 0900 uur Aankomst 1600 uur Weer is bewolkt, koud 14 graden, wind en
regen
Hub had deze pelgrimstocht al 2 jaar voorbereid.
Zijn doel was onderweg die
kleine plaatsjes te zien,
waar hij jarenlang als
vrachtwagenchauffeur langs gereden was .
Onderweg genieten en rustig
alles zien en
de pelgrimstocht Santiago de Compostela daar voor gebruiken
Met gebruik van een speciale kaart fietsen we de oude
Pelgrimsroute.
van Aken naar Santiago komen we langs oude binnenwegen, die
vlakbij Holset nog voor onverwachte mooie verrassingen bij ons
zorgen. We passeren de eerste grens bij Gemmenich.
We komen in België.
Prachtige stille weggetjes ver van auto verkeer en stilte.
Ongekend in 2003! Mooie huizen gemaakt van
veldbrand stenen, brug van Moresnet, prachtige
vergezichten. De Ardennen dienen zich al aan,
want klimmen is hier de fiets lopend omhoog
duwen. Afdalen is beheerst vliegen. Hub ziet de eerste
aanduiding van deze pelgrimsroute op een paal.
Een jakobsschelp.
Clermont is een oud middeleeuws plaatsje, alwaar wij
in café wat koffie gaan drinken.
Daar ontmoeten we een Belgisch echtpaar, dat een
zwaar gehandicapte zoon thuis heeft en nu enkele
dagen er even tussen uit is.
We bezoeken de kerk in Clermont nog.
In Limbourg hebben we een stempel gehaald in een
lagere school voor zijn Credential del Peregrino. In
Santiago controleert men of je de route hebt gedaan
middels stempels van kerken, postkantoren,
gemeentehuizen, maar het liefst kerkelijke instellingen.
Limbourg is na een steile klim een oud plaatsje met
kasseien en in het voorseizoen uitgestorven.
De eerste regenbui dient zich aan en we schuilen in
een garage, waar we brood met tonijn en ijsbergsla
eten, die Robert gesmeerd had thuis.
Na de bui wordt het waterkoud en blijft de regen
komen. Drijfnat komen we bij een hotel Le Val de Hoegne in Polleur,
alwaar we goed worden opgevangen en onze fietsen in
de garage stallen. Na een heerlijke maaltijd, die de
hotelier zelf heeft gekookt en opgediend door zijn vrouw,
maken we kennis met de andere gasten van het hotel.
Een wandelaar, een echtpaar uit Diepenbeek en nog een Belg.
We filosoferen over van alles. We krijgen het aanbod op
de terugreis te slapen op het landgoed van de wandelaar.
We gaan slapen op een tweepersoonskamer.
Hub hoest veel en langdurig.
Dag 2
Route Polleur – Lansival
Woensdag 14 mei 2003.
Beginstand 1592 km. Eindstand 1643 km. Dagrit 49 km
Vertrek 0830 uur Aankomst 1600 uur
Weer is bewolkt, koud 8 graden, wind en regen, ijzig koud, IJsheiligen
Klimmen, kleumen, lopen, duwen naar een hoogte van
525 meter, waar niets te zien valt. Dan een ijzige, snelle
afdaling van 8 procent naar Stoumont met prachtig
uitzicht en doodstil.
Hub heeft verkleumde
vingers, want zijn handschoenen zijn thuis gebleven.
Stoumont.
Bij een bakker eet Hub wat gebak en bestelt koffie, die
we buiten moeten opdrinken. In een café er tegenover
drinken we nog wat warme chocomel en warmen ons
aan de verwarming, die gelukkig nog brandt.
De afdaling wordt steeds mooier en zowaar de zon
gaat schijnen. Hoewel we dik aangekleed zijn en
blijven, want het is waterkoud. We passeren een rivier
en campings, die nog dicht zijn. Langs een riviertje
de Lienne gaan we verder en geen verkeer wel bomen
aan weerszijde en rotsachtige hellingen.
We zijn
beschut tegen de wind. Het is wat Hub nog vaak zal
uitschreeuwen: PRACHTIG! Doodstil, puur natuur.
We gaan wat eten in een wegtentje. Spaghetti
Bolognese met rode wijn. En net dat we eten gaat het
toch regenen! We gaan verder en weten nooit waar we
slapen. We klimmen in de buurt van Baraque de
Fraiture. En dan gaat het hagelen, natte sneeuw, ijzige
wind op een hoogvlakte met geen beschutting alleen
een boom. Robert wist nog een chambre d’Hotes bij
een boer thuis op de boerderij. We werden welkom
geheten en in de stal hebben we onze natte kleding
uitgedaan en de fietsen gestald.
Onze slaapkamer had verwarming. We werden door de
boer en boerin dochter en kleinkind uitgenodigd om
met hun de broodmaaltijd te delen .
We gaan vroeg slapen.
Hub blijft heftig hoesten en heeft verhoging.
Dag 3
Route Lansival - Bourcy
Donderdag 15 mei 2003.
Beginstand 1643m. Eindstand 1688 km. Dagrit 45 km
Vertrek 0830 uur Aankomst 1700 uur
Weer is bewolkt, koud 10 graden, wind en regen, ijzig koud
Na een boerenontbijt met verse verschillende eieren
worden we uitgeleide gedaan door de boerin en boer.
We zijn nu winters aangekleed met dikke lagen en
lange broeken en thermos ondergoed.
In Sart haalt Hub een stempel bij het postkantoor. De
meeste kerken zijn overdag dicht en een pastoor
vinden is hetzelfde als een klavertje 4 vinden. Toch
vinden we een kerkje dat open is en bezoeken het.
Hub is verkouden en hoest veel. De hele ochtend is het
klimmen, duwen, lopen naast de fiets. De Ardennen
zijn niet geschikt voor de fiets. Te steile klimmen. Veel
verlaten dorpjes en hier zegt Hub:’Dat dit nog bestaat
in 2003, stilte en geen verkeer!” Inmiddels zitten we op
575 meter hoog.
Onderweg worden we door twee mannen uit een auto
aangehouden en gevraagd of wij de Santiago tocht
maken. Ze zagen onze Jakobsschelpen aan onze
fietstassen hangen.
Ook ontmoeten we fietsers, die op de terugweg zijn
van de Middellandse zee de zogenaamde Groene Weg.
Ze zijn al in april gestart met prachtig weer vanaf
Maastricht naar de Middellandse zee en weer terug.
Om 12.30 uur eten we Spaghetti Bolognese in Cherain.
Veel gesloten winkels en restaurants. Dus als we iets
vinden, direct stoppen. Bij het restaurant zien we dat
een hond en kat dikke vriendjes met elkaar zijn.
Na het eten krijgen we een prachtige afdaling langs de
Ourthe door het dal met aan weerszijde rotsachtige
heuvels met dennen. De weg is de laatste dagen bar
slecht met grote gaten in het asfalt of asfalt bulten
op het wegdek. Absolute stilte en geen auto’s.
Dan is het weer klimmen, lopen, sleuren tot
plateauhoogte van 500 meter. Op en af. Pittig, felle
stukken helling. De afdalingen zijn kort en
snel (34 km per uur op de fiets).Op en af is net te steil
voor fiets + bagage.
Hub is kapot en Robert is de Ardennen (nu zijn 5e keer
met lange afstands fiets tochten) spuugzat.
We vinden een hele grote Gites voor ons alleen in
Bourcy. Deze Gites is geschikt voor mensen die
paarden hebben, wei en stalling aanwezig.
6 slaapkamers, 2 douches, woonkamer, eetkamer,
keuken, bijkeuken, etc. De ex boerin is lief en hartelijk
en maakt brood met gebakken ei met spek voor ons.
Geeft ons wat bier en vertelt honderduit in het Vlaams.
Wat ons constant verbaast is, dat de Walloniers ook
proberen Vlaams/Nederlands te spreken tegen ons.
Vroeg naar bed.
Hub hoest de hele nacht.
Dag 4
Route Bourcy - Leglise
Vrijdag 16 mei 2003.
Beginstand 1688 km. Eindstand 1747 km. Dagrit 49 km
Vertrek 0800 uur. Aankomst 1400 uur
Weer is zonnig en 17 graden.
Ontbijt met lunchpakket. Zeer, lieve, zorgzame boerin zwaait ons
uit.
Door verlaten dorpjes en over een prachtig fietspad langs een riviertje
komen we in Bastogne.
Van winterse kleding naar
zomers wielertenue.
Bastogne. Hub koopt handschoenen en een overhemd. Na een foto
van de tank in het centrum en een kop koffie gaan we verder op en af
door weidegebieden en vele mooie vergezichten.
Nergens vinden we
een restaurant of café. Maar we hebben een lunchpakket bij ons. De
tocht gaat weer door verlaten dorpjes en gevolgd door een gemene
klimpartij als we een dorpje uitklimmen.
In Chene komt Robert een man met kar en twee paarden tegen, die
hem een adres geeft van een arts om te logeren in het volgende dorp.
In Leglise vragen we de weg naar de arts en een man haalt zijn
brommer uit de garage en rijdt ons voor. Na een uur wachten komt de
vrouw van de dokter en geeft ons een chambre d’hotes zeer luxe met
Laura Ashley aankleding, beddengoed, gordijnen en behang. Hub is
duidelijk ziek. Hij hoest zijn longen uit zijn lijf en zweet (koorts). We
zitten buiten in de zon uit te puffen. Het is een groot doktershuis.
De dokter zelf zit in een rolstoel. Hij kijkt bedenkelijk naar Hub en zijn
lelijke hoest, maar zegt niets. We krijgen warm eten en Hub gaat
meteen naar bed. Ik bereid de reis voor morgen voor en overleg met de
arts of het verstandig is verder te reizen met Hub zijn hoesten. De arts
spreekt Vlaams en waarschuwt mij voor longontsteking. Rust en
warmte. Enfin.
Dag 5
Route Leglise - Orval
Zaterdag 17 mei 2003.
Beginstand 1747 km. Eindstand 1796 km. Dagrit 41 km
Vertrek 0800 uur. Aankomst 1400 uur
Weer is regen, koud en 10 graden
Hub is ziek. Hub heeft verschrikkelijk liggen zweten en zijn jaren oude
oranje hemd heeft afgegeven op het dure Laura Ashley dekbed en
lakens. Na het luxe ontbijt met Laura Ashley tafellaken, waarschuwt de
dokter mij, dat rust voor Hub geboden is. Aangezien dit het duurste
adres is om te logeren, gaan we verder. Hub meldt van het oranje
afgeven van zijn hemd en de vrouw kijkt niet echt vriendelijk meer.
Onderweg ziet Robert een apotheek, waar Hub een hoestdrankje
koopt. Na gelukkig veel afdalingen, lukken de kleine klimmen vandaag
fietsend. Motregen en koud.
Moyen. Ik overleg met Hub, dat hij ziek is en rust nodig heeft. Hub
hoest en roggelt de hele weg nu. Na een prachtige, steile afdaling van
13 procent door bossen komen we bij de Abdij d Órval.
Na een uur wachten laat de schuwe, achterdochtige Frêre hotelier ons
toe in de Abdij en geeft ons twee kamertjes met verwarming.
Er heerst hier absoluut stilzwijgen. De pater vertelt ons, dat de vogels
hier het hoogste woord hebben. Daarna zwijgt hij.
Warm eten in stilte met 80 gasten met klassieke muziek op de
achtergrond.We zitten in een ‘U’ vorm. Er wordt hier Orval bier en
kaas
gemaakt en dat krijgen we bij iedere maaltijd, voortaan.
Hub gaat naar bed. Hij is het enige geluid in het klooster. Blafhoest!
Dag 6
Rustdag Abdij d’ Orval
Zaterdag 18 mei 2003.
Beginstand 1796 km. Eindstand 1796 km. Dagrit 0 km
Vertrek uur. Aankomst uur
Weer is regen, koud en 15 graden
Ontbijt is heerlijk. Hub heeft goed en lang geslapen.
Hij heeft veel gehoest ’s nachts. Robert vindt stilte maar niks, wil
graag delen met andere gasten.
Heilige mis.
14 paters zingen Gregoriaans in een perfect akoestische kathedraal.
Frühshoppen in een restaurant buiten de Abdij, waar we kunnen
praten en met een heerlijke kopje koffie (verkeerd)
Warm eten.
Voortreffelijk. Soep, Asperges, aardappelkroketten, kipschnitzel, pepersaus,
Orval bier en kaas, yoghurt
Hub gaat slapen. Robert gaat in de bibliotheek lezen. Het gaat hard
regenen. Hub blijft hard hoesten en dat is goed te horen in deze stilte.
Het weerbericht geeft 80 procent kans op regen. Blijven of doorgaan?
Hub wil doorgaan, zegt zich goed te voelen.
Avondeten.
Pastei, sla, kaas, bier. We worden hier prima verzorgd.
Dag 7
Route Orval – Montmedy per fiets
Route Montmedy – Longyon per trein
Maandag 19 mei 2003.
Beginstand 1796 km. Eindstand 1817 km. Dagrit 21 km
Vertrek 0600 uur. Aankomst 1900 uur
Weer is regen, koud en 12 graden
Het is 06.00 uur. Blijven we of gaan we? Eerst naar buiten kijken.
Hub
heeft flink gehoest en gezweet vannacht. Toch wil hij gaan. Enfin.
Vertrek na ontbijt alleen. Veel gasten zijn zondag al vertrokken.
Het begint te motregenen gevolgd door stromende ijskoude regen.
We gaan de grens met Frankrijk over.
Robert krijgt op een heuvel zonder beschutting een lekke band. Band
verwisselt omdat plakken niet lukt in de regen.
In een café wat lauwe chocomel gedronken.
Montmedy.
Geen hotel open. Geen slaapplaats! Stromende regen. Alles dicht. VVV
weet een hotel 45 km verder. Tja, zo ken ik er nog wel een.
Hub wil pertinent door. Robert wil terug naar klooster Orval .
Uiteindelijk besluit Robert, dat we per trein verder reizen met de fietsen
mee door Frankrijk om het slechte weer te omzeilen.
Achteraf een gouden zet, want het had nog weken hard en koud
geregend in Noord en Midden Frankrijk.
Op het treinstation helpt ons een loketbeamte op een grandioze
manier.Hij boekt onze tickets naar Lyon en voor Hub met korting
als 60 plusser. Ook boekt hij voor ons een hotelkamer in het volgende
dorp per trein.
We mogen met de fietsen wachten in de wachtruimte. Waar ook een
zwerver zit, tot de trein komt. ( 5 uur wachten!)
Aankomst per trein en fiets in Longyon. Hotel Lutetia vlakbij station.
Fietsen mogen in het restaurant naast de tafels staan
en de kamer is eenvoudig.
Het warme eten is lekker.
Slapen en morgen per trein verder.
Hub hoest nu alles bij elkaar.
Dag 8
Route Longyon – Lyon per trein
Dinsdag 20 mei 2003.
Beginstand 1817 km. Eindstand 1817 km. Dagrit 0 km
Vertrek 0830 uur. Aankomst 1830 uur
Weer is bewolkt, af en toe zon, 18 graden
Ontbijt in eetzaal met onze fietsen naast de tafels.
09.45 uur Trein naar Metz ( fietsen passen net door de deur)
12.00 uur Trein naar Lyon ( speciale treinwagon voor fietsen)
Fietsen gaan gratis mee in Frankrijk.
De treinen rijden heel comfortabel zonder kedeng, kedeng, maar
glijden over het spoor.
Ook de treinstellen zijn nieuw of modern
gerenoveerd. We ontmoeten een Nederlands echtpaar in de trein, dat
ook de regen ontvlucht. Ze fietsen de Groene Weg naar de
Middellandse zee.
Lyon.
Via een tip van een Amerikaan met rugzak heeft Robert een goedkoop
hotel gevonden. Lyon lijkt veel op het oude Parijs. Ze heeft 2 rivieren,
die door de stad lopen. Rhone en de L’Oise. Met de fietsen tegen het
verkeer in(spits) naar hotel gefietst. Het is lekker warm weer. Heerlijk.
Wat een wijs besluit om het slechte weer te omzeilen per trein.
’s Avonds eten we in een Frans restaurantje gerund door een
enthousiaste jonge man. We eten warme salade, wijn, kaas.
’s Nachts wild getoeter en geschreeuw op straat. Lyon is voor de 2e
keer landskampioen geworden met voetbal. Wat een lol en wat een
sport.
We willen slapen!
Hub hoest net zo hard als de supporters.
Dag 9
Route Lyon – Avignon – Toulouse – Lourdes – Pau per
trein
Woensdag 21 mei 2003.
Beginstand 1817 km. Eindstand 1817 km. Dagrit 0 km
Vertrek 0800 uur. Aankomst 2230 uur
Weer is bewolkt met zon, 17 tot 21 graden
Station Lyon. Brandschoon, veilig, politie, keurig, ontbijt op station
Station Avignon. Moderne treinen, TGV snelheidsmonsters,
dubbeldekkers met stahoogte, vliegtuigstoelen etc. Veilig station.
Station Toulouse. Onveilig. Alle hotels in stad vol. Doorreizen dus
Station Pau. Donker. Laat. Robert regelt in de laatste minuut een
laatste hotelkamer. Wanneer wij binnen zijn sluit hotel zijn voordeur.
Oeff.
Hub wast zijn sokken en dan slapen.
Dag 10
Route Pau – Oloron per fiets
Donderdag 22 mei 2003.
Dagrit 34,8 km
Vertrek 0800 uur. Aankomst 1330 uur
Weer is met zon, 25 graden
FIETSEN! Hoera. In de zon. Hub knapt op. Het is fijn om met Hub
deze
reis te mogen maken. Wat een doorzettingsvermogen heeft deze man
van 63 jaar. Chapeau. Alle respect !
Ontbijt voor het hotel. We zijn net Pau uit, krijgt Robert lekke band. De
buitenband is gescheurd. Met een lapje repareren we het gat in de
buitenband en een nieuwe binnenband (reserve).
Langs drukke route National en dan ineens onze eigen rustige
Pelgrimsweg. Op en af gaat het. Prachtig, roept Hub.
Lasseuble. Pauze. Terras in de zon. Fruit, koffie, en rust. Hub regelt
een stempel bij het postkantoor.
Verder op en af klimmen. We ontmoeten Franse toerfietsers, die Hub
roemen om zijn leeftijd en prestatie naar Santiago.
We zien de Pyreneeën met sneeuw !!?
Oloron. Sprookje. Prachtige plaats. Hub gaat op een terrasje zitten.
Robert regelt slaapplaats Herberg des pelgrims, Fietsenwinkel banden,
Stempelkaart, Ondergoed voor Hub (grijs), etc.
We eten couscous op een terrasje in de zon bij 27 graden.
In de herberg ontmoeten we de eerste wandelaars van deze
Pelgrimstocht uit België vertrokken. De Camino de Santiago is
begonnen en merkbaar.
Hub hoest zachter nu en we slapen goed in de warmte.
Dag 11
Route Oloron – Estaut (600 meter)
Vrijdag 23 mei 2003.
Dagrit 39 km
Vertrek 0700 uur. Aankomst 1400 uur
Weer is met zon, 27 graden
Vertrokken zonder ontbijt. Prachtig, warm zomerweer.
De klim naar de top van de Pyreneeën is begonnen. Om iedere bocht
wacht een adembenemend uitzicht.
Het is goed te fietsen. Af
en toe een
helling van 9 procent. Helaas alles is gesloten van café, winkel.
Bouchy. Pauze. Café en bakker is open. Supermarkt is gesloten i.v.m.
overval. We drinken koffie zonder suiker, want de kroegbaas kan niet
winkelen.
Het wordt warm en heet. Overal zijn bronnen met helder bronwater. Dat is
gedurende de hele tocht naar Santiago. Heerlijk koud water. Zo simpel,
edoch zo nodig.
Estaut. (600 meter). Herberg gevonden met stapelbedden. Robert gaat
slapen is rillerig. (later blijkt dat Robert hoogteziek is boven 500 meter)
Avondeten is geweldig. Paella met een grote groep mensen uit een grote
pan.
Rode wijn, Sla, asperges, tonijn, rosé, Engels toetje
We gaan vroeg slapen, want morgen gaan we de "pas" (1640 meter) over.
Met deze beelden van vandaag vallen we in slaap.
Hub is benieuwd wat ons morgen zal brengen. Zijn eerste
bergbeklimming per fiets over 1640 meter.
Dit is goed nieuws. De pas is open en sneeuwvrij.
Dag 12
Route Estaut (Frankrijk) – Villanua (Spanje)
Zaterdag 24 mei 2003.
Dagrit 39 km
Vertrek 0600 uur Aankomst 1400 uur
Weer is bewolkt, koud 3 graden, mist, wind en regen
Vertrek 06.00 uur met ontbijt.
Klimmen.
Laaghangende bewolking. Mistig. Koud. Nat.
Geen uitzicht. Lopen, duwen, fietsen door de wolken.
We klimmen van 600 meter naar 1640 meter en dalen naar 953 meter
Dan een klein meertje. Met een watervalletje.
Dit is een echte klim! En de haarspeldbochten komen nog met 8 procent.
We zijn dik aangekleed. Onder onze kleding hebben we kranten tegen de
koude bij de afdaling en de top.
12.30 uur. De top van de Col du Somport op een hoogte van 1640 meter.
En koud, brrrr
En dan nu de afdaling. Steil en snel ingevroren indien er geen kranten
waren. Robert heeft de onderkant van zijn afritsbare broek als
“moffen”om zijn stuur gebonden.
Oh ja, bijna vergeten, we zijn weer een grens gepasseerd.
We zijn in Spanje.
En dan nu het eerste bord van de “Camino”
Zo en nu als de bliksem afdalen. Hub gaat voorop en staat een paar
honderd meter verder stil. Lekke band, terwijl hij even stilstond. Snel
binnenband verwisseld en gaan! We hebben handschoenen aan,
winterondergoed, kranten, truien, t- shirts, regenpakken, ongelooflijk.
We stoppen bij een prachtig treinstation in verval Canfranc Estacion en
het bureau toerisme verwijst ons naar een particuliere herberg in
Villanua.
Aangekomen krijgen we een slaapplaats en stalling voor de fietsen.
Dan regent het en het is 9 graden. Non de dju!
Veel wandelaars komen binnen om te overnachten.
Warm eten is bar slecht. Worst, gebakken ei en brood, toetje is een peer
Wel te rusten. Hub hoest niet meer! Hoera.
Dag 13
Rustdag Villanua (953 meter))
Zondag 25 mei 2003.
Dagrit 0 km
Vertrek 00 uur Aankomst 00 uur
Weer is bewolkt, koud 6 tot 9 graden, mist, wind en regen
Wintersport weer met droge koude bergwind.
Ontbijt zeer slecht ( toostjes en gebak )
Kerk.
Mis bezocht. Voor de mis geeft de jonge, grote, krachtige pastoor ons nog
een stempel op onze credencial. Hij zingt prachtig voor een bijna lege
kerk. Alles in het Spaans.
Eten op de slaap-etage. Gevolgd door een siësta.
Wandeling gemaakt door verlaten wintersportplaats in wording.
Binnenband voor Hub gekocht, want winkels zijn zondag open.
Zwitserse wandelaarster binnengelaten ( Beatrice) in de refugio, want
eigenaars zijn weggegaan.
Er komen wandelaars binnen, die melden dat er sneeuw op de Col du
Somport valt vandaag. Alleluja.
De eigenaars (bergbeklimmers zonder touwen) zijn terug.
Warm eten met Beatrice, Werner, Hub en Robert. Artisjokken en rode wijn
en paprika en tortilla.
We slapen met vier mannen op een kamer met stapelbedden en een
snurkt! Wel te rusten.
Dag 14
Route Villanua (Spanje) – Sta Cilia de Jaca
Maandag 26 mei 2003.
Dagrit 60 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1530 uur
Weer is zonnig met harde, droge koude bergwind
Ontbijt is crackers.
Na een snelle afdaling (50 km per uur) de stad Jaca in en uit.
Dan urenlang klimmen met haarspeldbochten door stilte, gele bloemen,
geen mensen, auto’s.
We fietsen vandaag
Villanua 953 meter
naar Jacca 820 meter
naar Puorto de Orvel 1080
meter
naar Monesteiro 1230 meter
naar Sta. Cilia 650 meter
Alweer een hoogtepunt in deze fietstocht.
De twee kloosters zijn niet de moeite waard. De eerste wordt herbouwd en
staat in de steigers en de tweede is een ruïne, waar je 3 euro voor betalen
met. Monasteiro de la Pena. We ontmoeten nog twee Franse oma’s, die we
gisteren ontmoet hebben in de refugio. Ze wandelen een stuk van de
Camino.
Veel gieren en roofvogels zien zweven op thermiek.
Na supersteile afdaling lekker gegeten in achtertuin van restaurant.
Franssprekende Spanjaarden, die nu dit runnen.
In prachtig stil Spaans dorp vinden we een refugio, doordat een vrouw
ons voorrijdt met haar auto door de steegjes naar de splinternieuwe
refugio.
Terwijl Hub zijn was uitzoekt en Robert eten staat te koken, komt
warempel onze wandelaarster Beatrice binnen.
We gaan nog even naar de bar en dan eten we gezamenlijk van Robert’s
kookkunst. En dan nog even een afzakkertje in de plaatselijke bar,
restaurant, winkel, pension, alles ineen.
Dag 15
Route Sta. Cilia de Jaca – Klooster Monasteira de Leire
Dinsdag 27 mei 2003.
Dagrit 57 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1700 uur
Weer is zonnig, 22 tot 27 graden
Vroeg vertrek. Ontbijt in de mooie eetzaal.
Fietsend langs plateau’s, lege dorpen, maanlandschappen, smaragd
blauw water van een 20 km groot stuwmeer,
sneeuw op de Pyreneeën,
knalrode velden vol met klaprozen, lente, alles in de bloei, koren in
afrijpende toestand, prachtig, zoals Hub telkenmale terecht uitschreeuwt.
Alles is gesloten, dicht. Dan ineens een tankstation, daar kunnen we wat
drinken en rusten. Soms waar je het niet verwacht, midden in nergens,
vinden we een bakker met vers brood en gebak.
Yesa. We eten hier een salade met water.
We besluiten naar het klooster te gaan om te overnachten. Slechts 4 km,
maar 10 procent stijging en bloed heet, weinig rugwind. Bij aankomst na
bijna 2 uur zwoegen, duwen, stapje voor stapje, rustpauzes bereiken we
de top en het klooster. Hub zei later hierover, dat hij verschillende malen
dood bleef op dit stuk weg met 10 procent.
Robert reed meestal wat vooruit om alvast slaapplaats te regelen. Want we
fietsen en lopen ons eigen tempo, dat bij onszelf het beste past.
Om 1700 uur besluit de pater wie er in het klooster mag slapen. Hub is
zojuist aangekomen .
We krijgen de enige kamer, die er is. Een stapelbed met douche.
De mis wordt monotoon gezongen door de paters. Na de mis staat een
broodmaaltijd klaar voor de pelgrims met sinas als drank. We zijn totaal
met 5 pelgrims.
Het uitzicht over het stuwmeer is adembenemend. Die paters weten wel
wat mooie ligging betekent en vrij uitzicht, Alleluja.
We gaan vroeg slapen en dat is soms 20.00 uur of eerder.
De hele dag buiten, grote lichamelijke inspanning, overvol indrukken van
een ander land, taal etc.
Ik droom over de velden vol met klaprozen.
Hub droomt over dit bord, dat we onderweg zagen. Santiago 822 km
Dag 16
Route Klooster Monasteira de Leire - Monreal
Woensdag 28 mei 2003.
Dagrit 36 km
Vertrek 0800 uur Aankomst 1300 uur
Weer is zonnig, 27 tot 29 graden
Vertrek zonder ontbijt. Afdaling van 10 procent, gevolgd door klim van 9
procent, prachtige roofvogels, gieren, adelaars etc. , Pyreneeën op
achtergrond met sneeuw.
Chauffeurs - café met prima ontbijt
We volgen een drukke, snelle weg, wat goed te doen is .
Monteiro. Het is inmiddels heet. We vinden in dit pittoreske klein Spaans
dorpje een hypermoderne Refugio.
Met wasmachine, inductie fornuis,
douches en een grote slaapzaal.
In het winkeltje kopen we fruit, brood wijn, eten, etc., dat gerund wordt
door een Argentijns echtpaar. Vriendelijke mensen.
We hebben vandaag een prima afstand gefietst met slechts een klim naar
724 meter hoogte. Net genoeg en niet te veel zoals gisteren. We fietsen
om de natuur te zien ofwel Der weg ist das Ziel.
Robert kookt vanavond weer. Hub smult. We nodigen een Mexicaan uit om
mee te eten.
Daarna drinken we wat koffie
in een café.
We gaan vroeg slapen. Op een grote slaapzaal liggen we tussen de
Spanjaarden, Tsjechen, Fransen, die veel kabaal maken als ze gaan
slapen. Het gesnurk en geritsel van plastic zakken is oorverdovend als je
wilt slapen.
Dag 17
Route Monreal - Villatuerta
Donderdag 29 mei 2003.
Dagrit 49 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1330 uur
Weer is zonnig, 31 tot 34 graden
Ontbijt in hetzelfde café als gisterenavond. Koffie met gebakjes.
Prachtig, snelle afdalingen, waar Hub 60 km per uur op zijn tellertje ziet
staan. Soms zijn deze afdalingen wel 30 km lang. Beloning van het vele
klimmen. Extra beloning chauffeurs - café met een extra ontbijt met ei.
Puenta la Reine. Toeristisch en ooievaarsnest.
Dan weer een klim van 7 procent langs een zeer drukke snelweg.
Villatuerta. Particuliere Refugio. De beheerders komen na 2 uur wachten
rustig openen. In nieuw gebouwencomplex is de Refugio in nog af te
bouwen toestand.
Beheerders maken soep, macaroni en fruit. We eten met zijn 10-en en
slapen op stapelbedden met 10 man op een kamer.
Veel wandelaars hebben afzichtelijke blaren en verwondingen. Er is weer
een snurker op de kamer, dat hij stikt!
Dag 18
Route Villatuerta – Los Arcos
Vrijdag 30 mei 2003.
Dagrit 30 km
Vertrek 0630 uur Aankomst 1300 uur
Weer is zonnig, 30 tot 35 graden
Vroeg weg om de zon te ontlopen. De eigenaar van de Refugio in
Villatuerta heeft in Los Arcos boven een bakkerszaak nog een Refugio. We
fietsen in de ochtend er na toe.
De korte route, rechtstreeks, nemen we vandaag. Geen omwegen meer.
We besluiten om maar een halve dag te fietsen. De zon steekt en is fel de
laatste dagen. We zijn geen kippen aan de gril, dus …
Dan zien we een soort Rocky Mountains in de verte. Bijzonder mooi.
Los Arcos. In een smal straatje vinden we de bakker en zijn kordate
vrouw. We krijgen een slaapplaats in een stapelbed boven de winkel. Een
grote keuken en douches zijn aanwezig. Ook een balkon met waslijn. Hub
houdt siësta en Robert gaat voor de bakkerswinkel de wandelende
pelgrims bezien.
Steeds meer mensen komen in de Refugio. Het wordt vol.
De zon schijnt meedogenloos nu in de middag.
Om 18.30 uur hebben de eigenaars voor zeker 20 personen eten gekookt.
Heerlijk voedzaam. Onder het eten maken we kennis met een gezin uit
Alaska. Deze ontmoeting is warm en leuk. We zullen dit gezin nog vaak
weerzien met veel warmte. Hun zoon(12) is ziek van de warmte en de
afstand. Hun dochter (13)voelt zich goed.
Om 19.30 uur worden we in de kerk verwacht. Alles bladgoud en groot en
imposant. De mis wordt voorafgegaan met een rozenkrans in het Spaans.
Dan een gezongen mis. Als einde worden alle Pelgrims naar voren
geroepen voor een bidprentje in hun eigen taal.
We gaan nog even koffie drinken met een Braziliaanse en Duitse pelgrim.
Zelfs in Brazilië is de Camino erg bekend door een boek en een film op
televisie.
We gaan laat slapen voor ons doen. Maar een heerlijke rustmiddag. Meer
genieten met minder km’s!
Het gezin uit Alaska is ook op onze slaapzaal. We hebben veel plezier om
het snurken van hun vader. Ze fluiten naar hem en het werkt. Stilte.
Slapen.
Dag 19
Route Los Arcos - Ventosa
Zaterdag 31 mei 2003.
Dagrit 54 km
Vertrek 0630 uur Aankomst 1530 uur
Weer is zonnig, 30 tot 35 graden, warm, warm
Opstaan en vlug een beetje water in het gezicht, Hub neemt zijn
medicijnen in, een beetje ontbijt en op weg naar de stad Logrono. De zon
komt net op.
Logrono is een vieze, rommelige stad. Blij, dat we eruit waren.
Buiten Logrono reden we over een prachtig aangelegd fiets- en voetpad.
De stadsmensen liepen met versnelde pas over dit aangelegde pad. We
hielden even pauze en eten wat brood. Dan komen we bij een stuwmeer.
Daar ontmoeten we een Nederlandse fietser, die al 20 jaren in Spanje
woont. De weg loopt dood.
Of een echte autobaan of de voetgangersweg
voor Pelgrims. Het laatste wordt het.
We sleuren de fiets over het grove grindpad in de verzengende zon
omhoog.
Robert maakt kennis met een Spaanse vrouw, die met haar zussen een
stuk van de Camino loopt om de familiebanden aan te halen.
Op naar Navarette. Hier is een Alberque. Twee uur gerust en gewacht en
toen liet deze man geen fietsers binnen.
Goede raad is duur. Robert had tijdens de pauze iets opgevangen van een
Alberque. Op weg door de inmiddels verzengende hitte.
Vals plat omhoog. Gevolgd door een klim van 9 procent. Lopen, duwen.
Lichte afdaling en een klein dorpje. De laatste plaatsen zijn voor ons.
Oefff.
Een prachtige Refugio tijdelijk gerund door een blonde Noorse
schoonheid, die aan het herstellen is van een blessure.
We eten net voor de onweersbui uitbreekt wat brood, tomaat, worst, kaas.
Weer een nacht met snurkers, stapelbedden
Dag 20
Route Ventosa – Santo Domingo de la Calzade
Zondag 1 juni 2003.
Dagrit ? km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1330 uur
Weer is zonnig, bewolkt 35 graden, warm, warm
Zonder ontbijt gaat de weg gestaag berg op en berg af.
Door wijngaarden met rode aarde met veel stenen.
Huercanos. In een café vragen we of we wat te eten kunnen krijgen. Neen.
Maar de vrouw van de kastelein zegt, ja. Ze gaat naar de Spar aan de
overkant, winkels zijn zondagsmorgen open, en koopt brood, eieren etc.
Ze bakt een heerlijke tortilla met brood en wij smullen met café solo voor
Hub en café con leche voor Robert. Wat lief en ook nog een wens; Bon
Camino!
We komen een kudde schapen met herder en honden tegen. We stoppen
en bekijken met respect hoe de honden de kudde stuurt.
Regelmatig stoppen we om van de kleine dingen van de omgeving te
genieten.
Dat is ons doel. Of het nou iets kleins of groots is. Stoppen en genieten.
Via een kleine, rustige omweg komen we bij het klooster / monasterios
van San Milan. Was mooi, maar erg toeristisch. Er was ook een 4****
sterren hotel, maar daar hebben we maar niet naar gevraagd om te
overnachten.
Verder naar Santo Domingo de la Calzade. Daar is het klooster van de
zusters Cistenciense. Hier hebben we geslapen.We zijn net binnen of er
breekt een onweer los. Oeff.
In de stad een plate service maaltijd gegeten van spaghetti en wijn, dat
goed was voor een holle kies.
We hopen, dat het vannacht goed regent en dat het morgen opklaart en
weer droog is. Twee snurkers doen een wedstrijdje vannacht. Dat ze de
hik krijgen.
Dag 21
Route Santo Domingo de la Calzade – San Juan de Ortega
Mandag 2 juni 2003.
Dagrit 63 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1400 uur
Weer is bewolkt en wind tegen
Vertrokken zonder ontbijt.
Steeds vlak en vals plat, maar een flinke tegenwind.
Belorado. Koffie en tortilla. Hub loopt over de markt en koopt een
heuptasje. De marktkoopman vroeg 10 euro, maar Hub nam het tasje mee
voor 5 euro. Mooie handel om te zien. Met handen en voeten, zwaaiende
armen en weglopen. “Skon spektakel” zegt den Belg.
Onderweg de prachtige klaprozen, die knalrood zijn van kleur.
Het laatste stuk naar San Juan de Ortega was iets minder steil, maar berg
op en af. We zitten op een hoogte van 1000 meter en de stijging was 5
procent. We hebben de gehele dag een straffe wind tegen.
San Juan de Ortega. De Herberg is net als gisteren gratis, maar we
kunnen niet koken of douchen. Een kerk, een kroeg en een Herberg.
We ontmoeten een kleine, pezige Spanjaard, die de Camino wandelt. We
zullen hem blijven zien tot in Santiago. De wandelaars hebben een andere
route dan de fietsers. Maar de Herbergen, Refugio, Alberque, zijn dezelfde.
Een Nederlands echtpaar op de fiets met tent ontmoet. Zwitserse
wandelaars. We zien bekende gezichten van gisteren of twee dagen geleden
We wonen een kerkdienst bij met een bus Franse weduwen en
weduwnaars. De mis gaat in het Frans.
Wel te rusten.
Dag 22
Route San Juan de Ortega – Rabe de las Calzades
3 juni 2003.
Dagrit 43 km
Vertrek 0645 uur Aankomst 1600 uur Weer is bewolkt en fris
Onderweg zelf boterhammen gesmeerd en als ontbijt gegeten.
Daarna zeer steile klim richting Burgos.
Overal waterbronnen en ooievaarsnesten op de kerktorens.
Burgos. 0900 uur – 29 km. Onze weg ging door een prachtig recreatiepark
langs de rivier. Ook hier weer veel snelle stadswandelaars.
Burgos heeft een prachtige kathedraal, maar van binnen stond hij jammer
genoeg in de steigers vanwege renovatie.
Koffie gedronken en een Rotterdammer ontmoet, die op de fiets alweer op
de terugweg was. Hij deed deze afstand voor de sport. Enfin.
Tardajos. We eten en drinken hier in gezelschap van enkele Spaanse
Camino wandelaarsters. Een arts, fysiotherapeut en een psycholoog.
Helaas worden we bij de alberque weggestuurd, omdat fietsers niet overal
welkom zijn en wandelaars voorgaan. We worden een dorp verder
gestuurd.
Rabe de las Calzades. Een klein dorpje waar de asfaltweg ophoudt. Na een
paar uur wachten worden we toegelaten en krijgen een bed.
De herbergier kookt voor een kleine groep mensen sla en spaghetti. Ook
enkele Italianen eten mee.De herbergier zegt speciaal de spaghetti voor
hen gekookt te hebben. De Italiaan antwoord met humor, dat hij in Italië
dit ook altijd eet bij het ontbijt, middageten en avondeten.
Hub heeft hier zeer goed geslapen, omdat niemand hier snurkte. Hub
heeft vier kaarten verstuurd van Burgos.
Dag 23
Route Rabe de la Calzades – Itero de Castillo
? dag 4 juni 2003.
Dagrit ? km
Vertrek 0730 uur Aankomst ? uur
Weer is bewolkt en droog
We staan op en vergeten de dag, de datum, het vertrekpunt van
vanochtend. Heerlijk leeg in ons hoofd. Hier geldt geen tijd, dag, datum,
hoeveel km, waar naar toe. Alleen basale dingen, zoals eten en drinken,
fietsen buiten in de natuur, krijgen we een slaapplaats, wat mooi en
prachtig stil.
Het weer is bewolkt, maar gelukkig droog. Dat is voor ons gunstig om te
fietsen, niet zo warm. De weg gaat deels over de N120, steil berg op en af.
Weer heel veel klaprozen en vaak hele akkers vol.
De weg is erg inspannend, maar het is te doen. We rijden langs km’s
Romeins aquaduct langs de weg
Onderweg hebben we koffie gedronken en daar troffen we twee Zwitserse
meisjes op de fiets. Het was erg leuk met ze te kletsen.
Later troffen we een Belg (72 jaar) op de fiets, maar die heeft ons verlaten,
want het ging hem niet snel genoeg. Ook een eenzame Duitser op de fiets,
die we gisteren in de Refugio hebben leren kennen is een tijdje mee
gefietst. Hij liep met zijn ziel onder zijn arm. Huwelijksproblemen thuis.
Hub en ik trekken een hoop mensen aan, die graag in ons gezelschap
willen zijn.
2 km van de weg in een dal ligt Itero del Castillo verscholen. Robert vraagt
naar de Alberque en een vrouw brengt ons naar een huis, alwaar
“Marie”
ons naar het gemeentehuis brengt.
Daar geeft ze ons een stempel op onze credential, wijst de douche, wc, en
een slaapkamer met 6 bedden.
Hier hebben Hub en ik heerlijk geslapen, alleen. Zalig.
Na de siësta komt er voor het gemeentehuis nog een mobiel APK station
voor tractoren.
Even later stopt er links van het gemeentehuis een tractor. De man komt
even later naar ons en neemt ons mee naar een garage.Daar daalt hij in
het donker een trap af, komt terug met een Spaanse karaf met lange tuit
met wijn. Geeft ons te drinken, stokbrood, sardientjes en een appel.
Ongelooflijk.
Prachtig, zegt Hub.
Robert had in het dorpscafé een maaltijd geregeld. Normaal kon je daar
niets eten, maar voor de Peligrinos werd wat verse sla en tomaat,
worstjes, gebakken eieren, brood en wijn.
Dat was onze belevenis van deze dag. Geweldig!!! Dat vergeet je nooit
meer!!
Hub droomt de hele nacht, dat hij burgemeester is van dit plaatsje.
Dag 24
Route Itero del Castillo - Ledigos
Dag 5 juni 2003
Dagrit 69 km
Vertrek 0830 uur Aankomst 1500 uur
Weer is bewolkt en fris
Het dreigt te regenen,
maar om 1200 uur komt de zon te voorschijn en is het aangenaam warm
Vlakbij een drie traps sluis, na kilometers nieuwe en oude aquaducten
langs de weg stoppen we bij een café. We drinken wat koffie en cola. Hub
heeft zijn leven lang niet zoveel cola gedronken als deze reis. Plots komen
de vrienden uit Alaska binnen lopen. De vrouw omarmt ons hartelijk bij
dit onverwachte, leuke weerzien. We zullen ze nog vaker deze reis
ontmoeten. Ze wandelen gedeelte’s van de Camino en tussendoor een
bus. Heel verstandig. Het moet leuk blijven voor de kinderen.
Fromista. Op de markt inkopen gedaan en op een bank boterhammen
gegeten met aardbeien en smeerkaas en peperoni (pimente) met als toetje
kersen en nectarine, heerlijk.
Onderweg zien we vele ooievaarsnesten.
Ook de hol woning ofwel de Bodega zien we.
Terwijl wij dit bekijken staan naast ons twee Nederlandse fietsers, die
geen boe of bah zeggen. Het juiste Camino gevoel missen ze duidelijk.
Hub vertelde, dat vroeger iedere Nederlander in het buitenland naar elkaar
toeterde of zwaaide. Nu willen sommigen niet eens weten dat je een mede
Nederlander bent. Ze krijgen van ons de zegen.
Calzadilla. Herberg, die geen fietsers aanneemt. Dus gaan we weer verder.
Ik weet nu hoe Jozef en Maria zich gevoeld hebben. Geen herberg.
Ledigos. Robert fietste vooruit en regelde slaapplaats voor twee. Intussen
kwam Hub aanfietsen. Hij zag mijn fiets met oranje veiligheidsvest naast
de kant van de weg staan. Dit deden we als een van ons vooruit fietste. De
eigenaar van de Refugio had het goed voor elkaar. Een café, winkel,
waslijnen. Prima . De Refugio was een verbouwde vierkant hoeve. Een
goede keuken.
Avondeten. Robert kookt spaghetti met vooraf salade. We eten graag om
17.00 uur. In Spanje eten ze vanaf 2130 uur of later. Daar kunnen wij niet
op slapen met volle buik. We eten later het liefst ’s middags om 1430 uur
warm eten.
Dag 25
Route Ledigos - Reliegos
Dag 6 juni 2003
Dagrit 49 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1300 uur
Weer is warm, warm
In de bar van de refugio koffie gedronken als ontbijt.
Het traject is tamelijk vlak, met een enkel klimmetje. Overal klaprozen.
Plots gaat de weg over in een autobaan en daar mogen we niet op.
Het gaat verder over een grof grindpad, kilometers lang.
Dan eindelijk weer asfalt. Robert staat te trillen van het rammelen van zijn
fiets. Eindeloze vlakte. De Meseta.
Zonder ook maar een huis,
niks en nog
eens niks. Als je hier pech krijgt met de fiets, dan sta je er heel slecht
voor.
Reliegos. Het is bloedheet en we hebben geen fut meer om verder te
gaan. Bij de alberque worden we hartelijk ontvangen en de fietsen kunnen
binnen staan.
Na een heerlijke douche waren we weer de oude.
Robert heeft heerlijke spaghetti gekookt en salade met tomaten, paprika
en olijven. Nou zeg, dit heeft gesmaakt. We hebben nog over en Robert
zegt, dat de eerste die de keuken in komt het restje krijgt. Een Japanner
komt binnen en maakt dankbaar gebruik van het aanbod.
Nog even naar de bar geweest om cola te drinken en wat brood gekocht
voor morgenvroeg. En dan slapen.
Dag 26
Route Hospital de Orbigo
Dag 7 juni 2003
Dagrit 68 km
Vertrek 0715 uur Aankomst 1500 uur
Weer is bewolkt en zon
Om 04.30 uur begonnen de eerste wandelaars alweer te vertrekken.
Wij om 06.30 uur opgestaan, wassen, ontbijten in de Alberque.
We fietsen richting Leon.
Er gaan mensen te voet met rugzak, per ezel, te paard, met de fiets.
Heel rustige weg en vlak voor Leon zijn we afgebogen, omdat ze
waarschuwde voor dieven.
Onderweg weer veel ooievaars gezien en salamanders.
Valdevimbre. In een winkel cola en een banaan gekocht. Even gerust.
We zien onderweg veel ondergrondse Bodega’s. Dit is een kleine, rijke
wijnstreek. Heel rustige wegen.
Hospital de Orbigo. Er is een groot middeleeuws feest aan de gang, daar
zullen we vanavond beslist eens gaan kijken.
De gemeentelijke Refugio is
een oase buiten het dorp. Keuken, kleine 4 persoons kamers, douche,
binnenplaats, veranda.
De eeuwfeesten waren werkelijk interessant. Er was een smid en veel
paarden in een stoet met doedelzak blazers. Verder werd er in oude
middeleeuwse klederdracht gedanst en er waren ridderspelen met
paarden.
Veel kraampjes.
Hub heeft heerlijk gegeten in een restaurant. Hij had zin in vlees en sla.
En als grote verassing hoorden wij ’s avonds bij de refugio municipal de
Klukskes (vroedmeesterpad, die ook in Holset aanwezig is, zie 't Klükske ) midden
in het bos. Even een moment van heimwee
naar huis.
Stilte. Rust. Slapen.
Dag 27
Rustdag Hospital de Orbigo
Dag 8 juni 2003 Pinksteren
Dagrit 0 km
Vertrek 0000 uur Aankomst 0000 uur
Weer is zonnig en warm
Vandaag is het Pinksteren en we houden
een rustdag.
Hub was erg moe en Robert wilde een
vakantiedag.
Het is prachtig weer en nu al warm. Hub
wast zijn binnenslaapzak.
Alweer ontmoeten we de mensen uit
Alaska. We hebben ze gewezen waar
onze Alberque is en toen zijn zij er
naar toe gegaan.
Robert gaat naar de ridders kijken en
het riddertournooi te paard. Veel
mensen komen hier op af.
Hub houdt siësta. Wat een oase is dit
hier.
We bezoeken de katholieke Refugio in
het dorp. Erg mooi.
Een prachtige muurschildering en een
binnenplaats.
We te rusten ofwel de rust.
Dag 28
Route Hospital de Orbigo – El Ganso
Dag 9 juni 2003
Dagrit 39 km
Vertrek 0700 uur Aankomst 1300 uur
Weer is zonnig en warm
De weg wordt heuvelachtig met een enkele steile klim
Astorga. Koffie gedronken met een Brioche.We waren eventjes de weg
kwijt, maar na even vragen zaten we weer goed.
Het is onvoorstelbaar, maar in dit gedeelte van Spanje vraag je naar de
Camino en bijna iedereen weet je de weg te wijzen.
Voor de wandelaars zijn er gele pijlen en bordjes met schelpen.
Voor ons grote borden met Camino de Santiago erop.
De klim gaat nu beginnen. De stad uit omhoog en klimmen, lopen.
El Ganso. Een klein dorpje, bijna verlaten, een omgebouwde garage tot
bar.
Er is hier een Refugio. We besluiten gezien de grote stroom wandelaars
hier te blijven. Want allemaal lopen ze door en dan is er voor ons fietsers
geen plaats.
De Refugio is gratis. Mag ook wel want er is geen wc en douche. Maar wat
een uitzicht en stilte. In de verte zien we sneeuw.
In de bron kunnen we ons wassen.
Er zijn twee bars. Een is luidruchtig en de ander rustig en schoon.
’s Avonds eten we achter de garage buiten een eenvoudige maaltijd.
We zijn met drie pelgrims in de Refugio aan het slapen als plotsklaps om
11.00 uur een dronken Spanjaard binnen komt vallen.
Hij maakt amok, valt
op een bed en houdt ons de hele nacht wakker. Hij ligt tussen onze
fietsen, die tussen de bedden staan. Als dat maar goed gaat?
Dag 29
Route El Ganso – Villafranca de Biergos
Dag 10 juni 2003
Dagrit 69 km
Vertrek 0630 uur Aankomst 1600 uur
Weer is zonnig en warm, warm
Om 06.00 uur staan we op. Robert schuift het stapelbed met dronkaard
erin aan de kant om bij zijn fiets met fietstassen te kunnen. In het donker
met fietsverlichting gaan we op weg. Ook de wandelaar geeft ons nog een
schouderklopje en verontschuldigt zich voor zijn dronken landgenoot. Dat
is het Camino gevoel! Samen op weg. Robert is jarig vandaag (49 jaar).
Rabanal del Camino. In de Refugio daar is een moderne bar, waar we
koffie drinken en ons verhaal van afgelopen nacht doen. De herbergierster
biedt ons aan te douchen en geeft Hub een ontbijt. Dan komt Robert
erachter, dat die zatlap hem een t shirt, sokken, handdoek en een
stokbrood met smeerkaas heeft gejat. De herbergierster geeft hem een
handdoek. Ontzettend lief. Robert maakt nog een foto van haar en Hub.
Toen ging het verder over en heel rustige weg en steeds berg op, maar
goed te fietsen.
Dan begint bij Hub zijn achterwiel iets te tikken. Dit wordt steeds erger
totdat we ontdekken, dat de achtervelg aan het scheuren was! De slag in
het achterwiel wordt steeds groter.
Maar we moesten nog zeker 30 km tot de volgende grote stad met een
fietsenmaker.
Boven aangekomen staat een kruis, waar de pelgrim zijn van huis
meegebrachte steen op de grote bult stenen gooit. Hij gooit als het ware
al zijn last af.
Wat verder hoger gaan we door een verlaten dorp, waar een Pelgrim een
huisje heeft voor opvang van de pelgrims. Drinken, eten en slapen.
Wat een klim en wat een indrukken.
Er volgt een afdaling van 20 km steil via haarspeldbochten naar beneden.
Prachtige vergezichten en heel ver in de diepte zien we de stad liggen.
Maar Hub rijdt op eieren naar beneden met een slakkengangetje om het
wiel nog heel te houden.
We ontmoeten een Duits - Tsjechische wandelaarster (64 jaar), die Robert
eerder ontmoet had. Zij vertelde, dat ze boven in de hut van de Pelgrim
geslapen had.
Door een historisch, antiek dorpje met kasseien gaat het verder naar
beneden. We gaan door, want een fietsenmaker is belangrijker, die nog
open is.
11.50 uur. Ponferade en er staat 43 km op de teller. De fietsenmaker is
vlug gevonden en binnen een uur zit Hub weer op de fiets met een nieuw
passend achterwiel en 97 euro lichter. Wat een dag.
Bij een postkantoor koopt Hub wat postzegels. De stad is prachtig.
Net iets aan de rand van de stad ontmoeten we Pelgrims te paard.
Buiten de stad worden we aangehouden door een Spaanse wielrenner, die
ons een vlakkere weg wijst. Dat doen we dan ook. We stoppen bij een
chauffeurs restaurant. Hier trakteert Robert op een heerlijk eten voor zijn
verjaardag.
Na het eten fietsen we nog 10 km en we komen in een nog te verbouwen
refugio, waar we kunnen slapen. Hub gaat in de kamer van 50 plus slapen
en Robert op de slaapzaal. Hij is nog maar 49 jaar. Er is ook een kamer
voor professionele snurkers. Prima zaak.
We ontmoeten twee leuke Spaanse fietsers, waar we veel lol mee hebben,
drinken wat bier met ze. Dan gaan ze nog verder om morgen een betere
aanloop te hebben naar 1300 meter hoogte.
We gaan slapen. Wat een verjaardag!
Dag 30
Route Villafranca de Biergos - Cebreiro
Dag 11 juni 2003
Dagrit 39 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1330 uur
Weer is zonnig en warm, warm
Vrij rustige weg en berg op.
We gaan naar 1100 meter. Zoals iedere aanloop.
Chauffeurs café lekker ontbijt met groot broodje met ham.(Brocadillo)
We fietsen verder en steeds steiler. Na een paar kilometer te ver gereden,
zijn we omgedraaid en kwamen een Belgische fietser tegen. Deze student
vermoedde ook al dat hij verkeerd zat en is op Hub’s advies omgedraaid .
Ten langen leste ging het zo steil omhoog, dat we grote moeite hadden de
fietsen vooruit te duwen.
Hub duwde zijn fiets steeds een stukje van 100 meter om dan weer even
uit te blazen. Daarna weer verder en dit uren lang!
Als grap riep Hub dan telkens uit:" Zeg, we doen dit toch vrijwillig?!"
Het was haast niet te doen, maar het moest. De zon was moordend heet.
De natuur en de bergen waren volop in bloei. De stilte was oorverdovend.
Later troffen we Oostenrijkse wandelaars uit Ost Tirol en wel uit Matrei.
Samen met deze mensen is Hub en later Robert tot de top gelopen.
Cebreiro. In een bergrestaurant hebben we soep en gemengde sla
gegeten.
Alberque. In het dorpje vinden we een grote Alberque. We nemen de
kleinste slaapzaal. Wat goed uitpakte, wat betreft snurkers.
Robert is hoogteziek en na een medicijn te hebben ingenomen is hij naar
bed gegaan.
Hub gaat kaarten kopen in het dorpje en treft weer de mensen uit Alaska.
Ze gaan samen uit eten.
Dag 31
Route Cebreiro – Samos
Dag 12 juni 2003
Dagrit 35 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1200 uur
Weer is zonnig en warm, warm
Robert is nog steeds hoogteziek ( = zeeziek).
Na een koffie en een broodje in het dorpskroegje, gaan we weer hoger naar 1300
meter.
De ketting van Robert loopt er steeds af en hij loopt constant over te
geven. Bij een landbouwbedrijf vinden we een vat afgewerkte olie en
smeren dat over de ketting en derailleurs. Dat werkt. Hub gaat vooruit
naar de top. Robert heeft grote moeite om lopend naar boven te
komen.Hij is leeggekotst en duizelig.
1300 meter. Robert wil zo snel mogelijk dalen naar 500 meter. Hij vliegt
vooruit en Hub is zo verbaasd, dat hij probeert te volgen.
Samos. Bij het klooster heeft Robert om hulp gevraagd om te mogen
slapen in het klooster totdat hij hersteld is. De pater weigert hem in eerste
instantie. Dan valt Robert flauw op de grond en de Alberque van de paters
wordt snel geopend. Hub komt er inmiddels ook aan en begeleidt Robert
naar bed.
Na een paar uur slapen op 500 meter knapt Robert hard op.
Hub verkent de omgeving wat en post wat brieven.
Het klooster domineert het gehele dal en het dorp.
Op deze hoogte zie je Robert NIET MEER!
's Avonds om 23.30 uur gaan de Spanjaarden nog eten in de slaapzaal.
Wel te rusten
Dag 32
Route Samos – Portomarin
Dag 13 juni 2003
Dagrit 38 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1200 uur
Weer is mistig ( 50 meter zicht) later zon
Het was zo mistig, dat de waterdruppels aan onze armen hingen.
Veel klimmen en dalen. Plotseling een flinke afdaling tot een stuwmeer,
daar hebben we wat gedronken en gerust.
Portomarin. Hier is een Alberque.
1400 uur. Warm gegeten met een fles wijn.
We ontmoeten twee fietsers Paul van Kuijeren en Henk Klauwens. Heel
gezellig zitten we tot
sluitingstijd van de alberque te praten en te drinken op het terras. Een van
hun heeft een mini laptop met uitklapbaar toetsenbord bij zich en stuurt
dagelijks zijn dagboek via zijn mobiele telefoon op naar zijn zoons, die
het op Internet zetten. Ook in de plaatselijke krant komen zijn stukjes.
Maar gezellige lui.
Dag 33
Route Portomarin - Melida
Dag 14 juni 2003
Dagrit 42 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1200 uur
Weer is mistig ( 50 meter zicht) later zon
Ontbijt bij een kroeg langs de weg.
Broodjes gegeten en lauwe koffie. Het is hier op en af met de fiets.
Tot nu toe wel mist gehad, maar gelukkig geen regen. Later kwam de zon
tevoorschijn en werd het soms ondraaglijk warm. Zeer zware klim en een
moeilijke afdaling met zeer slecht wegdek en grote gaten in de weg.
Galicia is een vreemde provincie, met loof- en naaldbomen door elkaar,
dicht begroeid en een zeeklimaat. Wij hebben geluk, dat er mist en zon is.
Normaal regent het hier veel. Veel kleine dorpjes met boeren en vee. Ook
zien we honden de koeien als schapen opdrijven. Vreemde stallen op
stenen bergen
Duits echtpaar ontmoet op de fiets met twee zeer kleine kinderen(2 en 4
jaar). Het kleinste in een stoeltje bij mamma en de andere achter pappa’s
fiets als aanhangfiets.
Melida. Alberque geeft ons onderdak en de fietsen mogen in de stallen.
Buiten het dorp warm gegeten. Soep en konijn met een fles wijn.
Hub schrijft zich blauw aan de ansichtkaarten en is er uren mee bezig.
Normaal houdt hij siësta. Diegene die zeurt, dat hij geen kaartje heeft
gekregen, moet maar eens te rade gaan of hij/ zij zou schrijven naar een
dag keihard werken.Maar Hub doet het op karakter. Dat siert hem.
Hij die schrijft, blijft.
Dag 34
Route Melida – Santiago de Compostela
Dag 15 juni 2003 Vaderdag
Dagrit 57 km
Vertrek 0730 uur Aankomst 1400 uur
Weer is mist, zon, warm, warm
Na een zeer onrustige nacht met beroeps snurkers is Robert met matras
op de gang gaan slapen. Hub had inmiddels oordoppen gekocht en sliep
er door heen. Hub dacht, dat Robert beneden sliep en wekte een verkeerd
iemand.
We ontbijten in het restaurant van gisteren. We krijgen grote broodjes met
ham, kaas en tomaat.
Op en af gaat het. Op en af. We fietsen ons kapot. In een winkeltje kopen
we cola en de telefooncel in de winkel staat vol met kratten en voorraad.
Celebron. Hier zou ons eindpunt voor vandaag kunnen zijn. Maar we zitten
zo dicht bij Santiago (12 km). We gaan door. Eerst nog een cola en koffie.
Flink klimmen. Langs vliegveld. Oude weg. Een standbeeld voor de
Pelgrim.
Klimmen en nog eens klimmen en dan op de “Vreugdeberg”, zien we aan
onze voeten Santiago liggen.
Hub chapeau! 63 jaar jong!
Robert sprong een gat in de lucht.
Santiago. Een mooie oude stad met oude huizen en stegen en trappen.
Eerst gaan we informeren of er een bus naar Aachen gaat en wanneer.
Geen informatie.Maandag terugkomen.
Via een kasseienweg bereiken we bij het kantoor voor het Credentiaal.
We halen om de beurt onze Credential
Veel mensen feliciteren ons bij en rond het kantoor. Nederlandse
toeristen, die ons zien, zijn stomverbaasd als we zeggen, dat we uit
Holset/Vaals zijn komen fietsen met een overstap per trein door Frankrijk.
Een man komt op Hub af en biedt ons en kamer aan. Hij komt straks
terug. Wij gaan op een terrasje wat eten en drinken.
16.00 uur. De man komt, maar heeft slecht nieuws de kamer is al bezet.
Robert gaat als de bliksem op kamerjacht en na enkele omzwervingen
meten we nog een keer een klim van 12 procent omhoog in de stad.
16.30 uur. Jongensinternaat. 3e verdieping slaapzaal. Fietsen in de
kelder.
Uitzicht over de stad adembenemend.
Maximaal 3 nachten slapen
op
vertoon van Credential. Veel mensen liggen voor dood en uitgeput op
bed. De laatste 60 km naar Santiago zijn ook voor de wandelaar
loodzwaar.
Eindstand 2909 km
Beginstand 1552 km
------------
1357 km gefietst
1000 km per trein
Dag 35
Tweede dag in Santiago de Compostela
Rustdag
Dag 16 juni 2003
Vertrek 0000 uur Aankomst 0000 uur
Weer is zon, warm, warm
Hub gaat terugreis regelen voor ons en zijn fiets.
Hub laat zijn fiets per koerier terugsturen.
Robert besluit zijn fiets te schenken aan Caritas in Santiago en brengt zijn
fiets naar het kantoor van Caritas.
Dan haasten we ons naar het busstation om nog twee tickets per bus naar
Aachen te bemachtigen. Dat lukt.
Hub gaat naar de mis en maakt de volgende foto’s van het zwaaiende
wierookvat.
Vroeger stonken de pelgrims zo erg, dat met het reuzen wierookvat de
stank uit de kathedraal werd verbloemd.
Een speciale pelgrims mis wordt opgedragen voor alle pelgrims.
Santiago is naast oud ook toeristisch en menig pelgrim loopt verloren
rond in deze stad. Iedere minuut zien we een pelgrim binnenkomen.
Ook pelgrims van dagen geleden zien we weer. Eindpunt of een nieuw
begin?
Het wierookvat, dat met een reuze zwaai door het gangpad wordt
gezwaaid
De Kathedraal van binnen. Tijdens de pelgrimsmis.
Teruggekomen op het jongensinternaat horen we, dat dieven hebben
toegeslagen.Verschillende mensen zijn totaal beroofd, terwijl ze sliepen of
aanwezig waren.
Hub helpt nog een berooide man met geld te geven voor eten en
onderdak.
We zijn blij, dat we morgen vertrekken uit dit rovershol. Schandalig!
Dag 36 en 37
Terugreis per bus naar Aachen
Dag 17 en 18 juni 2003
Vertrek 0800 uur Aankomst 1730 uur ( 2 dagen en een nacht in de bus)
Weer is zon, bewolkt en sterren
Om 08.00 uur staan we op de stadsbus te wachten, die ons naar het
overdekte busstation brengt.
Op het busstation ontmoette we een Duitse “ Kerstman”, die aan ons
tafeltje mee ontbijt en ons trakteert op een bier. Hij werd door de pelgrims
“ vadertje kerst” genoemd om zijn witte haar en baard en dikkig
uiterlijk.
Na verschillende stops en ontmoetingen stappen we over op de bus naar
Aachen.
Hub rijdt de hele reis “mee” en bekijkt oude collega’s
vrachtwagenchauffeurs op de weg.
Robert slaapt de hele reis op de achterbank of praat wat met
medereizigers.
Aankomst Aachen.
Robert bedankt de chauffeur voor het veilig thuisbrengen en geeft hem
een fooi, waar hij verbaast van opkijkt. Heel vriendelijk bedankt hij mij.
We nemen een taxi naar huis.
Bon Camino
naar het fotoalbum van deze reis
naar mijn luisterverhalen en hoorspelen
Naar mijn dagelijkse weblog Luisterverhalen en Hoorspelen