Dwight Yoakam in Emmen!!!

Op zondag 10 juli 2005 was het dan eindelijk zo ver! Na elf jaar zou de grote Amerikaanse countryster Dwight Yoakam eindelijk weer eens naar Nederland komen voor een optreden.Y

Plaats van handeling was voetbalstadion De Meerdijk in Emmen, waar het allereerste Butterfly Country Festival werd gehouden. De dag begon goed, het was prachtig weer. De zon scheen en het zou die dag 28 graden worden.

In de loop van de ochtend verzamelden zich al vele countryfans bij De Meerdijk, waar een kleine westernmarkt was opgesteld. En toen begon het wachten. Om 13.00 uur gingen de deuren open en langzaam, voetje voor voetje, schuifelde iedereen langs de controle om vervolgens hun plekje, of de dansvloer op te zoeken.

Om 14.00 uur begon dan eindelijk het concert met Ruud Hermans, die na zijn optreden ook maar gelijk de taak van presentator voor zijn rekening nam. Met veel enthousiasme werden de artiesten aangekondigd. Als eerste was het de beurt aan Slow Horses, een Duitse band, gevolgd door de Amerikaanse zangeres Heather Myles, die na haar optreden zelf zo enthousiast was dat ze nog een half uur langer doorging met toegiften.

Ruud Hermans en band

Slow Horses

Heather Myles

BR 549

Asleep at the Wheel

Daarna de groep BR5-49. Op dat moment werd het publiek al wat levendiger. Ook deze Amerikaanse band speelde een klein half uur langer dan gepland. Toen de Texaanse groep Asleep at the Wheel met haar set bezig was, werd het langzaam maar zeker wat drukker bij de hekken. Iedereen die geen zitplaats had (en ook veel mensen die er wel een hadden) wilde graag vooraan staan, om maar vooral niets te hoeven missen van Dwight Yoakam. Daar was het grootste deel van het publiek uiteindelijk toch voor gekomen.

Na de toegift van Asleep at the Wheel werd in razend tempo het podium omgebouwd en om 21.15 uur was het dan eindelijk zover. De in Pikesville, Kentucky geboren zanger, die in Ohio opgroeide, betrad nadat de fotografen waren weggestuurd het podium en begon zijn set met enkele nummers van zijn nieuwste album ‘Blame the Vain’.

Langzaam werd het buiten steeds donkerder, de mensen om je heen kon je nauwelijks nog zien. Een enkele spotlight scheen op het podium, waar Yoakam behalve nummers van zijn nieuwe album ook vele grote hits van vroeger ten gehore bracht.

Ondanks het feit dat het rond die tijd toch nog zo’n 24 graden was buiten stond ik - en velen met mij - met zo’n 2 cm dik kippenvel op de armen te luisteren en als in trans naar het podium te staren. Vooral toen na een half uur stevige rock ‘n roll opeens de prachtige klanken van ‘Buenos Noches from a lonely Room’ ( She wore red dresses) werden ingezet. Even waande je je alleen op de wereld, om vervolgens weg te dromen bij dat prachtige ingetogen gitaarspel.

Daarna ging het door met zowel oude hits als nieuwe nummers tot het volgende rustpunt in de show. Een indrukwekkende tribute aan de legendarische bluegrasszanger Jimmy Martin, die een maand eerder was overleden.

Nadat de schijnbaar onvermoeibare zanger nog wat nieuwe nummers ten gehore had gebracht, zagen we opeens Ruud Hermans achter op het podium rondschuiven. Bleek dat het bijna 22.45 uur was. Time flies when you’re having fun!!! Man wat was die avond omgevlogen vergeleken bij de dag, niet te geloven gewoon.

Dwight speelde door tot 22.45 uur, verdween toen van het podium en stond er een minuut later al weer op. Nog drie toegiften van het nieuwe album werden gespeeld en daarna.... was het helaas echt afgelopen. Onverbiddelijk gingen de stekkers er uit en werd de boel afgebroken.

Een onvergetelijke ervaring om je grote idool een keer live aan het werk te kunnen zien. Ik denk dat veel mensen dat met mij eens zijn. Ik heb in elk geval van elke minuut genoten dat Dwight Yoakam hier op het podium stond. Is absoluut voor herhaling vatbaar.

Foto’s gemaakt door Edwin W.