Wanneer de sigarenband voor het eerst werd gebruik is nooit exact vastgesteld maar wel is bekend dat rond 1890 er al sprake was van het ringen van sigaren, vaak betrof het hier een dun strookje papier voorzien van tekst en afbeelding. Pas veel later is er enige structuur gekomen in zowel de afbeelding als tekst. In het begin was het vaak zo dat bijna iedere fabrikant dezelfde banden gebruikte en pas na de eerste wereldoorlog werden de banden ingevoerd waarmee de fabrikant "reclame" maakte voor zijn eigen merk en naam.

De sigarenband is eigenlijk in verschillende tijdsperiodes en categorieën in te delen. Zo is er de periode dat men sprak van klassieke banden, o.a. de Duitse banden met b.v. Bismarck, verder waren er klassieke banden met allerlei afbeeldingen van vogels tot monumenten en versierd met bladgoud, vaak wel met type aanduiding zoals Flor Fina maar zonder fabrieksnaam. Deze banden worden ook wel banden met GK en HS nummers genoemd en als zodanig op nummer verzameld. GK staat voor Gerhard Klingenberg uit Detmoldt en HS staat voor Hermann Schött uit Creefeld, beide waren Duitse drukkerijen van sigarenbanden, als Nederlandse drukkerijen zijn VDE wat staat voor Vrijdag Drukkerij Eindhoven en Emmanuel Smeets uit Weert de bekendste. Deze klassieke banden moesten overduidelijk de uitstekende kwaliteit van de sigaar tot uitdrukking brengen, of het gesuggereerde ook met de werkelijk overeen kwam is twijfelachtig.
De tweede periode is die van de zogenaamde fantasiebanden en fabrieksbanden.

De fantasiebanden zijn de banden die een naam of type aanduiding hadden b.v. elegant, senator, succes en vele andere benamingen echter zonder firmanaam. Er waren (speciale) drukkerijen zoals de reeds eerder genoemde Emmanuel Smeets die een catalogus met diverse banden uitgaven, vertegenwoordigers gingen hiermee de sigarenfabrieken langs om bestellingen op te nemen.
De firmabanden zijn de banden waarop naast een algemene type aanduiding ook de firmanaam hetzij volledig of met alleen de initialen werd gedrukt. Beide types werden tot eind jaren '70 gebruikt
De derde periode is de periode dat de band gebruikt werd als reclamemiddel c.q verzamelobject om op deze manier meer naambekendheid (lees omzet) te verkrijgen. Het was overduidelijk dat met name de grote sigarenfabrieken probeerden door middel van de kleine band om de sigaar en de grote band onder in de doos / kist de roker zover te krijgen om juist hun sigaren te kopen en natuurlijk speelde de verzamelbegeerte ook een belangrijke rol om regelmatig van merk te veranderen. Er werden zelf speciale albums uitgegeven om de banden in te plakken, zonder ander firma's te kort te doen zijn bekendsten die van Washington waarin de geschiedenis van Amerika, de ruimtevaart en de schilderkunst worden behandeld. De sigarenband werd ook gebruikt om particuliere bedrijven te promoten, er waren speciale bedrijven die sigaren voorzagen van een reclamebandje van bedrijven, verenigingen etc. Eén van de bekendsten is Abonne die duizenden reclamebanden op de markt heeft gebracht. Daarnaast werden er door de meeste sigarenfabrieken zelf reclamebanden op kleine schaal uitgegeven.
Als lezer zou u denken dat de sigarenband louter voor bovenstaand wordt gebruikt maar er is, zo Davidoff schrijft nog een belangrijke functie namelijk dat de band ook dient om de sigaar een "goed uiterlijk" te geven en tijdens het roken te beschermen, de sigaar wordt namelijk op de plaats waar het bandje zit tussen de middel- en wijsvinger vastgehouden en op deze manier voorkomt het bandje dat er zweet en smeer in de sigaar trekt. Er was nog een andere functie van het bandje namelijk het beschermen en op de plaats houden van de belastingbanderol. Ook zou de roker kunnen zien tot hoever de sigaar zonder kwaliteitsverlies gerookt kan worden, inderdaad ja tot het bandje!