LISB clubteamwedstrijden van de D en de E jeugd

- verslaggever: Maurice Hünen -

Vandaag 08-02-2004 was het dan weer zover. De limburgse E- en D-teams maakten zich op voor een verbeten strijd om de felbegeerde bekers.

In de 1e ronde werd de trend al meteen gezet. Matchpunten voor D-1 en E-1 waren de oogst. terwijl D-2 zijn draai nog moest vinden.

De kersverse Tom Dragstra wist direct al een half puntje in de wacht te slepen. Zowaar een leuk binnenkomertje. Toch?!

De tweede ronde werd "volle bak" voor D1 en E-1. Ook D-2 begon wat warm te lopen, en er zin in te krijgen.

D-2 daarentegen had spoorslags de gevonden vorm verloren. Dit fenomeen zou hen in zowel ronde 4 als ronde 8 nogmaals verassen.

Ronde vier werd een zeperd voor Diana Dalemans, omdat een nog niet nader opgehelderd sjoemelpraktijkje van de tegenstander de uitslag in een verliespartij voor Diana deed eindigen. Zoiets blijkt nog steeds mogelijkheid van praktijk......anno 2004. Evenwel werd dit puntverlies weer gecompenseerd door een presentje voor Tom Dragstra.

Zijn tegenstander bleek ziek thuis gebleven te zijn, en dat viel tegen. Tom daarentegen kreeg hiervoor reglementair een punt toegekend, en dat.....viel weer mee.

En aangezien E-1 een dubbele competitie speelde werd er al vast voor de 9e ronde een punt bijgeteld.

In de vijfde ronde wist Roy pieper een mooi puntje te pakken voor D-1, terwijl de andere teamgenoten even het spoor bijster waren.

D-2 ging mooi op koers met 2 bordpunten. Oeiyesss!!! De 2½ bordpunten voor E-1 leverde hen weer een gewonnen match op. Pure verdienste! Al was het maar om het feit dat Colin Pieper meesterlijk goed weg kwam.

Terwijl colin's opponent nog letterlijk zwart zag van stukken bleef Colin eenzaam en alleen met de koning rondrennen om een staatsgreep op het bord te voorkomen. Een onvermijdelijk verlies leek zijn deel, totdat Colin zich als een pure survivor ontpopte door een welhaast geniaal reddend patje te schuiven. Als hiervoor een prijs bestond, dan had Colin hem dik verdiend.

In de 6e ronde kwam D-2 weer goed op dreef, en haalde de match verdiend met 3 bordpunten binnen. E-1 boenderde andermaals door, door met 3½ punt de match te confisceren. Six down, three to go !!

De immer goed op schot gebleven Roy Pieper stond gigantisch op voorsprong, toen in een ogenblik van opperste concentratie hij een miniem detail uit het oog verloor, en daardoor een haast brilliante vorm van "zelfmat" introduceerde. Tja, "no points for second place", wordt wel eens gezegd.

Het zou hem verder niet deren, want hij wist zijn successen voort te zetten, door andermaal zijn tegenstanders enkel de keuze tot het scoren van 0 punten te laten.

Aldoende werd ook de 7e ronde een overwinning voor D-1 en E-1, en twee mooie bordpunten werden terloops nog door D-2 voor andermans neus weggekaapt.

Ronde 8 en 9 leverde weer gewonnen wedstrijden op voor D-1 en E-1. D-2 moest even door het stof. Maar ook dat hoort erbij.

En passant maakte Diana Dalemans in ronde 8 het sjoemelaartje nog even duidelijk hoe de rangorde in elkaar zit, door voor hem een bittere "zero points" over te laten.

Zich inmiddels zeker wetend van de Limburgse titel, poetsten Diana en Tristan hun blazoen nogmaals op door beiden met de volle poet aan de haal te gaan.

Al met al werd door D-1 een derde plaats behaald, terwijl E-1 de Limburgse titel voor de E-teams voor het tweede jaar in successie behaalde.

Omdat dit zijn allereerste toernooi was, en hij bovendien een niet onbelangrijke bijdrage aan bordpunten had geleverd, werd het in ontvangst nemen van de welhaast manshoge trofee aan de stralende Tom overgelaten. Het was een mooie afsluiting van een schaakrijke dag.