ZO KAN HET DUS OOK

Onze tweede thuiswedstrijd werd toch nog op verplaatsing gespeeld. Aangezien ons clublokaal niet beschikbaar was, werd uitgeweken naar het parochiehuis van Sancta Familia ( voor de atheïsten en artikel 13 aanhangers onder ons; dit is de parochie waar grote denkers geboren, dan wel getogen zijn). Eindhoven II, een team dat ons het verleden veelal goed gezind was, heette de tegenstander. Dit keer begon Sinterklaas uit de lichtstad al voor de wedstrijd met het uitdelen van presentjes door met zeven mensen aan te treden. Na enig onderhandelen werd besloten bord 4 een ff te geven, bord 1 naar bord 2 te verplaatsen en bord 2 werd bord 1 ( dit ter verduidelijking aan de TL van Kunrade I).

De stand werd al snel gelijk getrokken door Vincent, pionverlies en een daaropvolgende drieste poging een en ander recht te zetten werden hem fataal.

Gaston draaide zijn tegenstander en menig medestander enige raderen voor de ogen en won op geheel eigen wijze (wat spelen zijn tegenstanders toch slecht!)

Ger was ondertussen in een gelijke stelling beland met een ongelijke stand op de wekker. Vandaar dat in goed overleg werd besloten het remisaanbod van Eindhovense zijde te aanvaarden.

Marcel op zijn vertrouwde stekkie liet zien dat hij inderdaad op bord 8 thuishoort. Met nog 5 minuten op de klok, tegen zo'n 25 voor zijn tegenstander kwam het tot het volgende onderonsje: Marcel aan TL: "Remise zal wel uit den boze zijn!". U leest het goed, geen vraag, maar een vaststelling, van iemand die meer zelvertrouwen heeft dan een divisie oosterburen die vakantie gaan vieren in Sudetenland (ik kan het helaas niet laten, het zal wel genetisch bepaald zijn). Antwoord?! op deze non- vraag: inderdaad. Even een toren omspelen en daarna recht door het midden binnen 2 minuten.

Ralf, kwam in een ogenschijnlijk slechter staand middenspel door wijfelend spel van zijn tegenstander (en niet te vergeten 3 zwakke boeren) in beslissend voordeel ( 3 boeren aaneengesloten op weg naar gene zijde). Helaas liet Ralf zo'n kleinood van het bord meppen en bleek het overblijfsel van de partij remise.

Andy, had ondertussen met kleine en zeer kleine zetten zijn tegenstander de duimschroeven aangedraaid, verloor een kwaliteit, maar hield een dusdanige stelling over, dat er over de uitslag geen twijfel kon bestaan. Van alle kanten vielen de stukken naar binnen en even later hield zijn tegenstander het voor gezien.

Als laatste ploegde Hans voort, in een partij die al in een pril begin uitzag naar een vlotte 0. Maar zie daar, met behulp van zijn opponent, die weigerde te winnen, kreeg Hans zowaar de kans om een remise te behalen. Vlak voor de derde tijdcontrole verrekende Hans zich en verloor alsnog.