GENT 2005, Fighting Spirit!!!

- verslaggever: Hans Dam -

Gent 2005 was een in vele opzichten een spannend toernooi. Er werd op het bord en daarbuiten tot op het bot gevochten. Als vanouds ging Gent echter erg rustig van start. Wedstrijdleider Marc "nog twéé minuten"  Bils opende het toernooi zoals gewoonlijk met zijn oproep "NOG TWEE MINUTEN!!!!"  waarna iedereen zijn plekje in de speelzaal opzocht. Een serene rust trad dan in  die slechts onderbroken werd door het lichte tikken van de schaakklok of een kuchje hier of daar. In ronde twee begon Marc Bils ineens te variëren met met zijn oproepen en dat haalde enkele spelers ,waaronder ik, danig uit hun doen. Een jarenlange traditie werd zomaar in de prullenmand gesodemieterd. Ineens was het "NOG VIJF MINUTEN!!." Wat moest ik nu doen in die extra drie minuten??? Ik piekerde me suf. Geheel verward en ontdaan  begon ik mijn partij tegen de heer Marc Dutreeuw die natuurlijk geen kind aan me had. Hij timmerde me van het bord af. Het zou echter nog erger worden In ronde drie bulderde de wedstrijdleider plotsklaps "NOG DRIE MINUTEN!!!!". Gelukkig was ik er nu beter op voorbereid maar mijn tegenstander van de vorige dag niet.  Het ontbreken van enige lijn in de vooraankondigingen heeft er bij hem waarschijnlijk toe geleid het niet met de andere regels zo nauw te nemen.

  Wedstrijdleider Marc Bils

Sinds heel wat jaren wordt het toernooi in de sporthal van de Leopoldskazerne gespeeld. Er is maar één gecombineerde in- en uitgang in de sporthal. Toch staat er ter ventilatie ter hoogte van de topborden achter de touwtjes, nog een deur open die gebarricadeerd is met een tafel. Iedereen weet dat het niet de bedoeling is dat je hierdoor naar buiten gaat. Je hindert er de twee speler die op die plek schaken verschrikkelijk mee. De heer Dutreeuw had dit jaar echter ontdekt dat deze weg voor hem een heel stuk korter was als hij naar de WC wilde gaan. En een Dutreeuw, die bekend staat om zijn hoge waterconsumptie en zwakke blaas, gaat er dan ook voor. Helaas had hij buiten Van Haastert gerekend. Die zat in ronde drie voor deze deur tegen Kitchlev te schaken en had duidelijk last van Dutreeuws gedrag. Van Haastert's vriendelijke doch dringende verzoeken om niet via de gebarricadeerde deur naar buiten te gaan werden echter door Dutreeuw genegeerd. Van Haastert is op het schaakbord een zware jongen maar wat minder bekend is in de schaakwereld, is dat hij ook een bekende cagefighter uit het Amsterdamse kooigevechten circuit is. Op Edwin worden vaak winnende weddenschappen afgesloten. Dutreeuws voorbereiding schoot duidelijk te kort anders had hij dit wel geweten. Van Haastert oordeelde dat verdere discussie met de heer Dutreeuw geen zin had en hamerde hem tegen de vlakte. Met bebloede kop en geheel ontdaan werd de heer Dutreeuw vervolgens via de goede route afgevoerd. Van Haastert ging weer rustig achter het bord zitten en won zijn partij.

foto 1: Edwin van Haastert      /    foto 2: Marc Dutreeuw (Links)

Het spreekt voor zich dat dit gebeuren nog een staartje kreeg. Wedstrijdleider Marc Bils wilde Van Haastert wegens het gebruik van fysiek geweld uitsluiten van het toernooi en de provocerende pugilist Dutreeuw berispen. De toernooicommissie zetten deze straffen echter om in een berisping voor van Haastert ( incl. een 25%  korting op zijn prijzengeld) en vrijspraak voor Dutreeuw nadat deze hier op aangedrongen had. Het mooiste wat er echter uit voortgekomen is, is het lied dat naar aanleiding van deze gebeurtenissen gecomponeerd is door de heer Breijten Breijtendam getiteld "Het gevecht achter de Touwtjes". Elk nadeel heeft zijn voordeel en als gevolg van deze knokpartij werd weer een loot toegevoegd aan de stam van het rijke Gentse Culturele Erfgoed. Het lied is op maandagnacht voor een volle tentzaal gezongen door cantusleider Bart van der Zwet en de heer Breijtendam zelf. Het lied oogstte zeer veer bijval en het werd een bijzonder gezellige avond.

  Cantusleider Bart van der Zwet

Strijdlied: "Het Gevecht Achter De Touwtjes" (melodie: 't Soldaatje - ZZN)

Maar hoe verging het nu onze Limburgers en hun vrienden? Arno Henzen nam in de hogere regionen de honneurs waar voor de afwezige Gaston Dörenberg. Gaston is druk doende uit de loonslavernij te ontsnappen en zichzelf te privatiseren. Helaas had hij daardoor slechts tijd voor een kort weekendbezoek aan het toernooi.  Arno was echter een waardig vervanger. Hij had met zijn 6 uit 8 score tot en met de laatste ronde kans op een uitstekende klassering. Tot dan toe had hij slechts 2 partijen verloren: één van zichzelf en een tegen IGM DeGraeve (2560). Arno kwam in de 9e ronde echter met nadeel uit de opening  maar wist dit met goed spel redelijk te herstellen. Toen remise binnen handbereik was lette hij echter even niet op en maakte een onnozele paardvork een eind aan de partij.

Hans en Arno

Hans Dam werd heen en weer geslingerd tussen de spelers aan de  topborden en de middenmoters. In de middenmoot werd steevast gewonnen en aan de hogere borden ontving hij steeds klop. Uiteindelijk eindigde hij toch op zijn standaardscore van 5,5 uit 9. In negentig procent van zijn Gentse deelnames is hij hierop geëindigd. Het verschil met voorgaande jaren was echter zijn vechtlust. Daar waar Hans in voorgaande toernooien tijdens de middagpartij de remise koesterde om snel naar het etappeverslag van de Tour de France te gaan kijken werd nu alles tot op het bot uitgevochten. Inspiratie was er genoeg voorhanden en Hans had er duidelijk zin in.

Armand

Armand Hendricks vocht gedurende het toernooi tegen zichzelf en zijn tegenstanders. Over zijn score van 5 uit 9 zal Armand niet tevreden geweest zijn. Het liep echter niet en bovendien had hij de pech dat als hij een zwakkere tegenstander had deze de theorie vaak nog beter kende dan hemzelf. Waar de tegenstanders van Arno en Hans de fout ingingen daar wisten ze het bij Armand nog steeds goed te doen. Het zat dus niet mee en toch had Armand voor aanvang van de laatste ronde 4,5 punt verzameld. Met een overwinning zou hij op zijn standaardscore van 5,5 uit 9 kunnen komen. Armand ging echter voor een snelle remise waardoor hij het toernooi in ieder geval met een plusscore afsloot. Bij twijfel geen risico nemen dus.

  Jan van Mechelen

Jan van Mechelen, onze vleesgeworden LimburgseVlaming speelde een toernooi met twee gezichten. Hij zat in de eerste zes rondes vrijwel continu achter de touwtjes of op de eerste rij. Hij liet prachtige dingen zien en een score van 5 uit 6 was het resultaat.  Een briljant doch niet geheel correct offer in zijn 7e ronde partij tegen Van Haastert luidde echter het verval in. In de laatste drie rondes wist hij maar een halfje te scoren waardoor hij op een voor zijn doen te lage score van 5,5 uit 9 uitkwam. Hij had meer verdiend.

Abe Douwe: "Ik ga jou pletten!!!!"

Een apart plekje in dit verslag wordt ingeruimd voor Abe Douwe Willemsma onze Friese vriend die zich bij het gezellige Limburgse Gezelschap had aangesloten. Dat legde hem voorwaar geen windeieren want evenals Arno had hij voor de laatste ronde aanving 6 punten uit 8 partijen verzameld. Abe zat daarom in de laatste ronde op bord 14  tussen allerlei grootmeesters, IM's, FM's en topamateurs. Abe's rating ligt net onder de 2000 dus zijn score tot dan toe was onverwachts goed. Een fenomenale strijdlust vormde de basis voor dit resultaat. Abe ging door tot het gaatje en plette bijna iedere 2100-plusser die hem voor de wielen kwam. Ze werden er af gecombineerd omdat Abe in alle partijen het bord in vuur en vlam zetten. "Het zijn controle-freaks die 2100-plussers", constateerde Abe en daarom maakte hij het spel continu wild en onoverzichtelijk. In  die stellingen bleek hij vaak veel beter zijn weg te vinden dan zijn tegenstanders. Abe verloor de laatste ronde helaas anders was de sensatie compleet geweest. Met een rating van 1992 zou hij dan een half puntje achter toernooiwinnaar IGM Chris Ward geëindigd zijn, gelijk met IGM DeGraeve maar voor IGM's Gutmann, Emms en  Savchenko. Als pleister op de wonde ontving Abe wel een vette ratingprijs.

Gent 2005 was een prachtig toernooi vol strijd. In 2006 komen we zeker terug!!!