Het Korps Commando Troepen

In 1980 werd ik opgeroepen voor militaire dienst. Toen heel gebruikelijk voor een Nederlandse jongen. Die dienstplicht heb ik vervuld bij het KCT, het Korps Commando Troepen, in Roosendaal.

Mijn belevenissen heb ik op het internet gezet. Voor iedereen die het wil lezen, maar vooral voor mezelf.

Veel leesplezier!

De opkomst

Na de Tweede Wereldoorlog kende Nederland de dienstplicht. Iedere gezonde Nederlandse man tussen 18 en 27 jaar oud kon worden opgeroepen om in de krijgsmacht te dienen. Ik was geen uitzondering. Ik werd een dag tegen het licht gehouden door de Keuringsraad in Roermond, en werd goedgekeurd.

In de loop van 1980 viel de oproep in de brievenbus. In de brief stond dat ik me moest melden op 12 mei 1980, op de Cort Heyligers Kazerne in Bergen op Zoom. Verder werd megedeeld dat ik zou worden ingedeeld bij het "KCT". In de dagen daarna bleek dat nog vier jongens uit het dorp op dezelfde datum moesten opkomen op dezelfde kazerne. We besloten samen in een auto naar Bergen op Zoom te rijden. Bij de kazerne werden we door de wacht naar een van de gebouwen op het terrein gestuurd. In een van de zalen konden we wachten tot we opgeroepen zouden worden. Een voor een verdwenen mijn reisgenotren. Uiteindelijk bleef ik alleen over. Komt zo'n soldaat vragen wat er aan de hand was, ze hadden hun lijst weggewerkt. Nadat hij mijn brief bekeken had bleek dat ik in het verkeerde gebouw terecht gekomen was. Ik zat in de wachtzaal voor de rij-opleiding.
Of ik maar naar het juiste gebouw wilde gaan. Bij het binnenlopen van de gang werd ik begroet door een grote, keurig geklede militair met een enorme snor. Later leerde ik dat hij Sergeant-majoor Tak heette. Door de gang rolde de kreet: "zo jongeman, dus jij wilt commando worden!". Onvergetelijk moment.

Blijkbaar zaten ze op mij te wachten. Ik kreeg enkele formulieren om in te vullen waarop de groep werd uitgenodigd de militair te volgen. We liepen naar een volgend gebouw. Het grasveld naast het gebouw lag vol met een kleine 200 man. Ze lagen blijkbaar te wachten tot ze aan de beurt waren. De militair mompelde dat hij daar wel eens even iets aan zou doen, en ging naar binnen. Toen hij weer terugkwam kon onze groep zo doorlopen. Tot grote verbazing en verontwaardiging van de jongens die daar lagen te wachten.
Binnen kregen we allerlei spullen die we in een plunjebaal konden proppen. Passen kwam later wel. Met volle plunjebalen liepen we naar een bus. Die verliet even later de kazerne in Bergen op Zoom.

Aankomst in Roosendaal
De bus ging via de autoweg in de richting van Roosendaal. We draaiden door de hoofdpoort de kazerne op, en op de appèlplaats moesten we uitstappen. Plunjebalen werden uit de bus gehaald en of we ons op wilden stellen. Terwijl iedereen zijn baal liep te zoeken kwamen er enkele militairen aan gelopen. Ze riepen ons toe Vlug, maak dat je wegkomt! Nu heb je nog de kans!. We keken mekaar aan. Wat moesten er daar nu van denken, wat betekende dit?
Later kwam ik er achter dat zo goed als niemand in mijn lichting enig idee had waar hij terecht was gekomen. Er waren geen vrijwilligers in onze groep, we waren door de keuringsraad hier ingedeeld. In mijn geval, naar later bleek, omdat ik bij de morsetest tijdens de keuring een hoge score had gehaald.