Dromen zijn een belangrijk deel van het leven. Ze zijn even belangrijk als de "realiteit".
Commerciële mensen weten dit en tapten onze dromen af. Ze creëerden een tweede leven, een andere realiteit.
Kleine meisjes droomden ervan prinses te zijn, of ballerina of wat dan ook...
Kleine jongens droomden ervan piloot te zijn een strijder of wat dan ook...
Ja, ik weet het, ik ben aan het stereotyperen... Maar het punt is: het waren hun eigen dromen.
En ja, ik weet het, door cultuur bepaald, we zijn zelf producten van de cultuur.
Veel mensen genieten van de dromen die commerciële mensen voor ze zijn begonnen. Maar er zijn ook andere dromen.
Dromen geboren in het hart.
Ik ben zo'n dromer.
***********************
Droom.
De maan verlichtte de nacht.
Een zachte manestraal viel op de wortels van een oude eik.
en daar zag ik, bijna onzichtbaar, een klein rond gaatje.
Ik was nieuwgierig en zonk op mijn kniëen zodat ik het beter kon bekijken...
Toen mijn ogen gewend waren aan het donker,
zag ik iets ongelooflijks:
de woonplaats van de kleine kinderen.
*****************************
Het was tijd om terug te keren.
Ik was net op weg toen een grote wolk de maan verduisterde.
Daardoor was het onmogelijk om de weg terug te vinden...en al snel was ik verdwaald.
Ik wandelde uren en uren, steeds dieper het bos in...
Mijn voeten begonnen moe te worden en ik besloot om even te rusten.
Uren later ontwaakte ik. Een klein juweelachtig insect kriebelde mijn neus.
Toen ik opkeek zag ik dat de zon al lang wakker was.
En ohhhh... de planten, de struiken, de bloemen... de kleuren...
Ik was betoverd door wat ik zag en vergat mijn huis, mijn zorgen, de wereld...
*****************************************************************
Toen ik tot mezelf kwam, was de duisternis alweer aan het invallen.
Het zachte avondbriesje bracht me een lied.
Een lied gemaakt van duizenden sprankelende kleuren.
Ik besloot mijn oren te volgen.
De bomen fluisterden hun oude verhaal.
Na een kleine wandeling zag ik een open ruimte.
Ik was verrast door wat ik zag. Een lichtgevend kasteel, zwevend in de lucht.
Een lange trap liep naar boven. De kleine kinderen die ik rond zag vliegen, hadden deze niet nodig.
Een klein meisje was naast me komen lopen zonder dat ik het had gemerkt en nam me plotseling bij de hand.
Ik was niet eens verbaasd. Ik voelde me zo vredig, zo ontspannen.
"Ik wil je iets laten zien", zei ze met haar zachte, zilveren zingende stem.
***********************************************************
Ik vertelde haar dat ik verdwaald was. Ik kon de weg naar huis niet meer vinden.
Ze lachtte naar me.
Haar lach leek op een lang vergeten melodie. Een warme herinnering.
Ze keek me in de ogen, in mijn hart, in mijn ziel...
en na een stilte zei ze:"Je bent niet verdwaald, je VOELT je verdwaald.
Je bent precies waar je wilt zijn.
Je bent in een Droom. "
Ze lachtte weer met haar betoverende lach en zei:" Weet je dat je het getroffen hebt ?
Veel mensen hebben het dromen opgegeven...
maar wat meer is: verschillende mensen dromen MET jou deze droom..."
Toen nam ze me mee in het Hart van het Kasteel.
Dit was de plaats waar genezende dromen werden geboren...
***********************