Herinnering
Kind.
6 jaar ?
7 jaar ?
8 jaar ?
De zon schijnt. Zacht en warm.
Langzaam, in gedachten verzonken loopt het kleine meisje de mist in.
Een eiland. Oase van rust vrede ruimte.
Tussen het gras schitteren allerlei kostbare edelstenen.
Op haar vertrouwde plekje gaat ze zitten.
Boven haar is alles helderblauw.
Onder haar een kleurenpracht.
Groen. Wit. Blauw. Geel. Oranje. Rood.
Gras, madeliefje, rolklaver, boterbloem, paardenbloem, klaproos...
Elke maand weer andere juweeltjes. Alleen het gras, ...dat blijft.
Achter haar grote groene planten, een woud aan de rand van het eiland.
Vandaag staan er veel madeliefjes.
Behoedzaam plukt ze er verschillende. De steel moet zo lang mogelijk zijn.
Ze vlecht ze tot een kransje. Die wordt als een kroon tussen de wit-blonde krulletjes gelegd.
Een glimlach.
Misschien...?
Ze staat op en wandelt naar een afgelegen gebiedje. Een kleine magische berg.
Misschien... ?
Geluk !
Tussen hoopjes aarde en gras groeit en bloeit een onbekende rode bloem.
Behoedzaam plukt ze dit kostbare geschenkje.
Op haar vertrouwde plekje gaat ze zitten.
Ze pakt het kransje van haar hoofd. Tevreden vlecht ze het prachtige juweel er in.
Het kroonjuweel.
Ze staat op. Een prinsesje nu. Een kroon met kroonjuweel.
Langzaam loopt ze door de mist naar waar ze vandaan kwam...
**************************************************
11 jaar ?
12 jaar ?
13 jaar ?
Langzaam loopt het meisje naar het veldje. Fiets in de hand.
Een verwaarloosd veldje. Wolken drijven langzaam door de grauwe lucht. Het regent nog net niet.
Straten. Auto's. Huizen. Flats.
De plaats waar het meisje ooit zat...Gras...Nog steeds. Hier en daar een paardenbloem.
Een hoek vol brandnetels.
Bij een andere hoek een berg met tuinafval. Neergegooid door buurtbewoners.
De rest een afgetrapt voetbalveld....
Eigenlijk weet ze wel dat het altijd al zo was...
Ogen zijn ouder nu...
**************************************************
17 jaar ?
18 jaar ?
19 jaar ?
Een jonge vrouw. Fietsend.
Een kille wind. Een waterig zonnetje.
Straten. Auto's. Huizen. Flats.
De straten lijken grauwer. De auto's talrijker. De huizen kleiner. De flats lager.
Het deel van het veldje waar ooit de zon altijd scheen en de juwelen voor het oprapen waren, .... nu bedekt met stenen.
Een warenmarkt op de plaats van de magische berg en het grote mistveld.
Wat eens was, zal nooit meer zijn.
Ogen zijn ouder nu...
Of toch niet... ?
Nooit zijn de beelden vergeten. De beelden gemaakt met de ogen van het kind. Het kind in mij... Als een Matruschka.
**************************************************