Een Onvergetelijke Nacht
Nu pas kom ik er toe om deze nacht in woorden te vangen. Sinds begin december dwalen flarden rond in mijn hoofd. Het was een nacht die ik "vereeuwigd" heb in mijn gedachten. Door het heel bewust mee te maken en te voelen. Als ik nu mijn ogen sluit en terugdenk, zie en voel ik de vredige uren weer.
Nee...geen belangrijke gebeurtenis, geen diepe gedachten, geen grootste verwachtingen. Maar gewoon. Stil gelukkig zijn... Leven. Mógen leven...
Het was begin december. De laatste chemo was bijna 3 weken geleden. De volgende chemo stond voor de deur. De laatste dagen voor een volgende kuur waren vaak de beste.
*************************************************************
Mijn bed staat in de huiskamer, naast een groot raam.
Slechts zelden sluit ik daar de gordijnen - de tuin is daar afgesloten. Ik kijk graag naar dat stuk tuin.
Traag glijden de wolken langs de maan. Eeuwigdurende beweging. Van links naar rechts. Verleden. Heden. Toekomst...
Het woord "contemporary" komt in me op...ik weet niet waarom. Dat woord heeft al heel lang een onbegrepen betekenis voor me.
Bleke zilveren manestralen strelen de bladeren in de tuin. Het is laat in het jaar, maar nog steeds zijn de bomen en planten getooid met groen blad.
Geluiden van de dag zijn verstild. De meeste althans. Ik hoor het tikken van de verwarmingsbuizen. De klok. Gebrom van de koelkastmotor. Een verre auto..
De nacht voelt vredig.
Ik sluit mijn ogen. Een paar uur later word ik weer wakker. Ik moet naar de wc.
Met enige tegenzin sla ik het warme dekbed open. Langzaam laat ik beide voeten op de grond glijden. Daar aangekomen laat ik er voorzichtig mijn gewicht op komen. Mijn krukken staan vlakbij. Zorgvuldig sla ik het dekbed weer terug.
Rustig zet ik de ene voet voor de andere. Tot ik in de bijkeuken ben. De wc.
Door het raam van de bijkeuken zie ik dat de bleke manestralen ook hier de grond kussen. De bomen. De paardenwei.
Ik loop naar de deur en kijk. ...ah...een van de poesjes...Manneke.
Ik zoek de sleutel en open de deur. Met een zachte mauw komt Manneke binnen. Mijn benen worden gestreeld met het zachte bont van zijn staart en kopje. Vragend kijkt hij naar boven en mauwt weer, iets harder nu. Ik pak hem voorzichtig op en zet hem op mijn schouders. Zijn favoriete plaats. Hij is blij. Al snorrend wentelt hij zich van de ene naar de andere kant. Veel houvast heeft hij niet, maar hij is nog maar klein. Nu worden mijn nek en wangen zacht gestreeld met zijn warme vacht. Een geur van hooi. Kennelijk komt hij net uit de paardenstal. Plof. Manneke loopt tevreden verder naar binnen.
Ik loop weer naar mijn bed en kruip behaaglijk onder mijn dekbed. Er zit nog wat warmte in.
Even later hoor ik het geknabbel van poezenbrokjes.
Als ik mijn ogen weer open is het bijna ochtend. Ik sluimer.
Na een tijdje hoor ik gestommel boven. Mijn man is op.
Niet veel later komt hij de kamer binnen. Ik glimlach. Hij glimlacht. Hij loopt naar me toe. Een kus op mijn mond.
Onze ogen kussen elkaar.
Een nieuwe dag...
***********************