foto 3 weken eerder genomen, 06.00 uur.
Een Magische Ochtend.
Als ik de gordijnen aan de voorkant van de huiskamer open, zie ik boven het grasveld een zachte witte waas. Een prachtige grondmist. Erbovenuit steken bomen met een in voorzichtig lentekleed getooide bomen.
Het is half 6. Er is hangt nog een restje nacht in de lucht. Kleuren zijn nog wat vergrijsd. Toch... Sprankeling maakt duidelijk dat deze dag mooi zal worden. Vrolijk gekwetter van vogeltjes.
Ik hou van de vroege ochtend.
Ik loop naar achteren, naar de bijkeuken. Ook daar zie ik door het raam de belofte van de nieuw dag. Ik open de deur. Nala. Ze zit te wachten onder de coniferen bij de paardenwei. Met opgeheven staart komt ze aanrennen. Blij. Een hele avond en nacht is ze buiten geweest. Voor haar doen erg lang. Ze loopt vrolijk langs me naar een van haar lievelingsplaatsen: de etensbak.
De spiegel in de badkamer reflecteert mijn gezicht. Er glijdt een glimlach over mijn lippen. Mijn haren zijn weer wat gegroeid. Er staan zelfs plukjes overeind. Sommigen zelfs "naar de verkeerde kant" :-). Waar heb ik m’n kam eigenlijk gelaten...?
Deze chemovrije periode doet me goed.
Nala is moe en vleit zich vol genoegen in een zacht poezenmandje dat aan een verwarming hangt. Ik zie alleen een zwart-witte krul, gemaakt van bont.
Het is nog vroeg en mijn bed staat er uitnodigend bij. Opengeslagen dekbed.
Ik nestel me weer behaaglijk.
Chris komt beneden met wat handdoeken. De weg naar de douche gaat via mij.
Een kus. Nog een kus. Stralende ogen.
Samen ontbijten. Samen zijn, vóór Chris weer naar zijn werk gaat.
Manneke verschijnt en wil ook in het mandje liggen. Hop. Een zwart-witte massa met twee kopjes. Manneke likt Nala. Even bedenkt hij zich. Wat gebijt in Nala's nek. Dan weer gelik. De zwart-witte massa vormt zich tevreden tot een geheel.
Vertrouwde geluiden in de bijkeuken. Bianca komt binnen met Heissa. Uitbundig als altijd rent Heissa naar me toe. Een vrolijk kwispelende staart. Een opgewekte blik.
Bianca heeft vanmorgen niet veel werk. Als ze terug is besluiten we te gaan wandelen. Met Heissa natuurlijk.
Ze pakt mijn rolstoel.
De bossen van Heeswijk-Dinther zijn mooi. Veel vrolijk zonnige paardenbloemen. Lichtjes op paden bij daglicht. Een overvliegende vogel. Vrolijk gekwetter. Bomen, omgevallen door de storm van enige tijd terug, ontworteld maar nieuw leven biedend. Tussen geluiden, de stilte van het bos. Een geur van hout. Stoffige aarde. Een koolzaadveld. De zon strooit zilver op het jong-groene gras. In de verte de “keukenhof van Heeswijk-Dinther”....
Tussen alles door een opgewekte bruine speelbal. Kwispelend. Rennend. Onze afstand minstens 10x afleggend.
Geluk.
***********************