column

De opzet was een versterker te bouwen die de kwaliteiten van de nieuwe single ended UGT's (UitGangsTrafo's) van Amplimo/ Plitron volledig laat horen. Ik heb er al veel mee gedraaid op mijn 45/2A3SE, zie het project met dezelfde titel, en met veel genoegen. Maar de laatste monoblokken laten toch meer horen. Dus moest er een mooiere oplossing worden bedacht. En omdat ik het ook niet het vervelendste werk ter wereld vind, ging ik maar weer eens aan de slag. Mijn broer verzorgde het koperchassis weer, en de buurman de houten behuizing. Ik ben zelf maar een matig houtbewerker. Daar speelt mijn niet geringe allergie voor zaagsel ook geen kleine rol in. De bouw van mijn luidsprekers, en dan vooral het schuren ervan, was een paar jaar geleden bijna mijn laatste bezigheid. Ik heb de afwerking van de luidsprekers toen ook maar uitbesteed. Het resultaat was mooier dan ik zelf had kunnen krijgen.

Ik had deze trafo's op de monoblok versterkers willen gebruiken. Maar het zijn zulke enorme jongens met 15 cm doorsnee, het paste gewoon niet lekker. Ik kan natuurlijk wel een grotere kast maken, maar als ik ze niet op mijn Target rek kwijt kan, zijn ze onbruikbaar. Het rek is 45 cm diep en 50 cm breed. Het grootste dat ik kon kopen destijds. Dat is mijn enige criterium ten aanzien van de afmetingen van mijn versterkers. Ik woon niet alleen thuis…

Een éénkast versterker dus. En hier is de naam ook verklaard. OB is One Box. De A staat voor Amplimo. Maar dan wel één met een dubbele voeding, voor de eind en stuurtrap. AE meerkamer smoorspoelen (4 stuks). AE maakte een even gigantische voedingstrafo op maat. Het totaalgewicht overstijgt de 30 Kg (zucht… weer een herniabak). Op de laatste monoblokken met de amorfe UGT's doet de combinatie van RGN1064meshplate en GZ37 het fantastisch, daar ga ik hier mee beginnen.
Ik wilde met een 30 als stuurbuis beginnen, maar toen dacht ik: 'zit ik altijd de 76 aan te bevelen als één van de mooiste spanningsversterkend buizen, gebruik ik hem zelf niet!'. De 76 wordt dus de eerste kandidaat. Maar ik heb ook de 37 nog even ingeprikt. Ik heb 6 stuks uit 1943. RCA's met ceramische kathode. Mooi, maar heel slecht aan te komen. Maar met RCA 76's is de combinatie ook fraai. Schoon, mooie ruimte, no-stress, en een natuurlijk timbre. De combinatie 76 in Mu-stage, 300B en Amplimo UGT is gewoon mooi. Het gelijkrichtduo doet hun werk naar verwachting. Die laat ik dus zitten. De driver bestaat verder uit 6888 als belasting voor de 76. In deze Mu-stage gebruik ik deze buis ook om aan te geven dat er meermogelijkheden zijn dan de veel gebruikte en gewaardeerde 12GN7/12HG7. In de laatste monoblokken gebruik ik een heel goed verkrijgbare en heel mooie 6688. Slechts één cijfer verschil… maar een heel andere penthode! Nog wat andere merken 76's, Sylvania, National union, laten de indruk achter dat de kwaliteit zeer consistent was. Kom daar bij latere noval triodes maar eens mee. Die klinken allemaal anders.

De eindbuis stond wel vast Eén van de beste van dit moment, de AVVT AV300B. Stop hier een matige buis in, en het werkt als flessenhals. De maximale kwaliteit kan dan nooit meer de UGT bereiken! Natuurlijk ook even Svetlana SV300B beluisterd. En dat viel beslist niet tegen. De VDV donut/Svetlana is absoluut mooier dan de Tango permaloy/SV300B. Het smeuïeger karakter van de Amplimo laat de Svetlana hier beter tot zijn recht komen. De Amerikaanse uitdrukking "creamy" geeft nog beter het karakter van de UGT aan. Ook de aanwezige KR300BXL doet mooie dingen. Deze versterker is vergeeflijker wat de eindbuis aangaat dan mijn referentie monoblokken. En nog wat, heb je wat voor 300B ook op de plank? WE (!), JJ Tesla, of wat voor ander fraais? Die is gewoon zonder meer "inprikbaar". De genoemde 300B's zijn allen volgens het boekje. Alleen de AVVT en KR hebben qua klank weinig met de klassieke 300B van doen. Die zijn veel krachtiger en detailrijker.
Nog iets wat vaststond, de versterker moet echt stil worden. Brom moet nog minder dan normaal zijn. De eindbuis moet dan ook op DC (gelijkstroom). Zijn er toch weer nieuwe uitdagingen gecreëerd. De voeding maak ik nu eens niet met oude papier in olie condensatoren. Zijn veel te slecht te krijgen voor de meeste bouwers. Ook geen electrolyten in de voeding. Bah, rotzooi. Alleen Black Gate en de niet meer gemaakte Cerafines zijn ok. Ik gebruik hier Solen polyprops. Onder eigen naam verkocht door Angela Instuments. Ondanks de hoge Dollar, voordeliger dan waar ook. En een voeding die een mensenleven of langer meekan. Je hebt er geen omkijken meer naar.

Na een week inbranden heb ik de versterker in mijn woonkamer aangesloten. Het wat donkere geluid, normaal met "nieuwe" oude carbonweerstanden die altijd gesluierd klinken, was opgeklaard. Het geluid is nu schoon, smeuïg en toch mooi gedetaileerd. Een echt buizengeluid. Het hoog heeft een zijdeglans en is een vloeiend geheel met het midden en laag. Wel een punt vind ik dat het midden wat te "netjes" is. Ik wil daar wat meer brute kracht. Meer tjakka! Net als bij mijn monoblok referentie. De zoektocht ging dan ook verder. Tweaken is het motto. Een audiovriend die op bezoek was zei: "Wat lig je nou te bazelen? dit is toch al zo mooi". Ja, maar ik wil geen mooie versterker, ik wil een moooooie! En hier is nog wat te halen.

Olala, dit gaat toch een stuk verder dan verwacht. Het zoeken naar een levendiger middenweergave bracht mij bij een ander buisje waar ik al lang enthousiast over ben. De 30. Net te puntig in de General. Maar met de ringkern UGT, die wat minder precent is dan de Tango NY15 is de 30 een "match made in heaven". Zoals amerikanen zo sprekend kunnen zeggen. En dat gaat hier ook op.

Met de 6888 kon ik niet de mooie instelling te pakken krijgen die ik voor ogen had. De buis reageert (te) snel op kleine veranderingen. Ook telt de slechte verkrijgbaarheid. Gezien de mailtjes die ik krijg. Ook een reden om de 6888 te vervangen door de 6AG7. En na de eerste luister en meetsessie met de 30/6AG7 is de 6888 voorgoed naar het reisbureau gestuurd. De 6AG7 is een mooie penthode voor de Mu-stage. Ik gebruik hem ook in de 45/2A3 single ended amp. En ik heb nooit problemen om er redelijk voordelig aan te komen. Meestal bij Antique electronics. De 6AC7 die je ook veel ziet is ook prima. Heeft een iets lagere stijlheid, maar dat speelt in deze versterker geen rol. De 6AG7 is een stevige "metal tube" uit de tijd dat televisies nog met buizenelectronica werd gemaakt. Er zijn er dus miljoenen geproduceerd. Ook de 76 geeft me in deze toepassing niet de ultieme satisfaction. De hier gebruikte UGT heeft al een vetter karakter. Zet je er de mooie smeuïge 76 tegenover, is het net te veel van het goede. De 30, een direct verhitte triode gaat het team versterken. En dat bleek een juiste greep.

De 30 is met z'n direct verhitte filament, zo wordt de kathode/gloeidraad genoemd, natuurlijk niet zo maar uit een trafowikkeling te voeden. Omdat de 30 een gloeispanning heeft van 2 Volt en een gloeistroom van 60 mA. is er heel makkelijk te voeden met het mooiste denkbaar: een accu. Ik heb twee 2 Volt/5Ah. loodaccu's in de versterker gemonteerd en bingo. Deze accu's zijn o.a. bij Farnell te koop. Meteen met het aanzetten hoorde ik al dat deze bezetting heel fraai is. Ja, mooier dan de 76 driver in deze applicatie. Zoals gewoon is het de combinatie van componenten weer die het geheel moet maken. De 76, 300B, Amplimo samenstelling is mooi. De 30, 300B, Amplimo geweldig mooi! Deze bak kan weer naast de General en Ceasar staan. En dat kan 'ie met de 76 als driver staat 'ie twee planken lager. Onnodig.
De 30 is er ook nog als VT67. Een 30 special genaamd. Heeft de dubbele gloeistroom, 120mA. Kan dus ook nog wel op een accu. Maar ook heel goed op een stroombronvoeding. De VT67, echt super, is nog volop bij Angela Instruments te verkrijgen. Voor echt weinig... Zelfs met de hoge Dollar. 30's zijn ook makkelijk te vinden.

Nu na de nodige muziek door de versterker te hebben gesluisd, ben ik zeer in de nopjes met het resultaat. Deze driver blijft deze week op de versterker staan. De versterker laat gewoon meer horen dan in de eerste versie. Musici en vocalisten krijgen nu dat spotlicht die ze verdienen. De weergave wint aan kracht. Uitstervende geluiden zijn net als met de monoblokken langer te volgen. De "stage" is breder en dieper geworden. Precies wat ik zocht. Maar.... hoe zou de 76 en 37 het met de 6AG7 doen? Dat ga ik ook nog inspecteren. Want nu deze laatste op de Mu-stage staat blijkt het één en ander veel mooier instelbaar. Zou ook de 6888 debet kunnen zijn aan de voor mij "te nette klank". Deze interne verbouwingen lijken grote ingrepen, maar dat zijn het echt niet. In een uurtje is de versterker omgebouwd. Het grote voordeel van hardwiren...

Mijn normale combi van koppel C's bleek hier niet de allermooiste. De zilver C door een Jensen pio vervangen gaf een mooier klanktimbre. Wel wordt er dan aan pinpoint ingeleverd. Tweakentweakentweakentweaken......... Zoals ik al eens vertelde, heel boeiend maar ongelooflijk tijdrovend. En nog ben ik er niet klaar mee. Het vervelende voor deze nieuwe versterker is ook dat hij steeds weer een duel aan moet gaan met de mooiste welke ik heb: Ceasar. Als het dan wat minder is, wil je maar één ding: snel de referentie weer in de musicmode. Als ik er wel langer naar kan luisteren geeft dat moed. Tegen Ceasar is de OB300 nog niet opgewassen. Ook de General, zeker nu die op dit moment met mesh 2A3's speelt, is de meerdere. Wat ook niet echt een schande is natuurlijk. In de beide andere versterkers zitten ook vele uren arbeid.