Laarmantuin

Zaterdag 12 mei was de jaarlijkse vriendendag van de vereniging 'Vrienden van de Hortus Henricus Munting'. Aansluitend aan de ledenvergadering waren er enkele rondwandelingen. Een van de wandelingen ging door mijn favoriete deel van de Hortus Haren, de Laarmantuin, daar heb ik mij dus snel voor aangemeld. Als ik in de Hortus ben, loop ik in ieder geval daar door heen. Van 1-2, klein groepje, met Marian H. , een van de bestuursleden, als gids. Het was koud en winderig (de fleece handschoenen kwamen goed van pas), wel droog en af en toe zon. De wandeling Laarmantuin was gecombineerd met 'markante bomen' route, en we kregen daarbij ook wat 'persoonlijke bomen verhalen'. De Laarmantuin is een landschapstuin, op de flank van de hondsrug, en wat geaccidenteerd. Veel bomen, en in voorjaar een feest van stinzenplanten. De meeste zijn nu, half mei verdwenen, maar als je goed kijkt zie je de restanten, het verdwijnende blad van de bosanemoon, de laatste kleurflarden van de bluebells, de zaaddozen van sleutelbloem en lenteklokje.


Bij elke excursie pik ik weer wat nieuwe weetjes op: de boswederik (geel bloempje op foto hierboven) is een bodembedekker die ik niet eerder bewust zag, en het japans hoefblad, een forse stinzenplant. Op de foto linksonder zie je Marian, die uitlegt wat er te zien valt; ze staat onder een enorme haagbeuk (uit ongeveer 1930). Haagbeuken gebruiken we vaak in gesnoeide vorm, maar met voldoende ruimte (en tijd) kunnen ze uitgroeien tot een monumentaal exemplaar (zo groot dat ze niet op een foto passen).