AALSCHOLVER-AVONTUUR

"Wat heb ik nou aan mijn schutting hangen?", als variant op "Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?".
In mijn geval was het de schutting van de buurman en hing er een Aalscholver aan.

Om bij het begin te beginnen.
Ik liep de tuin in en zag een van onze poezen in super snelle sluipgang naar achter in de tuin rennen en toen linksaf naar de tuin van de buren. Da's altijd verdacht. Dan gaat ie op weg naar een vogel of ander beest. Ik ging er achter aan, hoorde poezenbelletje rinkelen in buurmans tuin, en zag iets groot en zwarts. En vleugelgeklap. (Poes is ook zwart, voor het gemak).

In de tuin van de buren, geheel omsloten door bomen, heg, andere heg, garage, huis, fladderde een aalscholver rond!
Deze vogel kan niet steil opstijgen, heeft een vrij lange landingsbaan/opstijgbaan nodig.
En die was er niet in buurmans omsloten tuin!

Ik dook onder de heg door om te proberen de vogel te vangen.
Flop, tegen de garage.
Omdraaien.
Floep, daar hing ie in een donker stukje van de tuin aan de schutting, op ooghoogte voor mij, hangend aan zijn snavel, vleugels gespreid.
Op een halve meter afstand en een halve meter hoger zat onze poes op het schuurdakje geinteresseerd toe te kijken.

Voor ik wist wat ik deed greep ik de vogel van achter vast.
Tja.
En toen liet ie zijn snavel los en hapte van schrik naar mij.
Een mooie schram loopt nu over mijn wang.
Oeps.
Vogel met armen gestrekt voor me houden.
Maar de aalscholver was niet voor een gat te vangen.
En parkeerde zijn vlijmscherpe snavel (met haakvormig puntje) een paar keer in mijn onderarm.
Van schrik liet ik hem bijna los.
Pik, pik, deed ie.
En met een zwier stopte ik de grote vogel onder mijn ene arm en met mijn andere hand greep ik zijn grote snavel vast:
zo die was mooi onschadelijk gemaakt.

Maar ja, wat toen: beide handen bezet.
Naar huis gewandeld (ik zat bij immers bij de buren, die niet thuis zijn) en door het raam geroepen:
poezenmandje! POEZENMANDJE!!!!!!

Na wat verwarring (Eddy dacht dat ik een eend had) kwam Eddy snel met poezenmandje aan. Met de nodige moeite kregen we de tegenstribbelende vogel in het mandje. Zo'n mooi plastic geval met aan een kant een deurtje. De vogel kon zich niet omdraaien dus met relatief weinig schade aan handen kregen we het deurtje dicht. Poes zat er bij en keek er naar. Mighty interesting, allemaal.

Pfff, op dat moment even diep ademhalen. De hele actie had ik in een soort reflex uitgevoerd (Welke gek pakt nou een aalscholver beet?). Nog wat nahijgend van de schrik, schrammen onder de kraan afgespoeld. Handoek over poezenmandje, mandje achterop de fiets, naar dichtsbijzijnde behoorlijke sloot een straat verderop. Daar voorzichtig poezenmandje open. Aalscholver in no time uit het mandje en pardoes in het water. Ik hield mijn adem in: hij zou toch niet zinken, of slagzij maken? Maar nee. Vogel dobbert even, schud wat met vleugels, neemt een flinke slok water en stijgt dan langzaam op: in de lengte van de sloot, langzaam stijgend over de straat, verder met een grote boog steeds hoger stijgend over het nieuwe transferium en de hoge bomen heen. Over de snelweg heen richting Noord Willemskanaal.

Met opluchting zag ik hem gezond en wel wegvliegen.
Terwijl ik nog wat na-trilde van de schrik . En na een paar dagen rondlopen met wat opvallende schrammen, zijn die nu ook weer bijna weg.

Tijd voor een eigen foto was er niet, daarom maar wat van internet.



Een paar hele mooie foto's op : raymsfotosite.web-log.nl: Vogel Foto`s, zoek op het woord aalscholver op deze site.
Dan krijg je wel ontzag voor die snavel!