Krompootdoodgraver

We hebben er weer een, een niet eerder opgemerkt beestje. 's Avonds op het terras werd mijn aandacht ineens getrokken door een groot insect, een of andere kever. Op de knietjes er over heen gebogen. Eerst goed kijken voor het naar binnen gaan om onze insectengids te halen. Want dat is me al vaker gebeurd. Kom ik terug met boek en in beestje weg...
Deze keer niet: goed kijken: zwarte wat langwerpige kever, twee oranje strepen over de schildjes. Oranje kwastjes aan de antennes, van die echte keverpootjes met haakjes. Inmiddels kwam Eddy met fototoestel en maakte een paar foto's. Daarna boek er bij. Viel open op bladzijde 260, de aaskevers. Ja hoor, overduidelijk een nicrophorus, een doodgraverkever.
We hebben nog even getwijfeld of het de N. vespillo (de krompootdoodgraver) of de N. interruptus is. We houden het op de krompoot.



Doodgravers hebben een langwerpig lichaam, doorgaans met opvallende oranje dwarsbanden (er is een geheel zwarte, met de toepasselijke naam 'zwarte doodgraver'). Ze begraven de lijken van kleine vogels en zoogdieren in een holte in de grond. Vaak werken ze in paren. Het wijfje blijft onder de grond en verzorgt de larven. De kevers voeden zich met aas, maar ook wel met levende insecten. Ze hebben een zeer goed reukvermogen en knotsvormige antennes (ik noem dat kwastjes).