Jagers

Prachtig weer afgelopen week. Een aantal dagen heb ik zelfs op het terras ontbeten. Afgelopen dinsdag, kwart voor acht, was dat een behoorlijk spektakel. Ik kwam buiten met mijn bakje muesli en hoorde een enorm gekrakeel in de bomenrij achter in de tuin. Een gaai was op het oorlogspad, op zoek naar een lekker vers uitgevlogen pimpelmeesje. De pimpelouders waren hier niet van gediend en probeerden de gaai weg te jagen. Een zwarte schicht stoof langs. Onze grote poes Sprot spurtte langs en dook ergens het struikgewas in. Hij lijkt zo groot en traag, maar kan razendsnel uit de hoek komen. Nog meer druk gefladder. Gaai waagt nieuwe poging. Nu met boze merelouders om zich heen. Ik loop 1 keer de achtertuin in om de gaai te verjagen en zwaai wat met mijn armen, de gaai vertrekt(nutteloos natuurlijk, zometeen ga ik de tuin uit en is de gaai weer terug, maar toch).
Achter in de tuin blijken 3 buurtpoezen plus onze Sprot zich in een soort loopgravensituatie te bevinden. Geen van de vier kan/wil zijn positie prijsgeven, en af en toe klinkt er een niet al te melodieus gezang. Heel langzaam 'druipen' de poezen af.

Terug naar terras, bakje muesli weer opgepakt. Even rust in de tuin. Ding, ding. Daar komt kleine poes Baassie aangewandeld. Met een jonge pimpelmees....
Op een meter afstand laat ie zien hoe goed de (inmiddels dode) pimpelmees kan vliegen, als je hem steeds in de lucht gooit. Even is de de pimpelmees kwijt als ie binnen in een buxus struik terecht komt. Even vissen en daar is de prooi weer. Genoeg gespeeld. Hap, slik, weg. Geen veertje te bekennen.

Tja, met zoveel jagers in de tuin is het echt het recht van de sterkste. Enerverend ontbijtje.