De Triathlon

Klik linker tabel voor wedstrijdinfo etc van de desbetreffende jaren en klik boven foto voor Adventure races.

Waarom deze site zult U misschien zeggen. Het is mijn bedoeling de mensen te tonen hoe iemand van gewoon 3 maal per week sporten naar een ultra-gebeuren toe groeit. Het is uiteraard afhankelijk van meerdere factoren maar dit is mijn verhaal. Een marathon voltooien is volgens mij geen kunst, maar te finishen in een acceptabele tijd en na meerdere pogingen je grenzen te verleggen door of sneller of verder te hardlopen. Niet een marathon te lopen, maar enkele dagen na elkaar, iedere dag een marathon of meer te lopen. In Limburg hadden we na de komst van de triathlon van Stein veel triathleten in Limburg. Na de komst van een 6 uurs-loop in Stein is deze groei niet zo explosief geweest. Hoe komt dat? Ik wil door deze site de mensen tonen dat een ultra misschien ook voor hen is weggelegd. Een jaar na aanvang van mijn triathlon gebeuren startte ik al in de hele triathlon!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Alles kan, dus misschien is ultralopen ook iets voor U??????????? Waarom uitstellen? Van uitstel komt afstel. Je leeft maar een keer en je wordt elk jaar, een jaar ouder! Via bovenstaande link wordt U doorverbonden met mijn site over de Marathon des Sables, een 7-daagse self-supporting hardloopwedstrijd door de Sahara-woestijn.

Aan deze wedstrijd deed ik mee in 2004, de beslissing nam ik na de dood van Guus Smit een van de bekendste Nederlandse ultralopers. Hij stierf in het harnas door een ongeval en deed veel prachtige buitenlandse ultralopen. Nogmaals , je leeft maar een keer en profiteer ervan, voor ons ultralopers hoort daar ook afzien bij want het gaat natuurlijk niet allemaal van een leien dakje, was het maar waar.

In 2005 deed ik de Trail du pays dogon in Mali, west Afrika en ik denk nu dat er nog meerdere zullen volgen ondanks de tegenslagen die ik in allebei de wedstrijden heb gehad.

Het is niet de bedoeling van deze pagina om andere pagina's te kopieren of uitslagen van wedstrijden te publiceren. Ga hiervoor naar b.v. www.ultraned.org Hebt U een speciale wedstrijd (ultra) dan wil ik wel reclame maken via mijn links en naar U verwijzen. Er zijn genoeg andere pagina's die uitslagen publiceren. Hiervoor hoeft U maar bij links te kijken op deze pagina, of bij andere pagina's.

Ik ben Henk Sipers, bouwjaar 1955, getrouwd met Lucienne en een van mijn hobbies: Saluki 's (Perzische windhonden).

Ik werk sinds 1974 in het Academisch Ziekenhuis in Maastricht als Verpleegkundige op de Recovery-afdeling. Ik ben begonnen met hardlopen in 1978. In 1985 deed ik mee aan mijn eerste triathlonwedstrijd. In 1993 deed ik mijn laatste triathlon en begon een maand later met ultralopen.

Ik liep al sinds mijn Militaire dienst af en toe een trimloop samen met mijn broer.

Het was steeds leuk om samen naar een wedstrijd toe te gaan en ik trainde zoals het uit kwam. Ik fietste ook wel eens afstanden tot 30 kilometer en dat vond ik toen al een hele prestatie. Mijn broer trainde bij Frans Rutten in Elsloo en via hem hoorde ik dat het beter was om te stoppen met fietsen en me alleen toe te leggen op lopen. Schema 's vond ik flauwekul en ik wist zelf wel hoe en wat. De halve marathon begon een uitdaging voor mij te worden en op een gegeven moment besloot ik de mini-marathon in Apeldoorn over 18,6 km te gaan lopen. Mijn broer ging mee om me te ondersteunen en het lukte me de westrijd uit te lopen!!! Een geweldige prestatie vonden we. Zo bleef ik wedstrijden rondom de halve marathon lopen maar niet verder.

Het begon allemaal met het krantenbericht over de triathlon van Stein. Zoiets leek me prachtig om ook te doen. Ik begon met trainen en nadat ik enkele korte triathlons had gedaan zag ik een uitzending op de televisie die ging over de hele triathlon van Almere. Dit was vlgs. mij het ultieme, 3.8 km zwemmen, 180 km fietsen en als afsluiting een hele marathon, 42.195 km. Ik sloot me aan bij de Triathlon Club van Maastricht, waar ik na enkele jaren ook bestuurslid werd. Ik verzorgde de inschrijvingen van de club voor wedstrijden. Maar ik was een solist en trainde zelden met de club. Wij waren eigenlijk de pioniers van de triathlon in Nederland.

Ik had , toen ik mijn eerste halve marathon liep, een formulier gevonden over de 100 km van Winschoten (hardlopen) maar dat was, dacht ik, onmogelijk. Drie verschillende onderdelen was beter te doen. Volgend jaar wou ik al deelnemen en dus maar eerst een marathon lopen .

Dat was de marathon van Amsterdam. Tijd 3 uur en 26 minuten. Veel afzien, maar dat vergeet je gauw. Ik voerde het aantal trainingsuren op tot ongeveer 25 uur per week. En toen was ik klaar voor het grote werk. De triathlon dat jaar was zwaar en na de finish (12 uur en 1 minuut) wist ik niet wat erop zou volgen. Ik was totaal kapot, maar de dag erna wist ik het wel. DOORGAAN. Mijn streeftijd voor mijn eerste triathlon was onder de 12 uur blijven, en met de tijd van 12 uur en 1 minuut vond ik toch dat ik daar aan had voldaan. Zo deed ik aan triathlon van 1985 t/m 1993. Van 1990 tot en met 1992 sukkelde ik met mijn rug en deed geen triathlon wedstrijden maar bleef wel trainen. Ik was in die jaren zeer fanatiek en alles moest schuiven voor mijn sport, maar sneller dan 11 uur 30 minuten zat er niet in. Mijn trainingen bestonden vooral uit duurtrainingen en niet zo zeer het snelle werk daar ik daar geen lol aan beleefde. Ik ging liever 2 uur hardlopen dan 40 minuten vaartspel. Dit verklaard natuurlijk ook waarom ik nooit onder de 11 uur ben gekomen.Mijn snelste marathon tijdens de triathlon liep ik in 3 uur 26 minuten. In Rotterdam liep ik (buiten de triathlon) mijn snelste in 2 uur 54 minuten.

Het kostte mij veel tijd om eraan te wennen dat ik geen triathlons meer zou doen. Ik had last van een chronische darmontsteking (waarschijnlijk veroorzaakt door verontreinigd water!!) en mijn rug protesteerde hevig tijdens het fietsen na een hernia. Lopen was tijdens de triathlon mijn sterkste onderdeel en daar zou ik in doorgaan (ondanks slijtage van de knieschijf veroorzaakt door een ongeluk, maar redelijk in toom te houden met een patella-bandje). Ik had al vaker iets gehoord over ultra lopen maar 100 km was niets voor mij. Ik schreef me vlak na mijn laatste triathlon in voor de Ultraloop om de Haarlemmermeer. Een ultraloop over 61 km. Het regende al voor de start en er was Westerstorm windkracht 8-9. Het was een grote ronde en de eerste helft hadden we de wind tegen. De begeleiders op de fiets hadden de grootste moeite om de lopers bij te houden. Mijn begeleider (Ivan Vanlingen) ging het iets beter af daar hij een getraind triathleet was, maar hij moest ook afzien. De tweede helft hadden we de wind mee en het laatste half uur was het zelfs opgehouden met regenen. Ik finishde in 5 uur en 10 minuten. Mijn streven was geweest onder de 5 uur, maar het weer had alleen maar tegen gezeten. Ik was erg trots op mezelf en ik wist dat er meer zouden volgen. Ik bleef wel nog regelmatig wat fietsen maar het lopen was mijn hoofddoel.

In die tijd deed ik regelmatig mee aan proeven op de universiteit. Dit waren proeven om te kijken hoe sportdrank door de maag werd opgenomen tijdens sportbeoefening, nml. wielrennen en lopen. Dit gebeurde dan op geavanceerde hometrainers en het lopen op een lopende band. Men had hiervoor het liefst triathleten maar mijn fietsconditie was nog redelijk op peil..

Er volgde een periode waarin ik wel regelmatig een marathon liep, maar meer zat er toen niet in en een hielspoor zat erg in de weg. Na cortisonen injecties en rust ( bijna onmogelijk) en verandering van schoeisel, ging het uiteindelijk toch iets beter. Mijn rug bleef ook steeds tegenwerken. Zodoende liep ik mijn tweede ultra pas een jaar na de eerste. Het was de 6 uur van Geldrop. Een hele verandering om nu 6 uur lang op een parcour van 1470 meter te blijven hardlopen. Het viel me naderhand gezien wel mee behalve het laatste uur maar dat is dan doorzetten. Ik liep er 68 km en 237 meter. Tevens was dit mijn eerste kennismaking met Anton Smeets, ex-ultraloper en nu zich nog steeds inzettend voor de ultra-sport, vooral ook als organisator van ultra's.

Na de tweede ultra was het weer prijs met het hielspoor maar vlgs Anton Smeets moest ik blijven doorlopen, minder kilometers maken en op zachte ondergrond trainen. Verandering van loopschoeisel en deze tips, brachten uiteindelijk de verlossing van deze blessure. Zodoende kon ik na 2 maanden mijn derde ultra lopen, een 50 km wedstrijd in Tilburg. Ik liep daar de 50 km in 3 uur en 43 minuten. Het eten en drinken tijdens de wedstrijd ging me ook steeds beter af. Indien ik voor mijn eigendrank kan zorgen tijdens de wedstrijden drink ik altijd cola zonder koolzuur. Een tovermiddel.

Dat jaar werd de 6 uur van Stein voor het eerst gehouden. Een thuiswedstrijd voor mij daar ik oorspronkelijk uit Beek-Elsloo kom. Een zeer mooie wedstrijd en een enorm aantal deelnemers. Tijdens zo'n 6 uren wedstrijd drink ik meestal 3/4 liter cola per uur en een of twee musli-repen per uur. Je moet goed van te voren bepalen welk tempo je het langst kunt volhouden en vooral je niet laten meeslepen door de rest. In het begin zie je meteen wie er voor de eerste keer meedoet en na 3 uren ongeveer kom je ze weer tegen want dan begint het pas. De eerste drie uren gebruik ik om veel te eten en te drinken. Na 3 a 4 uur begint de vermoeidheid maar dat geldt voor iedereen (behalve voor de winnaar).

De start van de Nacht was om 20.00 uur s ávonds hetgeen betekende dat we de nacht zouden doorlopen. De start was druk want de 10 km en hele marathon starten samen met de 100 km. Je moet dan voorzichtig zijn dat je je niet laat meeslepen met de rest want die hoeven geen 100 km te lopen en jij wel. Na 25 km moest ik de struiken in i.v.m. diarree en daarna nog 3 maal. Ik liep goed en de duisternis deed zijn intrede. Na 55 km kwam er plotseling een motor uit de duisternis op en raakte mij even waardoor ik uit balans kwam em viel. Ik had pijn aan mijn linker arm maar ging door. Het parcour was slecht aangegeven, ook veroorzaakt door de duisternis. Ik had geen begeleider bij me en was afhankelijk van de drankposten die soms ver uit elkaar lagen en waar ze alleen maar water hadden. Ik had me tweemaal verlopen, maar bleef de moed erin houden en het bleef goed gaan. Het laatste uur voor zonsopgang reed Anton Smeets met zijn auto achter mij om me bij te lichten. Dit was een enorme steun voor mij. Ik had met vallen en opstaan (letterlijk en figuurlijk) 85 km hardgelopen zonder te wandelen. Ik finishde mijn eerste 100 km in 10 uur 9 min

De dag erna had ik uiteraard veel spierpijn en ben een stuk gaan fietsen hetgeen voor een beter en sneller herstel zorgt. Vier weken later liep ik weer een marathon en het ultralopen was echt begonnen voor mij. Dit was de marathon van Monschau en die liep ik toch nog in de mooie tijd van 3 uur en 22 minuten. Ik hoopte geen blessures meer te krijgen en besloot beter naar mijn lichaam te luisteren. Voorheen als ergens een rustdag was verveelde ik me en ging dan uiteindelijk toch maar weer trainen. Tijdens de triathlon kon dit, daar je drie verschillende sporten beoefende maar lopen is zeer eenzijdig en dat vraagt toch zijn rust voor herstel.

Dat jaar kreeg ik de mooiste marathon van de wereld aangeboden door een zeer goede vriend. De Marathon van New York. Ik was altijd van mening dat de mooiste wedstrijd op de wereld de triathlon van Hawai was, maar na afloop van de New York marathon moet ik zeggen, er is er maar een en dat is New York. Het enthousiasme van het publiek is niet te vergelijken met andere plaatsen. Het is net alsof je door verschillende landen en culturen loopt. Tijdens de marathon had ik als aandenken 24 foto 's gemaakt en ik liep ondanks dat 3 uur en 14 minuten. Finisher 1642ste van de 29.000. Aan deze marathon zal ik zeer zeker nog een keer deelnemen.

Het jaar na mijn eerste 100 km liep ik weer de nacht van Vlaanderen, mijn tijd 9 uur 56 minuten en 9 seconden. Ik had me niet verlopen, was niet gevallen maar kreeg wel 4 flinke regenbuien over me heen, maar dat heeft me waarschijnlijk alleen maar goed gedaan. Bij deze wil ik dan mijn vriend Serve Pinxt bedanken die dan toch elk jaar, s'morgensvroeg op mij staat te wachten aan de finish in Torhout om me op te vangen (figuurlijk).

Een maand na mijn tweede 100 km deed ik mee aan de 12 uur van Geldrop, georganiseerd door Anton Smeets. De eerste keer voor mij zo'n 12-uurs race op een parcour van 2414 meter. Het was zeer zwaar en het grote verschil met een 100 km is dat je in tijd moet denken en niet in afstand. Als je de 100 km van Torhout loopt zie je b.v. op het laatst de kerktoren van Torhout en dan weet je ongeveer hoever je nog moet en dat motiveert om nog eens even wat tempo te maken. Bij een 12-uurs wedstrijd heb je dit niet. Het was 23 graden en de zon scheen, maar we kregen weer enkele stevige buien over ons heen. Na 12 uur noteeerde ik 109 km en 828 meter. In de totale uitslag 10-de en in mijn categorie 3-de.

Na deze wedstrijd kreeg ik weer last van mijn rug en bekken, hetgeen na een tijdje werd verholpen door een chiropracter. Diagnose was disfunctie van het bekkengewricht. Van deze chiropracter mocht ik na de eerste behandeling meteen weer gaan trainen en het ging en ik voelde me als herboren. Ik deed weer gewoon mee met de ultra's maar na een tijdje kreeg ik weer klachten en na een bezoek bij een Orthopeed moest ik stoppen met trainen en de behandelingen van de chiropracter. Na 2 weken rust en ontstekingsremmers begon ik weer te trainen en de klachten waren weg. Een groot dieptepunt in deze periode was het overlijden van mijn grote vriend de Saluki: Sandokan (mijn hond). Hij was 12 1/2 jaar oud geworden en het was een zeer trouwe en brave hond geweest. We hadden alles voor hem gedaan maar nu kon niets hem meer redden. Ik zou aan de 6 uur van Zolder deelnemen maar als de geest niet gezond is door zo een voorval als dit, dan haal je het niet en kun je beter niet deelnemen.

De volgende uitdaging was de Friese Elfsteden-Ultra-Marathon. Een 5-daagse wedstrijd over 211 kilometer. Dit was weer een bijzondere ervaring. De eerste dag moet je er al rekening meehouden dat je nog 4 dagen moet lopen, dus je moet zeer behouden lopen. We sliepen op een boot die elke ochtend vroeg vertrok om weer klaar te liggen als wij finishden in de volgende plaats. Voor eten en drinken voor-, tijdens- en na de wedstrijd werd gezorgd. Wij hoefden alleen maar te lopen. Eindtijd 17 uur, 16 minuten en 47 seconden. Goed voor een 21-ste plaats van de 48 deelnemers.

Tijdens deze 5-daagse loop en bijbehorende verblijf op de boot heb ik veel ultra-lopers kennen geleerd en die kom je dan naderhand overal tegen bij ultra's in Nederland, Belgie en Duitsland.

Drie weken na deze loop liep ik de Marathon van Leiden en deze was nu door deze voorgeschiedenis toch een stuk zwaarder maar een ultra-loper is eigenwijs en 5 dagen na deze marathon was ik weer deelnemer aan de 100 km van Torhout. Dit ging allemaal prima totdat mijn hielspoor weer begon op te spelen en mij noodzaakte uit te stappen bij 70 km. Drie dagen later voelde ik geen pijn meer en begon weer met trainen. Vier weken na Torhout starte ik in de 12 uur van Budel. Anton Smeets had een mooiere locatie gevonden voor zijn wedstrijd, alleen de rondjes waren korter, nml. 1645 meter. De oprukkende nieuwbouw in Geldrop noodzaakte hem te vertrekken van het oude parcour. Het was weer een bijzondere wedstrijd. We kregen maar liefst 5 maal een stortbui over ons heen. Ik moest mijn schoenen wisselen na 65 km i.v.m. het hielspoor en ik had naderhand mijn hele voeten en tenen kapot. Mijn totale afstand was 105 km en 389 meter. Goed voor een 12-de plaats. De marathonafstand liep ik in 4 uur en 3 minuten en het 100 km-punt passeerde ik in 11 uur 14 minuten.

Twee weken na de 12 uur van Budel was ik deelnemer in de 4-daagse wedstrijd La Transardennaise. Vier dagen door de Ardennen met een totaal afstand van 160 kilometer. Het parcour liep over een van de vele Grand-Routes (aangegeven met een rood-wit blokje op bomen, muren, lantaarnpalen etc.). Je kreeg een landkaart mee en je moest de weg maar zoeken.Soms over bomen heen of er onder door. Door beekjes en door de modder. Dus eigenlijk een vierdaagse cross door de Ardennen van 160 km. Sinds de 12-uur sukkelde ik met

een ontstoken teen maar door het kliedernatte parcour, dus ook natte schoenen en sokken, was dit na een dag plotseling genezen. De derde en vierde dag regende het veel en je zakte tot aan je enkels in de modder en toch maar steeds blijven opletten zodat je geen tekentje miste en je de weg kwijt raakte. In die vier dagen heb ik mij maar een keer verlopen en dat kwam vanzelf weer goed. Ik was de enige Nederlandse deelnemer en de briefing was in het Frans, maar ik kreeg elke dag in gebrekkig Nederlands de bijzonderheden te horen. Totaal tijd 14 uur, 45 minuten en 24 seconden. Goed voor een 25-ste plaats van de 50 deelnemers.

Ja, eindelijk weer eens een marathon in Limburg. De eerste Mergelland marathon was geboren. Een zeer mooie wedstrijd door ons mooie Limburg en voor mij is het nog steeds een raadsel waarom hier niet meer deelnemers aan de start staan. Een laag inschrijfgeld, perfecte verzorging en na afloop een mooie medaille en een T-shirt. Ik loop liever 10 van dit soort westrijden dan b.v. de marthon van Rotterdam. Je betaalt veel te veel en je krijgt er bijna niets voor terug. Het is er zo druk dat je geen goede tijd kunt lopen. Dat gedoe met die Chip en de netto looptijd is allemaal flauwekul want als je over de startstreep bent, kun je tot ongeveer kilometerpunt 10 niet je eigen tempo lopen. Dit is allemaal geen probleem bij marathons zoals de Mergelland en na afloop nog een lekker stuk Limburgse vlaai. De eerste was een zware door de bergen(heuvels) en de wind maar elk jaar is er weer een ander natuurelement dat de wedstrijd extra zwaar maakt, en voor mij en vele anderen zeer aantrekkelijk.

Het hielspoor heeft al veel loopplezier bedorven. Ik liep op bijna alle merken Nike, Asics, Adidas en nog anderen maar elke keer kreeg ik weer last van dat hielspoor. Ik kocht hieltjes om in de schoenen te leggen en zelfs complete siliconen zolen, maar het hielp allemaal maar tijdelijk. Nu denk ik de oplossing gevonden te hebben( voor mij) en ik hoop niet hiermede de Goden te verzoeken. Brooks-hyperion, New Balance en Saucony. Dit is niet bedoeld als reclame, maar om mensen met dezelfde problemen te helpen. Deze schoenen geven mijn hiel en

middenvoet een zodanige steun en demping dat ik geen last meer heb van mijn hielspoor. Ik heb al vele verhalen gehoord van mensen die hierdoor zijn moeten stoppen met hardlopen. Deze schoenen geven ook de rest van de gewrichten de nodige demping.. Een van de redenen waarom ik ook minder last heb is zeer zeker het lage tempo dat bij ultra's gelopen wordt en dat dus ook minder belastend is. Een reden temeer om ook eens een ultra te proberen.

Je hoort van veel lopers dat na de jaren verstrijken ze niet meer vooruitgaan en weten hier geen raad mee. Mijn vereniging (Veteranen Nederland) zet zich vooral in voor de veteranen en veel ervaren mensen (vooral Anton Smeets) schrijven hierover in het clubblad. Een van de spreuken is: STILSTAND IS VOORUITGANG. We moeten niet vergeten dat veel ouderwordende lopers minder gaan trainen en dan toch nog dezelfde tijden willen lopen. Zelf (46 jaar) merk ik dat ik wel iets achteruit ga qua tijden, maar ik doe ook alleen maar lange duurtrainingen en het belangrijkste is dat die lange duurtrainingen, zoals ik al eerder vermelde, mij de voldoening geven die ik wil hebben. De vorm van de dag en de weersomstandigheden kunnen de tijden ook flink beinvloeden. Dus blijf je ongeveer dezelfde tijden lopen ( en je wordt uiteraard ouder), dan ga je eigenlijk vooruit!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Terwijl ik dit schrijf heb ik met mijn vrienden (Cees Punt, Pierre Rinia en Serve Pinxt) al drie maal een wijnmarathon gelopen. Een zeer leuke ervaring met veel lol en wijn en daarom zeer zeker niet te onderschatten. We proberen een leuk pakje te verzinnen waarmee je gemakkelijk kunt hardlopen. Het motto is bij elkaar blijven en op elke post 1 of 2 glaasjes wijn (1 slokje) drinken en goed verdunnen met water. De Medoc marathon was de eerste en ik dacht dat het leuk zou zijn om een karretje met muziek mee te nemen (zie foto's hiernaast). Dat heb ik geweten want een groot gedeelte van het parcour ging door de wijnvelden over steentjes. De tweede wijnmarathon was die van de Beaujolais. Ik had besloten maar geen karretje meer mee te nemen, maar mijn Carnavalsvlag van de Vrun vaan de Rammelstek. Dit is ook een hele opgave om hier 42,195 km mee te lopen (met wijn). De dag ervoor liepen we eerst nog een 12 km wedstrijd in hetzelfde dorpje, met elke 3 km een wijnpost. Daarna nog de pasta party (zie foto) en dan moest de marathon nog beginnen, de dag erna!!!!!!!!! De avond na de marathon was er de Nuit du Marathon, een heel groot diner met een overvloed aan wijn. De dag erna was er een wandeltocht, die begon in een wijnproeverij s'morgensvroeg om 11.00 uur!!!!!!!!!!!!!!!!!

Hier werd dan alweer het eerste glaasje wijn geproefd om daarna te vertrekken voor de wandeltocht. Het was een zeer bergachtig wandelparcour met elke 3 km een verfrissingspost met natuurlijk wijn. De wandeltocht eindigde in het park van het gemeentehuis alwaar een groot feest met eten en drinken was georganiseerd. Dit duurde tot ongeveer 16.00 uur en als afscheid kreeg een ieder een fles wijn mee.We kregen ook al na de 12 km en de marathon een fles wijn aangeboden. Deze dagen sliepen we bij een wijnboer en deze verzorgde ons ook elke dag met wijn. Na deze marathon met alles erop en eraan konden we bijna geen wijn meer zien.

Dit jaar liepen we de Bourgogne marathon (zie foto hiernaast). Niet zo spectaculair, alleen de dag zelf een feest met diner en wijn en de andere dagen was er niets te doen. Volgend jaar april 2002 gaan we naar Thuringen in Duitsland alwaar een wijnmarathon wordt georganiseerd voor een groep van maximaal 100 lopers. De marathon mag verkleed worden afgelegd. De loper met het mooiste pakje krijgt een prijs. De langzaamste loper bepaalt het tempo en er wordt in een groep gelopen en gestopt (voor het wijnproeven en proeven van streekgerechten). De avond voor de marathon is er een wijnproeverij. De marathon eindigt in een kuurort alwaar je kunt relaxen en waar je weer wordt opgehaald voor het avondfeest in een waar Schloss. Dit beloofd natuurlijk weer iets (hoop ik).

De dikke konten race over 50 km een fenomeen overwaaid uit Amerika, om de kilo's die men met de feestdagen heeft verzameld weer kwijt te worden. Eerst werd deze wedstrijd georganiseerd door Ger Weijenberg (de man van Nadja, de hardloopster) in Tilburg. Hij werd meestal gehouden in het eerste weekend van januari en het was een soort nieuwjaarsreceptie voor de ultra-lopers in Nederland. In verband met verhuizing van Ger, organiseerde Anton Smeets deze wedstrijd in 2000 in de gemeente Soerendonk, met veel succes. 30 december van hetzelfde jaar organiseerde Anton deze race weer en Ger deed dit nog eens dunnetjes over op 11 februari 2001 in Schinnen. Jazeker, in ons Limburgse heuvelland. Dit hebben we geweten ook. Ger had een rondje van 4 km ongeveer. 1 1/2 km bergop, 500 mtr. vlak, 1 km bergaf gedeeltelijk geasfalteerd, 500 mtr. stijler bergaf en weer 500 mtr. vlak. Dit 12 maal met een aanloopstukje. Het was een mooi parcour maar niet te onderschatten. Mijn tijd 4 uur en 11 minuten.

De 50 km van Zolder, een mooie wedstrijd op het racecircuit van Zolder(was voorheen een 6 uren wedstrijd). Een goed georganiseerde wedstrijd op het autovrije parcour. Loopt heel gemakkelijk maar is verradelijk door de heuveltjes die overwonnen moeten worden.

Deze wedstrijd was weer een geheel nieuwe uitdaging, een trial. Je moest je eigen route zoeken net zoals bij de Transardennaise maar er waren maar twee waterposten (bleken er later 3 te zijn), en de rest moest je zelf meedragen in je rugzak. Jo Pfeifer, Willem Mutze en ikzelf besloten in te schrijven. Ruim 2 maanden van te voren begon ik te trainen met rugzak, met 7 kgr. gewicht, en voerde mijn trainingen op. De marathon van Vise liep ik als training met rugzak, en met de bedoeling een vriend van mij 3 u 45 minuten te laten lopen. We finishden in 3 u 39 minuten en daarna liep ik als training nog terug van Vise naar Maastricht. De wijnbergloop in Maastricht liep ik eveneens met rugzak in een tijd van 1 uur en 41 minuten. Toen was ik er klaar voor. De start was om 5 uur s'morgens en het regende natuurlijk weer. Het is de hele dag blijven regenen.

De regen had als enig voordeel dat de vochtbehoefte tijdens het lopen op een laag pitje stond. Was het boven de 20 graden geweest dan waren er toch veel deelnemers in de problemen gekomen. Het was tenslotte begin Juni. Na enkele valpartijen en het feit dat we ons hadden verlopen, en zodoende ongeveer 10 km teveel hadden gelopen, finishden we in een tijd van 12 uur en 54 minuten. Na een warme douche en een warme maaltijd aangeboden door de organisatie gingen we moe maar voldaan naar huis. We kregen tevens nog een mooi T-shirt van de organisatie en dit alles voor het inschrijfgeld van 0,0 . Jazeker, het was gratis.

Drie weken later liep ik alweer de 100 km van Vlaanderen, hetgeen langzaam een traditie begon te worden. Tijd 10 uur en 31 minuten. Vier weken na deze wedstrijd liep ik voor het eerst Die Null, een wedstrijd in St. Georgmarienhutte in Duitsland over 50km en ook daar moest je je eigen weg zoeken of met een gids meelopen. Iedereen die deze loop 5 maal heeft gedaan krijgt een bedrukt hesje en is dan "Berg- und Tallfuhrer" Deze loop is niet bedoeld als wedstrijd maar is

wel officieel ingeschreven. Hij wordt 2 maal per jaar gehouden en is een hele mooie loop. Er zijn flinke dalingen en stijgingen en de natuur is zeer mooi. Na afloop kun je nog een lekkere boterham met koffie of bier nuttigen. Dit is bij het inschrijfgeld inbegrepen (25 DM)

Toen ik mijn eerste "halve marathon" ging lopen vond ik een folder van een 100 km wedstrijd en dit was voor mij onvoorstelbaar, maar werd naderhand een droom voor mij. Niet alle dromen komen uit. De triathlon van Hawai was een droom en zal nooit uitkomen, maar de 100 km van Winschoten was geen droom en werd op 29 september 2001 werkelijkheid voor mij. Deze dag was een van de opvallend warme dagen van september en maakte een waar slagveld van deze wedstrijd. Van de 163 deelnemers waren maar 87 finishers. Ik was samen met Winant Gulikers (mijn oude buurjongen uit Elsloo) naar Winschoten gegaan. Winant had goed getraind en liep zijn tweede ultra, maar het noodlot sloeg voor hem toe na 45 km en hij verstuikte zijn enkel. Uitstappen was de enige mogelijkheid voor hem. Helaas, de volgende keer beter en dan misschien wel in Stein. Ik finishde in een tijd van 10 uur en 51 minuten en had last van uitdroging en was duizelig. Dit is een heel nare ervaring. Ik had gedacht dat dit mij niet kon overkomen daar ik op de Universiteit aan verschillende uitdrogingsproeven had deelgenomen. Zo zie je maar weer.

Daar ik volgend jaar van plan ben om deel te nemen aan de Marathon 10-daagse van Anton Smeets (dus 10 marathons in 10 opeen volgende dagen), vond ik dat ik vaker kort op elkaar een wedstrijd moest doen. Nu liep ik eerst Olne-Spa-Olne, met 4 verversingposten op de totale 64 km en een hoogteverschil van 1750 meter. Zeer zwaar uiteraard net als La Fagna (bepaalde stukken liepen over hetzelfde parcour). En natuurlijk de hele dag regen. We zouden samen blijven en hebben dit ook gedaan. Een flinke valpartij gooide roet in het eten om een mooie tijd te lopen. Eindtijd 7 uur en 33 minuten. De week erna de Siebengebirgsmarathon en zoals de naam al doet vermoeden, geen vlakke marathon. Het was koud, motregen, veel bergop door de bossen en modder. Hij was te vergelijken met de Monschau marathon. Eindtijd 3 u 44 minuten. Ik had minder spierpijn dan de week ervoor en tijdens Die Null een week later vloog ik als het ware bergop. Bergaf voorzichtig i.v.m. de enkels en de 50 km waren voor mij zeer gemakkelijk gegaan. Ik liep hier niet om een snelle tijd te lopen want daar is dit parcour zeker niet geschikt voor. De dag na de 50 km had ik totaal geen spierpijn.

Via via kwam ik op de site van het Duitse blad Running-Pur. Hier werden testers gevraagd voor bepaalde schoenenmerken (is nu nog steeds). Na het versturen van een soort sollicitatiebrief (email) was ik een van de uitverkorene en moest na toezending van de schoenen vier weken achter elkaar, elke week een artikel schrijven over mijn bevindingen van deze schoen. Lees verder op: http://www.running-pur.de/wwwneu/tester_gesucht/schuhtester/brooks_hyperion_sipers.htm (even aanklikken). Verdere informatie over Running Pur zie: http://www.running-pur.de

In 2002 was mijn grote doel de marathon 10-daagse en het lopen van mijn honderste marathon. (Elke ultra of die nou 50 km is of 100 km, telt voor 1 marathon) In October 2002 wordt voor de eerste keer een 100 km in Limburg georganiseerd en wel in Stein. Dit is tevens het Nederlands Kampioenschap.Heb me hier helaas voor moeten afmelden i.v.m. ziekte.

Heel ver vooruit: In 2003 ga ik de Arctic Circle Ice Run doen in Finland. Een 7-daagse hardloopwedstrijd over 286 km van de Fins-Russische grens tot de Fins-Zweedse grens over de Pool cirkel. Wedstrijd gaat niet door!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

De ene droom is nog niet goed en wel verwerkt of mislukt of de volgende komt er al weer aan. Sinds mijn eerste 12-uurs wedstrijd droom ik er van om een keer een 24-uurs wedstrijd te doen.Mijn streefafstand is dan ongeveer 200 kilometer. Is het een droom of wordt deze ook werkelijkheid? Kijk regelmatig op deze site, ik publiceer regelmatig mijn ervaringen in Ultra-wedstrijden. Heb je vragen, ben je het ergens niet mee eens of wil je iets anders kwijt over ultra-lopen, email me dan via de knop boven aan de pagina.

Hier beneden volgen alle wedstrijden van marathon of meer. De wedstrijden vanaf december 2001 staan onder de noemer: Laatste Prestaties/Nieuws.

6-uurs-loop op de baan, Epe (Gelderland)---Die Null, Duitsland 50 km---Siebengebirgsmarathon, Duitsland---Olne-Spa-Olne 64km Belgie ---Marathon de Bourgogne, Frankrijk---100 km van Winschoten---Mergelland marathon--- 12 uur van Budel(uitgestapt na 50 km)---Monschau marathon---Die Null, Duitsland 50km---100 km van Torhout(Belgie)---La Fagna 100km trial Belgie---Maasmarathon Vise Belgie---Konigsforst Marathon Duitsland---Steinfurter Marathon Duitsland---6 uur van Stein---50km van Zolder Belgie---50km van Schinnen(fat ass 50)---Midwinter Marathon Apeldoorn.

Fat ass 50, 50km Soerendonk---Marathon van Benidorm, Spanje---Marathon van Echternach, Luxemburg---Marathon van Torhout, Belgie---6-uur van Breda---Maasmarathon van Vise, Belgie---6-uur van Stein---50km van Zolder, Belgie---Midwinter Marathon Apeldoorn---Fat ass 50, 50km Cranendonk.

Marathon van Echternach, Luxemburg---Mergelland Marathon---12 uur van Budel(na 53km gestopt)---100km van Torhout, Belgie---Marathon du Beaujolais, Frankrijk---Maasmarathon Vise,Belgie---6 uur van Breda---Konigforst Marathon, Duitsland---6 uur van Stein---Midwinter Marathon Apeldoorn.

Marathon van Echternach, Luxemburg---Mergelland Marathon---Etappe 4 Transardennaise 46km, Belgie---Etappe 2 Transardennaise 48km, Belgie---12 uur van Budel---100km van Torhout (uitgestapt na 70km)---Marathon van Leiden---etappe 2 Friese 11 steden, 43,5km--- etappe 1 Friese 11 steden, 48,5km---6 uur van Stein---Fat ass 50, 50km Tilburg.

Marathon van Echternach, Luxemburg---12 uur van Geldrop---Gulde Sporen Marathon, Belgie- --100km van Torhout, Belgie---Marathon van Utrecht---Marathon van Antwerpen, Belgie--- 6-uur van Stein---Midwinter Marathon Apeldoorn---Fat ass 50, 50km Tilburg.

Marathon van New York, USA---6 uur van Amersfoort---Marathon du Medoc, Frankrijk--- Marathon van Monschau, Duitsland---100km van Torhout, Belgie---Marathon van Utrecht--- 6-uur van Stein---Midwinter Marathon Apeldoorn---Fat ass 50, 50km Tilburg.

Dit jaar defenitief gestopt met triathlonwedstrijden na de triathlon van Middelkerke.

Haarlemmermeerloop, 60 km---Marathon Etten-Leur---Marathon tijdens hele triathlon Almere- --Marathon tijdens hele triathlon Middelkerke---Marathon van Utrecht.

Marathon van Benidorm, Spanje---Marathon van Eindhoven. Wegens blessure geen Triathlons.

Marathon van Eindhoven---Midwinter Marathon Apeldoorn. Geen triathlons i.v.m. blessure.

Marathon tijdens hele triathlon van Almere---Marathon tijdens hele triathlon van Middelkerke--- Marathon van Utrecht---Midwinter Marathon Apeldoorn.

Marathon tijdens hele triathlon Almere---Marathon van Rotterdam---Midwinter Marathon Apeldoorn.