Pagina's over het Israëlisch-Palestijnse conflict < - - - > Hoofdpagina
(laatste wijziging: 28 september
2009)
...en wat er mis is met zijn lezing!
Commentaar januari 2008:
* Verslag Dries
van Agt in Nijmegen
(Ratna)
3 Commentaren van september 2005:
* Van
Agt een Vriend van Israël?? (Ratna)
* Van Agt brengt vrede niet
dichterbij
(Ratna)
* Dries van Agt op Kruistocht
tegen Israël (Wouter)
Zie ook
op Israel-Palestina.Info: Dries
van Agt over Israël en de Palestijnen (sept. 2009)
______________________________________
IMO Blog, 17.01.2008
"Waarom wilde
ik niet in discussie gaan met Naftaniel?" En meesmuilend: "waarom was
u niet dapper?" aldus Dries van Agt, tijdens een 'debat' in Nijmegen over
het Nederlandse beleid ten aanzien van het Israëlisch-Palestijns conflict. De
zaal lachte instemmend. Ronny Naftaniel had hem dit zojuist nog op de gang gevraagd,
nadat Van Agt hem de hand had toegestoken, want een hand geven, dat kon er nog
wel af.
Dit was, zo zei hij, zeer slim gespeeld van Naftaniel om zogenaamde electorale
redenen. Hij verklaarde verder: "Ik heb vaker gediscussieerd met het CIDI.
Het is een propagandamachine van Israël, door Israël betaald."
Daarop vroeg iemand hem kwaad dit woord 'propagandamachine' terug te nemen,
want dat deed denken aan Goebbels speeches tijdens de oorlog. "Ik neem niks terug", zei Van Agt vol overtuiging.
Dit zijn belachelijke aantijgingen en leugens, gericht op het zwartmaken van
het CIDI, en helaas had niemand hier verder vragen of een kritische opmerking
bij. Het is opvallend hoe makkelijk het tegenwoordig
is een bonafide gerenommeerde organisatie als het CIDI zo weg te zetten. Het
CIDI is, in tegenstelling tot veel pro-Palestijnse organisaties en
solidariteitscomités, van niemand afhankelijk en ontvangt geen geld van de
overheid, noch de Israëlische noch de Nederlandse. Vreemd is
dat mensen zich nooit afvragen door wie al die pro-Palestijnse organisaties
worden betaald, en of die niet worden geholpen in het opzetten van 'grassroot'
structuren. Het zijn er inmiddels behoorlijk veel. In de VS worden universiteiten gesubsidieerd door Saoedische sjeiks
voor het opzetten van Midden-Oosten studies, en het is geen toeval dat die een
pro-Arabisch karakter hebben. In Nederland zijn we nog niet zover, maar
Oriëntalis, het vroegere Bijbels Openluchtmuseum nabij Nijmegen, heeft wel een
miljoenenbedrag van een sjeik uit Oman gekregen. Dit heeft geen enkele invloed
op ons beleid, aldus de museumdirecteur, maar het ruikt toch een beetje vreemd.
Van Agt had zich niet goed voorbereid, liet dezelfde sheets zien als tijdens
zijn lezing op het GroenLinks 'Groene Lente Festival', waar ik hem twee jaar
geleden voor het eerst hoorde, en drukte soms gewoon op 'volgende' en vroeg dan
aan ons wat er te zien was. "Oh ja, alle verwoeste Arabische dorpen. Of
zijn het de nederzettingen?" Ach wat doet het
ertoe, in beide gevallen zijn het er veel, veel te veel. Zijn verhaal was
bekend: de Joden bezaten in 1947 maar 6% van het land, en vormden
30% van de bevolking, maar kregen wel 55% van het land toegewezen. Logisch dat
de Arabieren het daar niet mee eens waren. Na de oorlog waar het delingsplan
'toe leidde', had Israël 78% van Palestina ingepikt. Die expansie was niet
alleen het resultaat van de militaire overwinning, maar ook van een planmatige
verdrijving van de Palestijnen. Dat heeft Grote Leider Ilan Pappe precies in
kaart gebracht, dus is het waar.
Van Agt haalt mensen aan ('niet mijn woorden') die het
wonderlijk vinden dat de Palestijnen pas in de jaren '90 met zelfmoordaanslagen
begonnen. Het is immers zo logisch dat je je tegen vreemde overheersing verzet
door explosieven om te binden en een supermarkt of bus in te stappen, en je op
te blazen als die goed vol zit. Geen bezetting mogelijk zonder dat
verschijnsel. Alle bezetters kunnen erover mee praten, vooral die waar het er
nog wat wreder aan toe gaat dan in de jaren '80 onder de Palestijnen. Maar nee,
de vredelievende Palestijnen hebben daarmee gewacht tot de vredesbesprekingen
van het Oslo proces. Er is trouwens wel iets aan te doen: er zouden volgens Van
Agt geen zelfmoordaanslagen zijn als de Palestijnen gunships, kanonnen, tanks en
vliegtuigen hadden gehad, om daar direct aan toe te voegen dat de slachtoffers
aan Palestijnse kant een veelvoud zijn van de slachtoffers door
zelfmoordaanslagen. Het Midden-Oosten zou ongetwijfeld een stuk vrediger zijn
met Palestijnse F16's en tanks. Maar over al deze zaken hoor je nooit, vervolgt
Van Agt, want onze journalisten schrijven klakkeloos over wat er in de kranten
in de VS staat, want ze moeten wel om 5 uur naar huis. Zeer gevat. Wouw. Durft
hij even tegen die slappe journalisten. Ik vraag mij overigens af welke krant
Van Agt leest (wellicht alleen het Katholiek Nieuwsblad), en naar welke TV
zenders hij kijkt.
Van Agt had geen woorden om zijn afschuw over de nederzettingen uit te drukken.
Zij zijn zelfs nog erger dan de bezetting zelf, die 'tegen alles wat de VN had
gezegd, gevraagd en gesmeekt' inging. Hij haalde er niet nader genoemde Joodse
auteurs, Desmond Tutu en het Rode Kruis bij om aan te tonen dat Israël uit is
op de fragmentatie van Palestijns land, het annexeren van delen ervan, en het
stichten van 'Open Air Prisons' oftewel bantoestans.
Ja, en dan de muur. Dat is natuurlijk een landroof, anders had Israël hem wel
op de Groene Lijn gezet. Hoe dat in Jeruzalem moet, of het niet logisch is dat
je op zijn minst de grote nederzettingenblokken ook wilt beschermen, dat waren
zijn zaken niet. 'Israël heeft het volste recht zich te verdedigen', aldus van
Agt, maar niet zo. Eenzelfde reactie had hij op mijn opmerking tijdens het
discussiegedeelte dat tientallen aanslagen zijn verijdeld door de muur, de
checkpoints en de legeroperaties in Palestijnse steden die hij zo fel
veroordeelt. Na eerst uit te roepen dat dat maar uit de lucht gegrepen is, en
ik erop wees dat dat uit rapporten van de Israëlische veiligheidsdienst blijkt,
erkende hij 'dat dat wel zo zou kunnen zijn', en dat dat op zichzelf ook goed
is (dat ze verijdeld werden), 'maar dat rechtvaardigt natuurlijk niet de dood
van bijna 400 Palestijnen in 2007'. Waarop ik hem verweet helemaal geen
dilemma's te hebben, wat hij prompt beaamde. Israël mag zichzelf verdedigen
maar daar mag geen Palestijn hinder van ondervinden, of de dupe van zijn. Hoe
ze dat doen zoeken ze maar uit. Maar zo eerlijk was hij helaas niet.
Een mevrouw onderbrak Van Agt nijdig en meende dat hij het niet over Joden en
Palestijnen in Israël mocht hebben, want dat was een uitvinding van de
antisemieten. Het was een rare opmerking en ze was duidelijk emotioneel, maar
volgens Van Agt was dit een bewuste tactiek van het CIDI, en zijn dat de
hasbara instructies die zij hun mensen geven. In Van Agts wereldbeeld is de
almachtige Joodse lobby er continu op uit om hem een hak te zetten en is alle
vijandigheid of negativiteit jegens hem het gevolg van
een welbewuste strategie en campagne. De mevrouw verweet hem later dat hij het
niet over vrede had, dat hij niet bezig leek met hoe de spiraal van wederzijds
geweld te doorbreken. Een terecht verwijt, dat Van Agt pareerde door te wijzen
op de Israëlische plannen 300 nieuwe huizen in Oost-Jeruzalem te bouwen, iets
dat hem ook verschrikkelijk kwaad maakte. Joden die bouwen in Jeruzalem, en
zich daarbij niet aan een door niemand erkende bestandslijn van 1949 houden,
schande! Nee, dan is vrede voorgoed onmogelijk!
Van Agt is kwaad, woedend. Op de Nederlandse regering, en vooral op zijn partij
die dit maar allemaal laat gebeuren, op Israël dat dit allemaal doet en op
journalisten die het niet precies zo opschrijven als hij het ziet. En
natuurlijk op die vermaledijde Zionistische lobby, die hem het leven zuur
maakt, de machthebbers om haar vinger windt en bloed van christelijke kinderen
als ontbijt nuttigt. Oh nee, dat zei hij niet, en hij
dacht het waarschijnlijk ook niet. Wat hij zegt, doet mij er alleen om de een
of andere reden aan denken.
Uitgebreid ging hij in op de vraag waarom Nederland zo pro-Israël is en hij
trok maar weer eens het boetekleed aan wat betreft zijn eigen positie
indertijd. "Toen ik aan de macht kwam, lieve kinderen, stond iedereen als
één man achter Israël. Onder die collectieve beneveling heb ik ook verkeerd.
Erg hè, van papa, maar zo is het echt gegaan. Maar er was wel een verschil:
toen papa nog jong was, was het allemaal nog niet zo erg als nu, en niemand kon
toen bevroeden dat het zo erg zou worden."
Nederland, aldus Van Agt, wilde overcompenseren uit schuldgevoel over de
Holocaust. Want in Nederland waren meer Joden omgekomen, en was er meer
collaboratie dan elders. Daarom was juist Nederland zo
pro-Israël. Daarnaast geloven christenen de Bijbel die zegt dat God het land
aan de Joden gaf en lopen we graag aan de leiband van de VS, want zij hebben
ons in de oorlog gered en beschermden ons daarna tegen de Russen. Tot slot
hekelde hij het David en Goliath syndroom, het beeld van het kleine dappere
Israël tegenover de grote boze Arabische wereld.
Hij heeft gelijk dat Israël een militaire macht van formaat is, maar suggereert
ten onrechte dat het dus niks te vrezen heeft en zelf
de grote bedreiger en boosdoener is. Sowieso is het
niet geheel uitgesloten om èn de sterkste en tevens de betere partij te zijn.
Het is niet automatisch zo dat de zwakkere altijd gelijk heeft en zielig is. Er
zijn hele nare zwakke mensen, landen, organisaties en ideologieën waarvan je
blij bent dat ze niet sterker zijn. Dit geldt zeker niet voor alle Palestijnen,
maar wel voor de gewapende groepen en ook voor allerhande jihadisten evenals
voor extreme communisten.
We zouden tot slot pro-Israël zijn omdat we niet van moslims houden, en moslims
met terrorisme op een hoop gooien. Wat dat betreft liggen de zaken denk ik
eerder omgekeerd: al die zelfmoordaanslagen (in Israël maar ook daarbuiten)
hebben het imago van de islam niet verbeterd. De problemen met moslims kwamen
hier pas veel later, met 9/11, de opkomst van Fortuyn, en de moord op Van Gogh.
In die tijd is de publieke opinie juist onmiskenbaar verschoven ten gunste van
de Palestijnen, zijn er allerlei organisaties opgericht die zich vanuit
solidariteit met de Palestijnen met het conflict bezig houden en is de
journalistiek ongekend kritisch, zo niet vijandig geworden ten opzichte van
Israël. De vraag hoe het komt dat ondanks de onmiskenbaar negatievere gevoelens in de
samenleving ten aanzien van moslims en de islam, de Palestijnen steeds meer
steun lijken te krijgen, is zeker interessant en vergt nadere analyse en
onderzoek.
De Holocaust zal zeker een rol hebben gespeeld, maar de meest voor de hand
liggende reden waarom Nederland Israël steunde kon Van Agt natuurlijk niet
geven, namelijk dat Israël toen zeer duidelijk de good guy was in het conflict, dat het
inderdaad juist was dat dit kleine staatje van een 2000 jaar lang vervolgd volk
zich handhaafde in een vijandige omgeving en liet zien niet met zich te laten
sollen. We stonden toen gewoon aan de goede kant, en ik ben trots op dit
Nederlandse verleden, en op de wapenleveranties van Vredeling aan Israël in
1973.
Nu ligt de situatie gecompliceerder, met niet alleen wat kleinere
nederzettingen op plaatsen die voor Joden van groot belang waren en in geval
van vrede makkelijk opgegeven konden worden (of
geïncorporeerd in een Palestijnse staat), maar veel en grote nederzettingen die
bewust in of nabij Palestijnse steden zijn gebouwd, en antiterreur maatregelen
die de Palestijnen steeds harder treffen, om het steeds beter georganiseerde
Palestijnse 'verzet' en terrorisme tegen te gaan (in de eerste jaren van de
bezetting had je vooral vliegtuigkapingen en ook aanslagen buiten Israël, zoals
de ontvoering van de Israëlische Olympische ploeg in 1972, ook goed
georganiseerd, maar de Palestijnen in de bezette gebieden hadden minder te
lijden van de antiterreur maatregelen toendertijd).
Hoewel Israël nog steeds onze steun verdient en nog steeds grotendeels alleen
staat in een vijandige wereld, treft ook Israël nu blaam en is kritiek dus op
zijn plaats. Dat rechtvaardigt echter geenszins het
doorgeslagen antizionisme dat tegenwoordig zo hip is, Israël alleen
verantwoordelijk houden voor het conflict en allerlei vergaande eenzijdige
stappen eisen zonder echte erkenning en veiligheidsgaranties in ruil. En niks
rechtvaardigt het soort leugens en propaganda van lieden
als Van Agt.
Ondertussen roerde de man van de propagandamachine van Goebbels zich weer, en
vergeleek Van Agts propagandamachine met die tijdens de oorlog. Het leidde tot
rumoer, en hij en de enige vrouw die kritische vragen had gesteld, vertrokken. Voor
Van Agt was dit natuurlijk weer een typisch voorbeeld van hoe moeilijk kritiek
op Israël nog ligt. Correctie: van hoe moeilijk antizionisme en een openlijk
vijandige houding ten opzichte van Israël gelukkig voor sommigen nog ligt, al
was ik niet erg gecharmeerd van de soms wel erg onbehouwen reacties van het
tweetal.
De vraag werd opgeworpen waarom het indertijd wel lukte om Zuid-Afrika te
boycotten en dat voor Israël zoveel moeilijker ligt. Van Agt kon natuurlijk
niet het voor de hand liggende antwoord geven dat het hier twee onvergelijkbare
situaties en conflicten betreft, maar meende dat dit wederom kwam door de
Holocaust en noemde daarna de titel van het boek van Mearsheimer en Walt, The Israellobby and US foreign policy.
Hij zweeg veelzeggend, er even later aan toevoegend dat de titel al alles zegt.
Om de een of andere reden werden deze en vele andere slordigheden, luiheden, en
je-er-makkelijk-vanaf-maken enz. hem allemaal vergeven, en liet niemand zijn
afkeuring blijken. Geen enkele student zal op een vraag van een professor
kunnen volstaan met het noemen van de titel van een boek, maar sommige mensen
zijn nou eenmaal net iets gelijker dan andere.
Onze zeer gelijke Dries van Agt had het slim gedaan. Hij wist van de zaal
waarschijnlijk niet veel te vrezen te hebben, zodat hij straffeloos boude
beweringen kon doen, 'grootheden' aanhalen, en wat krom is recht praten, zonder
dat Naftaniel, een ervaren debater met een terdege vakkennis, hem steeds zou
onderbreken en met feiten om de oren slaan.
Bij het naar huis gaan was Naftaniels verhaal (die als eerste sprak) alweer
grotendeels vergeten; bovendien sloeg dat, zoals wellicht te verwachten, niet
geweldig aan ondanks (of juist door?) zijn zeer genuanceerde stellingname en
erkenning dat ook Israël het internationaal recht schendt en daarop
aangesproken dient te worden. Wat ik bij Naftaniel miste was stevige kritiek op
de Verenigde Naties en hoe dat internationale recht tot stand komt, en hoe
juist de VN anti-Israël sentimenten versterkt en legitimeert. Wat ik bovendien
miste waren een paar sprekende voorbeelden van Arabische slachtpartijen op
Joden in de mandaatperiode en tijdens de onafhankelijkheidsoorlog, om wat
tegenwicht te bieden aan alle verhalen over etnische zuiveringen die
tegenwoordig in geen enkel debat over Israël/Palestina lijken te ontbreken. Op de vraag of Israël de Golanhoogte niet uit
pure zucht naar meer land had veroverd, gelardeerd met een citaat van Moshe
Dayan (die man is altijd goed voor een smeuïg citaat, en sprak zichzelf
dikwijls, soms nog dezelfde dag, tegen), kwam een wat aarzelend en vaag verhaal
over kibboetsen aan de grens met Syrië die met tractoren in bepaalde onbestemde
gebieden land bewerkten en dan beschoten werden. Ik weet waar hij op doelt,
namelijk de gedemilitariseerde zones, en het klopt dat Israël soms bewust
provoceerde, maar nu klonk het als een slap excuus, en dat is zeker niet juist.
Tijdens de Zesdaagse Oorlog maar ook al daarvoor werden de lager gelegen
kibboetsen vrijwel continu beschoten vanuit de Golan. Dit gebeurde niet alleen
als men zich in de gedemilitariseerde zones waagde, wat trouwens sowieso hun goed recht was, want die mochten worden
gecultiveerd. Maar belangrijker nog is dat Syrië probeerde de zijrivieren van
de Jordaan zo te verleggen dat Israël geen water meer zou hebben, hoewel
Israëls gebruik van dit water was overeengekomen tussen beide partijen.
Bovendien steunde Syrië het in 1959 opgerichte Fatah, dat veelvuldig aanslagen
pleegde vanuit Syrisch grondgebied.
Terwijl Naftaniel veelvuldig over vrede sprak, over de noodzaak en
wenselijkheid van een tweestatenoplossing gebaseerd op de pre-1967 grenzen, had
Van Agt het alleen over al het onrecht de Palestijnen aangedaan en hoe
verschrikkelijk Israël is. Bij wijze van inleiding had de gespreksleider, de
polemoloog Leon Wecke, ons kort de twee belangrijkste conflictmodellen
uitgelegd. Het subjectivistische gaat ervan uit dat een conflict vooral met een
verschillende perceptie aan beide kanten heeft te maken, met verschillende
waarden en opvattingen, en is op te lossen door middel van praten en consensus.
Het objectivistische model gaat uit van onverenigbare ideeën en belangen,
waardoor een conflict niet oplosbaar is zonder een confrontatie waarbij één van
beiden het onderspit delft. Volgens hem draagt het Israëlisch-Palestijns
conflict elementen van beide in zich, een veilige bewering want welke elementen
van een conflict draagt het niet
in zich? Terugblikkend vertegenwoordigde Naftaniel het consensus model, en Van
Agt het confrontatiemodel. Als het aan Van Agt ligt, zal niet door praten
(Annapolis was een bad joke
volgens hem), maar door het op de knieën krijgen van Israël, het conflict
uiteindelijk worden beslecht. Door internationale isolatie en boycots, en
hopelijk het wegvallen van de Amerikaanse steun, zal Israël uiteindelijk aan
alle eisen van de Palestijnen moeten toegeven, wat neer komt op een einde aan
de Joodse staat. De weigering met Naftaniel te praten symboliseert zijn
wantrouwen in vredesbesprekingen, en zijn visie dat de Palestijnen 'hun rechten'
niet met praten kunnen verkrijgen.
Ratna Pelle
Andere
commentaren op Dries van Agt op IMO Blog - Israel &
Midden-Oosten (2007):
Waarom maak je je zo druk over Israel?
De
heldenstatus van Van Agt
Erken
Israël eindelijk eens als Joodse staat
Van Agt en
de Palestijnse mensenrechten
De Heilige
Missie van Dries van Agt
__________________________
Van Agt een Vriend van Israël??
*
een commentaar door Ratna, d.d. 6 september 2005 *
Hajo
Meyer (bestuurslid van Een Ander Joods Geluid) beweert in de Volkskrant (vrijdag
2 september) dat Dries van Agt een echte vriend van Israël is omdat hij 'Israël
wijst op zijn verantwoordelijkheid ten aanzien van het internationaal recht' en
dus, aldus Meyer, 'Israël beschouwt als een beschaafde en verlichte natie.'
Israël moet iedereen die het veroordeelt inderdaad diep dankbaar zijn dat men
het zo hoog inschat, en de Palestijnen worden zwaar
gediscrimineerd, aangezien zowel Meyer als van Agt zelden met een woord over
hun vele misdaden reppen, zoals zelfmoordaanslagen, corruptie, Holocaust
ontkenningen, en het verheerlijken van geweld in staatsmedia. Volgens dezelfde
redenering zijn Ronny Naftaniel en Leon de Winter de echte vrienden van de
Palestijnen, niet het Palestina Komité of Gretta Duisenberg. Meyer vergeet dat
een vriend iemand is die je niet alleen bekritiseert, maar je ook begrijpt en
het voor je opneemt als dat nodig is, en die weet dat je niet alleen sterk bent
maar ook kwetsbaar.
Meyer
doet het voorkomen alsof iedereen die er een 'humanitaire ethiek' op nahoudt,
tot de dezelfde harde en eenzijdige veroordelingen van Israël moet komen als
hijzelf en van Agt. Zijn humanitaire ethiek leidt er blijkbaar niet toe ook de
daden van Israëls vijanden te bekritiseren. Israëls terugtrekking uit de
Gazastrook werd beantwoord met een zelfmoordaanslag waarbij 50 gewonden vielen.
Onlangs werd een Palestijnse vrouw die zich wilde opblazen in een Israëlisch
ziekenhuis, waar ze werd behandeld voor brandwonden, bij een checkpoint
aangehouden. Die checkpoints zijn er dus niet om de Palestijnen te pesten.
Meyer
en van Agt vinden dat Israël zich eenzijdig uit de bezette gebieden moet
terugtrekken en moet stoppen met de bouw van de muur. Palestijns terrorisme zal
dan vanzelf verdwijnen, aangezien alle Palestijnen zich al lang met Israëls bestaansrecht
hebben verenigd.
Dat
Hamas nog onlangs middels een video liet weten dat het
niet met aanslagen zal stoppen totdat geheel historisch Palestina is bevrijd,
wat in overeenstemming is met zowel het handvest van Hamas als dat van Fatah,
dat het aantal aanslagen toenam op momenten dat Israël concessies deed, en dat
de Palestijnen eisen dat Israël alle Palestijnse vluchtelingen en hun
nakomelingen opneemt, doet blijkbaar niet ter zake. Een selectieve blik
reduceert complexe problemen tot simpele goed-fout kwesties. Wel zo makkelijk.
Meyer
heeft gelijk dat kritiek op Israël niet met antisemitisme mag worden
gelijkgesteld. Het is echter op zijn zachtst gezegd dubieus dat de enige staat
ter wereld waaraan 4 van de 11 speciale noodzittingen van de VN mensenrechtencommissie
zijn gewijd, waartegen meer VN resoluties zijn uitgevaardigd dan tegen welk
ander land ook, en waarover meer onwaarheden de ronde doen dan over enig ander
land, toevallig de enige joodse staat is. Het is ook de enige staat die door
een flink aantal (met name Islamitische) landen niet
wordt erkend en wiens bestaansrecht geregeld ter discussie wordt gesteld. Of
wil Meyer echt beweren dat Israël de meest misdadige staat op aarde is en dus
niet anders verdient?
__________________________
Van Agt
brengt vrede niet dichterbij
*
reactie van Ratna op de lezing door Dries van Agt, 11
september in Nijmegen *
Dankzij zijn felle kritiek op Israël was Dries van Agt als spreker
uitgenodigd op het GroenLinks-festival afgelopen zondag. Ik waardeer het dat
een oud-politicus zich mengt in actuele discussies en daarbij de controverse
niet schuwt, echter de voormalige premier reduceerde een ingewikkeld conflict
tot een simpele goed-fout kwestie, waarbij alle schuld
aan één kant werd gelegd. Hij stelde niet alleen alle Israëlische
legeroperaties gelijk aan terrorisme, maar beweerde zelfs dat Israël Palestijns
geweld uitlokt om daarmee de bezetting te rechtvaardigen. Kortom: wat de
Palestijnen ook doen, Israël is het schuld. In Van
Agts vreemde beeld van de geschiedenis zijn de Palestijnen pas geweld gaan
gebruiken in de jaren '90. De Arabische opstanden in het Britse Mandaatgebied
waarbij honderden joden werden gedood, de rol van nazi-collaborateur Al
Husseini, de vliegtuigkapingen, het vermoorden van de Israëlische Olympische
ploeg: volgens van Agt stelt dit alles blijkbaar weinig voor.
Wat mij echter het meeste trof was zijn boodschap voor de
toekomst: onderhandelen heeft geen zin. In een paar zinnen veegde hij de Oslo
vredesbesprekingen van tafel: deze hadden helemaal niets opgeleverd. 'Je kunt
een tijger niet met een schaap in een kooi zetten en verwachten dat daar een
rechtvaardige vrede uit voortkomt', zo lichtte hij zijn visie toe. Dat van dat
schaap moet hij misschien eens uitleggen aan de nabestaanden van de vele
zelfmoordaanslagen.
Het mislukte vredesproces heeft wel
opgeleverd dat beide partijen het recht van de ander op een eigen staat
erkenden als de enige uitweg uit het conflict, al ligt de invulling nog ver uit
elkaar: volgens Sharon kan een Palestijnse staat best bestaan met een groot
aantal Israëlische nederzettingen erin; volgens Abbas kan Israël best overleven
met miljoenen Palestijnse vluchtelingen erbij. Daarbij hebben beiden met extremisten te
maken die elk compromis afwijzen. Zij dienen dan ook beiden onder druk te
worden gezet om concessies te doen en de eigen extremisten aan te pakken.
Van Agt wil roomser zijn dan de Paus door, in tegenstelling tot
Abbas, tegen onderhandelingen met Israël te pleiten. Het alternatief van Van
Agt is een boycot tegen Israël, wat desastreus zal zijn voor Europa's
bemiddelingsrol in het vredesproces, en wat Israëlische tegenstanders van de
bezetting zal vervreemden van Europa. De Israëlische vredesbeweging zal verder
gemarginaliseerd raken en men zal zich verenigd voelen rond het aloude
sentiment dat 'Israël alleen staat tegenover een vijandige buitenwereld'.
Van Agts woede wint het van zijn verstand, de emotie van het
bewaren van enige afstand. Dit mag begrijpelijk zijn voor mensen die dagelijks
met de ellende van het conflict te maken hebben, voor een Europeaan met zijn
staat van dienst is dit op zijn zachtst gezegd opmerkelijk. Maar het ergste is
dat hij er vrede en een Palestijnse staat geen stap dichterbij mee brengt.
___________________________
Dries van
Agt op Kruistocht tegen Israël.
**
reactie van Wouter op de lezing door Dries van Agt, 11
september in Nijmegen **
In
lezingen en interviews trekt hij al enkele jaren fel van leer tegen het
Israëlische regeringsbeleid, maar nu lijkt oud-premier Dries van Agt definitief
te zijn doorgebroken als de nieuwe stem van de onderdrukte Palestijnen.
Waarom
nu pas? In zijn eigen partij vond hij weinig instemming voor zijn boude
uitspraken over Israël. Zulke radicale kritiek hoorde je verder bijna alleen ter linkerzijde van de PvdA, en daar zal nogal wat aarzeling
zijn geweest om de conservatieve CDA-er als bondgenoot te aanvaarden.
GroenLinks overwon haar schroom, en haalde Van Agt als spreker binnen op het
GroenLinks Festival "De Linkse Lente", afgelopen zondag in Nijmegen.
Ik bezocht zijn spreekbeurt aldaar en was verbijsterd:
hij leek GroenLinks nog te willen overtroeven in zijn ijver om Israël te
veroordelen. In een lezing die soms meer op een preek en soms meer op een
conference leek, gaf hij zijn eenzijdige visie op de geschiedenis van het
conflict, en oogstte daarmee veel applaus van zijn linkse toehoorders. Van Agt
vertelde opmerkelijk weinig over concrete, eigen ervaringen uit zijn recente
reis naar het gebied, of over de Bethlehem Universiteit waarvan het regentschap
hem de ogen had geopend voor het Palestijnse leed. De meerwaarde van Van Agt op
dit linkse festival moet dan ook gelegen zijn in zijn entertainment-kwaliteiten
en in de voldoening dat iemand uit de rechtse hoek hun woorden sprak. En die
woorden schilderden het bekende maar vertekende beeld dat Israël als de grote
boosdoener neerzet:
*
Van Agt vergeleek Israël en de Palestijnen met een tijger en een schaap die
samen over vrede moeten onderhandelen (een olifant en een wolf lijkt mij een
betere vergelijking);
*
het Palestijnse terrorisme zou pas in de jaren '90
serieuze vormen hebben aangenomen, en dan uit wanhoop en uitzichtloosheid
geboren (vreemd, daar juist in de jaren '90 het vredesproces plaatsvond, dat
eindelijk serieus uitzicht bood op een Palestijnse staat; het terrorisme laaide
juist op omdat extremisten van beide kanten tegen elk compromis waren);
*
evenals GroenLinks en de Palestina-aktiegroepen toonde
Van Agt de verouderde kaart van de afscheidingsbarrière ("muur") uit
2003, die sindsdien sterk gewijzigd is ten gunste van de Palestijnen (dit kan
toch niet uit onwetendheid zijn, maar moet een moedwillige poging zijn om de
situatie zo negatief mogelijk te presenteren in weerwil van de waarheid);
*
gerichte geweldsakties van het Israëlische leger
werden als 'staatsterrorisme' gelijkgesteld aan Palestijnse zelfmoordaanslagen
op willekeurige burgers, en aanslagen op kolonistenfamilies in de bezette
gebieden werden door Van Agt gezien als legitiem verzet (ik hoop dat dit ook
GroenLinks te ver zal zijn gegaan?);
Er
is een lange lijst op te stellen van fouten en misdaden begaan door Israëli's
in hun roerige geschiedenis; het staat mij tegen deze te moeten gaan verdedigen
of relativeren. Echter de aktivisten voor de Palestijnen verzwijgen of bagatelliseren
de misdaden die de Palestijnen hebben begaan. Zo verwees Van Agt naar het
vreselijke bloedbad van
Het
Palestijnse volk gaat inderdaad gebukt onder de Israëlische bezetting en zit in
een abominabele positie, die het slechts ten dele aan
zichzelf en haar leiders te wijten heeft. De Israëli's hebben recht op
veiligheid, maar laten de Palestijnen teveel de tol hiervoor betalen. Beide
partijen zien de splinter in het oog van de andere partij, niet de balk in hun
eigen oog. Mede dankzij vredesactivisten en nieuwe historici zijn bij een deel
van de Israëli's de ogen opengegaan voor de fouten uit het verleden en het leed
van de Palestijnen. Sommigen zijn doorgeslagen naar de andere kant, veroordelen
de eigen Joodse staat en praten de Palestijnen goed,
het ene blinde oog voor het andere verwisselend. De Palestijnse
solidariteitsbeweging in het Westen doet hetzelfde. Ze cultiveren het
slachtofferschap van de Palestijnen en het vijandbeeld tegen Israël. Aan
Palestijnse kant zijn er helaas nog weinigen die
kritisch naar hun eigen geschiedenis kunnen kijken.
De
enige weg naar vrede in het Midden-Oosten is door dialoog en onderhandelingen,
het opbouwen van vertrouwen en het afbreken van vijandbeelden. Van Agt en zijn
linkse bondgenoten doen het tegenovergestelde, door een vijandbeeld van Israël
op te roepen en eenzijdige sancties tegen de Joodse staat te eisen. Dit is geen
recept voor vrede, maar voor een oorlog die al veel te lang heeft geduurd.
* Voor meer opinies van Ratna zie: IMO
Blog - Israel & Midden-Oosten
** Een ingekorte en iets
aangepaste versie van deze reaktie verscheen 17 sept.
_____________________________________________________________________
Zie ook Israël-Palestina
Informatie, Nederlandse website over het
Israëlisch-Palestijns conflict
Geschiedenis van het conflict / Intifada en vredesproces / Geschiedenis Joden en antisemitisme / Geschiedenis Palestijnen en Arabieren / Palestijnse en Joodse vluchtelingen / Tijdlijn
/ Landkaarten / 60 Jaar Israël en VN / 60 Jaar Israël en Nakba / Zesdaagse Oorlog 1967 / Bezette gebieden en Nederzettingen / Gaza Strook / Gaza Oorlog / Hamas
/ Apartheidsmuur of Veiligheidshek / Jeruzalem
/ Demografie / Racisme, kolonialisme en Apartheid / Verenigde Naties / Zionisme
/ Anti-Zionisme / Zionistische lobby / Israël boycot campagnes / Beeldvorming
& Mythes over het conflict / Hezbollah
/ Palestijns Gevangenendocument / Israël politiek / Palestijnen politiek / Vrede en verzoening / Scholierenpagina / Dries van Agt over Israël en Palestina / Krantenonderzoek NRC conflict Israël-Palestina
/ Review Amnesty Report on Gaza War / 'Het zijn net mensen' (boekrecensie Joris Luyendijk)
/ United Civilians for Peace / Reisverslag Israël / Boycot Israël? / Israël-Palestina
Info - nieuws & commentaren / Artikelenlijst nieuw / Artikelenlijst oud / Web
links
_____________________________________________________________________
Israël-links - MidEastWeb - Zionism &
Israel Info - Hoofdpagina
- Israël-Palestina
Info