Naar de Hoofdpagina
Naar Israëlisch-Palestijns conflict
door Ratna
Pelle, 10.08.2006
Soms
bekruipt me een gevoel van 'ben ik nou
gek of is hij het?' Dit gebeurt als ik mensen in alle ernst
hoor beweren dat Hezbollah helemaal geen terroristische organisatie is, en terecht
vecht voor Libanese onafhankelijkheid (als Libanon niet onafhankelijk is, dan
is dit vanwege de inmenging van Syrië, maar dat bedoelen deze mensen natuurlijk
niet), en het Israëlische leger daarentegen de terrorist uithangt, dat
ongestoord zijn gang gaat want Israël wordt onvoorwaardelijk gesteund door het
Westen. Het doelbewust treffen van burgers, en het gebruiken van de eigen
burgers als menselijk schild, wordt legitiem verzet genoemd en krijgt meer
begrip dan de bombardementen van Israël, waarbij burgerslachtoffers worden
beperkt (Hoeveel slachtoffers zou Hezbollah hebben gemaakt als het de
slagkracht van het Israëlische leger zou hebben?), en die sowieso een reactie
waren op de ontvoering van soldaten en het beschieten van Israëlische steden
door Hezbollah. Met die steun van het Westen valt het ook wel mee. De tijd dat
Israël onvoorwaardelijk door het Westen werd gesteund ligt ver achter ons, maar
sommige mensen schijnen graag in het verleden te leven.
Israëlische
propaganda en de media
Ook
kom ik de fabel geregeld tegen dat de Israëlische propaganda zoveel effectiever
is dan de Arabische/Palestijnse, en ze de Westerse media erin luist. Net als de
zogenaamde onvoorwaardelijke steun is dit iets van lang vervlogen tijden. In de
VS ligt dit wellicht anders, hoewel ook daar de media zich behoorlijk kritisch
uitlaten tegenwoordig. Zowel Israël als de Arabieren en Palestijnen doen
natuurlijk hun best om hun kant van het verhaal voor het voetlicht te brengen,
en Joodse en Arabische organisaties in Europa en de VS doen hetzelfde. Ik
verbaas mij echter vaak over het GEBREK aan professionaliteit van de
Israëlische PR, en hun falen om dingen die onmiskenbaar in Israëls voordeel
spreken beter uit te buiten. Zo is Israël, vergeleken met de haar omringende
Arabische staten, een oase van vrijheid en verdraagzaamheid, waar vrijheid van
meningsuiting en religie heerst, homoseksuelen niet worden vervolgd, en er een
onafhankelijke rechtsspraak is die Arabieren soms in het gelijk stelt tegenover
de staat (in de woorden van Derschowitz: Israël
is de enige staat in het Midden-Oosten waar Arabieren een zaak tegen de staat
kunnen winnen). Men is voor een land dat zoveel vijanden heeft die
geregeld verklaren op haar vernietiging uit te zijn, en een volk dat uit eigen
ervaring weet dat men de woorden van zijn vijanden serieus dient te nemen,
opvallend kritisch over het eigen beleid. Hier wordt door criticasters
overigens dankbaar gebruik van gemaakt, die met Haaretz en Benny Morris in de
hand triomfantelijk beweren dat zelfs de Zionisten toegeven hoe agressief en
fout ze wel niet zijn. Uri Avnery, Ilan Pappe en Tanya Rheinaert zijn de darlings van anti-Zionisten in het
Westen, en hun wordt door de staat Israël geen strobreed in de weg gelegd om
hun staat aan de schandpaal te nagelen (waarbij Avnery zich iets genuanceerder
uitlaat dan de andere twee en een twee-staten-oplossing voorstaat). Kom daar
eens om in een Arabische staat. Hoe vrij zijn bijvoorbeeld Libanezen om te
verklaren dat zij van de macht van Syrië en Hezbollah over hun land afwillen?
Dit hebben de kandidaat premier Rafik Hariri en de journalist Gebran Tueni aan
den lijve ondervonden, en zij waren niet de enigen. Syrië houdt niet zo van een
te onafhankelijke koers in Libanon.
In kwaliteitskranten en televisieprogramma's is een populaire visie dat de
vijandigheid van de Arabieren tegenover Israël en joden een gevolg is van de
bezetting en onderdrukking van de Palestijnen. Dit lijkt me niet ingegeven door
Israëlische propaganda. Het is overigens ook niet ingegeven door kennis van de
geschiedenis van het conflict, en kennis van de wortels van Arabisch
antisemitisme. Het feit dat iedereen weet van de slachting die Libanese
christenen 'onder het toeziend oog van het Israëlische leger' hebben uitgevoerd
in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla, terwijl een dergelijke
slachting onder Palestijnen in het vluchtelingenkamp El Za'atar onder
assistentie van het Syrische leger volkomen onbekend is, is ook geen gevolg van
Israëlische propaganda. Wat betreft Israëls oorlog in 1948 weet men vaak wel
dat honderdduizenden Palestijnen zijn gevlucht en verdreven (de oorzaak van het
vluchtelingenprobleem), maar niet dat de belangrijkste Palestijnse leider
toentertijd een overtuigde Nazi was, of dat niet ongeveer evenveel joden nadien
uit Arabische landen zijn verjaagd of gevlucht. Velen weten van de slachting in
het Palestijnse dorp Deir Yassin door Joodse troepen, weinigen van de slachting
in Hebron in 1929 of Gush
Etzion in 1948 door de Arabieren. Israëlische propaganda?
De VN
Wat
betreft de VN is een veelgehoorde klacht dat Israël zich niks van VN resoluties
aantrekt, en daarmee wegkomt door Amerika's vetorecht. Wat minder bekend is, is
dat Israël in de VN een unieke positie inneemt, daar het tot 2002 als
enige land niet bij een van de regionale blokken was aangesloten omdat het
Aziatische blok dit weigerde onder druk van de Arabische staten. Daardoor was
Israël als enige staat decennialang in geen enkel VN lichaam vertegenwoordigd.
In 2000 is het toegelaten tot het westerse en andere staten blok (WEOG), maar
heeft nog steeds niet dezelfde rechten als andere VN lidstaten, en bovendien
wordt dit lidmaatschap iedere 4 jaar verlengd. Er is een speciaal VN comité
belast met mensenrechtenschendingen door Israël, een comité 'on the exercise of the inalienable rights of the
Palestinian people' en een speciale jaarlijkse dag van solidariteit
met het Palestijnse volk. Ook is er een United
Nations Division for Palestinian Rights. Zulke dagen en comités
zijn er niet voor Tibetanen, Koerden, Tsjetsjenen of Berbers (Amazigh). Zij
zijn er voor geen enkel ander volk. Het NGO (non governmental organizations)
gedeelte van de anti-racisme
conferentie in Durban in 2001 was een beschamende anti-Semitische
vertoning. Joodse organisaties en afgevaardigden werden bedreigd en monddood
gemaakt. Tijdens een demonstratie werd in pamfletten en op spandoeken zelfs
Hitler geprezen:
"In the march, slogans
were carried like "kill all the Jews" and "the good things
Hitler did". Pamphlets were handed out with a portrait of Hitler,
displaying the text:
' What if I had won? The good things: There
would be NO Israel and NO Palestinian's blood shed - the rest is your guess.
The bad things: I wouldn't have allowed the making of the new beetle - the rest
is your guess'"
Een aantal afgevaardigden klaagden dat
Palestijnse NGO's de conferentie volledig hadden gekaapt en stapten op. Wat
zegt dit over Palestijnse NGO's? Wat zegt dit over de VN? Waarom is niet meer
tegen deze NGO's ondernomen? Het was immers een ANTI-racisme conferentie?!
Diezelfde NGO's organiseren de voornoemde jaarlijkse dag voor Palestijnse
rechten. De lijst van VN vooringenomenheid tegen en onfaire behandeling van
Israël is nog langer, veel langer. Toch verneem je over deze zaken zelden in de
krant wanneer de relatie tussen de VN en Israël ter sprake komt. Ook dit kan
moeilijk aan Israëlische propaganda te wijten zijn.
Links
Het trieste is, dat het met name progressieve mensen zijn die klagen over
Israëlische propaganda en zich opvallend mild tonen waar het Arabische
vijandigheid tegen Israël of joden betreft, die Israël ervan beschuldigen zich
niet aan het internationale recht te houden, die 'Deir Yassin' en 'Sabra en
Shatilla' roepen om hun gelijk te halen, die Hezbollah en Hamas goedpraten
vanwege de wrede bezetting (Jan Marijnissen vergeleek Palestijnse terroristen
zelfs met het verzet in de Tweede Wereldoorlog, waar de oud verzetsstrijders
zich terecht kwaad over maakten, en Farah Karimi en Een Ander Joods Geluid
zagen er geen enkel probleem in met een demonstratie mee te lopen waar
pro-Hezbollah leuzen werden geroepen). Links, dat voor mij staat voor
rechtvaardigheid, gelijke rechten, anti-racisme en respect voor minderheden
lijkt te zijn ingepalmd door Arabische propaganda. Ik weet geen andere
verklaring te bedenken. Ik hoop met geheel mijn hart dat hier nog eens
verandering in komt, zodat ik mij weer met opgeheven hoofd links kan noemen.
Ratna Pelle