Naar Israëlisch-Palestijns conflict

De oorlog in Gaza, Israël, Libanon en Nederland

IMO Blog, 05.08.2006

door Wouter Brassé

Het einde van de bezetting
Een einde aan de bezetting en de oprichting van een Palestijnse staat lijkt verder weg dan ooit. De Israëlische terugtrekkingen uit delen van de Westoever en Gazastrook in het kader van het Oslo proces, boden Palestijnse terroristen de gelegenheid om wapens en explosieven naar binnen te smokkelen, die werden gebruikt voor aanslagen tegen Israël. Pas de herbezetting in 2002 kon hier grotendeels een einde aan maken. Toen Israël zich in 2005 eenzijdig uit de Gazastrook terugtrok, nam wederom de wapensmokkel toe, alsmede de beschietingen met Qassam-raketten op Israëlische burgerdoelen. De muur oftewel het veiligheidshek dat Israël sinds 3 jaar aan het bouwen is, kan de meeste zelfmoordaanslagen tegenhouden, maar voor raketten vormt het geen beletsel. Vergelijkbaar is het probleem in zuid-Libanon, waaruit Israël zich in 2000 geheel had teruggetrokken, en de Hezbollah sindsdien ongehinderd duizenden raketten kon opstellen die een continue bedreiging voor de Israëlische burgers vormen. Zoals de Israëlische cartoon hiernaast opmerkt: gevechten aan Israëls zuidgrens en noordgrens, alleen aan de oostgrens is alles rustig, immers Israël heeft zich nog niet uit de Westoever teruggetrokken.

http://drybonesblog.blogspot.com/2006/07/israel-at-war-on-two-fronts.html

Een gedeeltelijke terugtrekking uit de Westoever was juist het speerpunt van de nieuw gevormde regeringscoalitie, maar de gevechten aan de andere grenzen hebben het draagvlak hiervoor onder de bevolking doen verdampen. Het lijkt erop dat Israël niet kan zonder de controle over een bufferzone langs haar grenzen, en dat is juist de plek waar een toekomstige Palestijnse staat zou moeten komen. Onder Arafat trad de PA een tijdlang op tegen Palestijnse terroristen, maar alleen in zoverre als dat Arafats agenda schikte. Wanneer dat zo uitkwam gaf Arafat zelf groen licht en steun voor aanslagen, zoals bij de Tweede Intifada. Abbas was meer bereid zich tegen het geweld uit te spreken, maar niet bereid of bij machte ertegen op te treden, en van de huidige Hamas regering valt in dit opzicht helemaal niets te verwachten. De 'hudna' (zg. wapenstilstand) die Hamas een tijdlang in acht nam, hield in dat ze andere terroristische groepen geen strobreed in de weg legde en openlijk haar instemming betuigde bij 'succesvolle' aanslagen, terwijl ze zelf wapens bleef smokkelen.
Nu de Israëli's eindelijk in meerderheid 'rijp' zijn om nederzettingen en gebied op te geven, lijken zij gedoemd om de bezetting te laten voortduren voor hun eigen veiligheid.

De buitenproportionele linkse reactie
De linkse partijen in Nederland, diverse hulp- en mensenrechtenorganisaties, en afgeserveerde CDA-ers lopen nu weer te hoop tegen Israël vanwege haar 'disproportionele' geweld in Libanon. Evenals in de Gazastrook is het geweld niet van gisteren. Hamas en Hezbollah hebben Israël al lang geleden de oorlog verklaard, en Libanon zelf heeft na de oorlog van 1948 nooit meer dan een wapenstilstand met Israël gesloten. Beschietingen vanuit Gaza en zuid-Libanon en Israëlische tegenacties vonden al jaren plaats, dus men zou kunnen spreken van een voortdurende kleinschalige oorlog, die doorging ondanks de Israëlische terugtrekkingen. De afgelopen jaren heeft Israël doorgaans terughoudend gereageerd op deze aanvallen om escalatie te voorkomen, vooral aan de Libanese grens. De zware beschietingen en grondoperaties waarmee Israël nu reageert, rechtvaardigt het als legitieme acties conform het oorlogsrecht. De aanvallen op en ontvoering van Israëlische soldaten waren de druppels die de emmer deden overlopen, maar de belangrijkste redenen voor de acties waren de aanhoudende raketbeschietingen vanuit Gaza, en de dreiging van de Iraanse Hezbollah-raketten in zuid-Libanon. Volgens het oorlogsrecht is er niets 'buitenproportioneels' aan de Israëlische reactie, en is Hezbollah de verantwoordelijke voor het doelbewust in gevaar brengen van Libanese burgers, nog te zwijgen van het doelbewust beschieten van Israëlische burgers.

De hypocriete stilte
Bij degenen die Israël aan de schandpaal nagelen voor haar ’barbaarse oorlogsvoering’ (Dries van Agt in de Volkskrant van woensdag) is echter een OORVERDOVENDE STILTE te horen betreffende de nog barbaarsere oorlogsvoering van Hezbollah, die sowieso dit conflict begonnen is. De hypocrisie en selectieve verontwaardiging druipen er weer eens vanaf... Een Ander Joods Geluid (EAJG) beklaagt zich daadwerkelijk over de onmacht van de Palestijnen om met "een paar verdwaalde Qassamraketten" [sic] veel slachtoffers te maken. Men suggereert zelfs dat met groepen als Hezbollah en 'de democratisch gekozen Hamas-regering' te praten valt. EAJG zegt voor Israël te zijn, alleen het beleid van de democratisch gekozen regeringen van de afgelopen 58 jaar keurt men af, en in een staaltje van omkering doet men of de buurlanden slechts in vrede en veiligheid willen leven, maar Israël degene is die hen dat niet zou gunnen.
Farah Karimi (GroenLinks) wil niet dat via Nederland Amerikaanse precisiebommen naar Israël worden gebracht. Zonder precisiebommen zullen er echter juist meer Libanese burgers sterven, omdat Israël dan slechter kan richten. Mischien moet ze ervoor pleiten dat die precisiebommen aan de Hezbollah worden geleverd, zodat zij beter op de Israëlische burgers kunnen mikken. Immers om echt cynisch van te worden is de kritiek dat er veel meer Libanese dan Israëlische burgers sterven (kritiek die ook steeds bij het Israëlisch-Palestijnse conflict te lezen is). Wat moet Israël hieraan doen? Men probeert al zoveel mogelijk burgerslachtoffers aan de andere kant te vermijden. Misschien moet men de eigen burgers meer aan aanvallen blootstellen? Of een eenzijdig staakt-het-vuren instellen, totdat Hezbollah haar 'achterstand' heeft ingehaald? Misschien moet Israël Hezbollah van beter wapentuig voorzien: we zijn immers allemaal voorstanders van een eerlijke strijd!

Links kiest traditioneel de kant van de slachtoffers, en dat is Israëls probleem: er sterven te weinig Joden in het conflict....