. . . . in 1950 zijn mijn ouders verhuisd van Winschoten naar Groningen en ik moest mee; hoewel al 4 jaar oud had ik daarin geen inspraak. De rest van de familie bleef in Winschoten, wat veelvuldige treinreizen daar naartoe genereerde, wat ik toen al leuk vond.
Meestal gingen we op de fiets naar het station. De fiets werd gestald in de stationsrijwielstalling, toen nog gevestigd onder het station ter hoogte van het vroegere bagage-depot.
Als je de grote trap van het station was opgeklommen kwam je bij een drietal dubbele klapdeuren, waarvan je altijd die deur probeerde te openen die toevallig op slot zat. Maar het waren wel van die deuren, die zowel naar binnen als buiten klapten. Dus als je binnen was en de deur liet flippen . . .
Hoewel papa bij het spoor werkte (conducteur, later "uiteraard" Hc) moesten mijn moeder en ik wel een kaartje (25 cent, voor het goede doel) kopen. Je kreeg dan tevens een stempel in een boekje, waar 24 van die stempels in konden. Nee, geen cadeaus bij een vol boekje . . De loketten hebben nog geen machines, alles is nog handwerk: rekken vol met kaartjes naar allerlei exotische bestemmingen.
En perronkaartjes voor een dubbeltje. Al in 1891 is het perronkaartje ingevoerd; het kostte toen een stuiver. De paarse kleur van de perronkaartjes komt overeen met de toegangkaartjes voor bioscoop en theater
. . . treintjes kijken dus.
Als je een kaartje had, mocht je het perron op.
MAAR eerst langs de ingangscontrole. De daartoe aangestelde beambte zat in een hokje, waar je aan beide kanten langs kon. Waarom is mij niet duidelijk; NOOIT heb ik gezien, dat er een tweede persoon in dat hokje zat en dat je aan beide kanten kon passeren.
De NS had in Groningen een "kinderslot" op de deur naar het perron. Wat was het geval: als laatste obstakel om het perron op te kunnen en eindelijk treinen te kunnen zien was daar een deur. Niet zomaar een deur, maar een Deur met een hoofdletter: zwaar, dik, venster op ooghoogte van een reus en met een Veer. Ook met hoofdletter. Een echte dikke deur dus. Als kind alleen kon je die deur NIET open duwen.
En was je op het perron dan kon je niet meer terug; de weg was geblokkeerd. Door die dikke deur, die aan de perronzijde geen handvat had om het open te kunnen trekken. Terwijl in de hal toch de AKO zijn kranten en boeken verkocht en het Grens-Wissel zijn kantoor hield.
'k Heb dit nooit begrepen.
Verder van huis
Winschoten is (sorry, Winschoters) zeker geen wereldstad. Vandaar dat we in de vakanties ook wel verder reisden. Meestal stond in de vakantie een bezoekje aan Amsterdam op het programma. 's Morgens vroeg opstaan, brood mee en wegwezen. In Amsterdam werd eerst koffie gedronken in het NZH koffiehuis, voor het station. Soms gingen we naar Artis, maakten een rondvaart, een andere keer met boot en NZH-tram een rondje Marken - Volendam. En winkelen in de Beijenkorf als er nog tijd over was. Gegeten werd bij Ruteck's, in de Kalverstraat . . .
Bijgaande foto is genomen op het perron in Amsterdam, na een uitputtend dagje uit. De knappe dame op de foto is m'n moeder. De opname moet gemaakt zijn vóór 1956; het derde-klas-bordje is duidelijk zichtbaar . . .
Weer terug in Groningen.
Na aankomst op het station moest je nog thuis zien te komen.
Als de fiets in de "rijwielstalling" stond dan was het vervoer naar huis vastgelegd: de fiets.
Was je (bij slecht weer deden we dat) met het openbaar vervoer stationswaarts getogen, moest je op die manier ook terug. Logisch hè. Tot 13 december 1949 had je drie manieren om op de Grote Markt te komen: lopen, met de trolley of met de tram.....
Het stadsvervoer had tot enige jaren geleden zijn knooppunt op de Grote Markt. Vandaar bracht een stadsbus (lijn 4) ons dan naar huis.
Als je niet met de trein van het Hoofdstation naar het Noorderstation (Groningen Noord) wilde reizen, kon je lijn 3 nemen. Zowel de tram als de trolley verbonden de beide Groninger stations.
De foto dateert uit 1952; de tramrails is nog niet verwijderd en de trolleybus rijdt nog (tot november 1965) . . .
© Groninger Archieven.
Voor een grotere afbeelding: klik op het plaatje (45Kb).