Moore has always enjoyed a devout following among guitarists, from his early swashbuckling days as Thin Lizzy's lead guitarist to his many rock, Fusion, and blues solo projects.
Moore's balance of technically savvy licks and raw, emotional soul keeps the fans rabid. It was Still Got the Blues (1990) that finally solidified Gary Moore's reputation as a top-flight guitarist, achieving critical and commercial success with a back to the basics approach that put Moore's fiery Blues Rock guitar front and center.
Later albums continue with that approach, including After Hours (1992), which featured heavy-hitting guests including B.B. King and Albert Collins.
source http://www.rollingstone.com
(Nederlands/dutch)
De vraag stellen is makkelijker dan ze beantwoorden: wie is Gary Moore?
Is deze Brit vooral de hardrockmens (Thin Lizzy) die opdook aan het begin
van zijn muziekcarrière, is hij de blanke bluesheld die de afgelopen tien
jaar dat genre nieuwe leven inblies, of is hij de popgerichte muzikant die
op het recente 'Dark Days in Paradise' een meer melodieuze richting uitgaat?
Wellicht is Gary Moore die drie in één persoon, en je weet nooit welke richting
deze man hierna nog uitgaat.
In elk geval: welke gedaante deze Jeckyll & Hyde van de Engelse muziek ook aanneemt,
hij kiest geen middenweg. Moore was een honderd procent hardrocker, was een
bijzonder indrukwekkend bluesartiest, en is nu helemaal de muzikant die probeert
al zijn muzikale voorliefdes te integreren in eigen werk: Ierse folk, jazz,
oosterse muziek. Hij gaf het zelf indertijd al aan in 'Still got the Blues':
dat blauwe gevoel zal hem wel nooit helemaal verlaten.
Bron http://www.marktrock.be /1997/bio_artiesten/gary_moore.html
"Still Got the Blues"
