Singer-guitarist Rory Block, a long time fixture on the folk and blues scene, interprets the music of Delta and Country Blues masters such as Robert Johnson, Charlie Patton, and Son House with an uncanny intensity and rare originality.
She plays her acoustic guitar with a slashing, thumping style that recreates, rather than copies, the spirit of the original. Similarly, Block sings with clear, unaffected fervor, establishing her own identity.
source http://www.rollingstone.com
(Nederlands/dutch)
Rory Block is een écht bluesfenomeen: haar knappe composities, haar uniek stemgeluid
en haar schitterend gitaarspel hebben haar geen windeieren gelegd.Tot tweemaal
toe ontving ze de meest prestigieuze onderscheiding, namelijk de
“W.C. Handy Award of The Acoustic Album Of The Year” (in 1996 en ’99),
maar ook dezelfde Award als “Traditional Blues Female Artist Of The Year”,
en dit in ’97 en 1998. Live is deze bluesartieste ook een revelatie: reeds
bij de eerste tonen grijpt ze je bij je nekvel, om je pas bij haar laatste
akkoorden los te laten; onlangs demonstreerde ze in het C.C. Nekkersdal te
Brussel haar enorme waaier van hoogstaand muzikaal talent. De levende
legende Taj Mahal stelt het kort en krachtig: “She’s very simply the best
there is”. Twee cd’s van deze Amerikaanse trokken onze aandacht: een
heruitgave van een compilatie van haar werk bij Rounder tijdens de jaren
’80 én haar nieuwste productie “I’m Every Woman”.
Geboren (°1949) en getogen in New York’s Greenwich Village kwam de jonge Rory
vrij snel in contact met muzikanten als Bob Dylan, Joan Baez, Stefan Grossman
en John Sebastian via het winkeltje op “West 4th Street” van haar vader,die zelf
muzikant was. Op 10-jarige leeftijd speelde ze reeds klassieke gitaar en beheerste
reeds het “flatpicking”. Vier jaar later kende de viool voor haar ook geen geheimen
meer en maakte Block deel uit van de folk formatie van haar vader, “The Elektra
String Band Project”, die regelmatig gevraagd werd voor grote evenementen. Die
periode van folkfestivals was heel belangrijk voor haar, vermits ze er
bluesmonumenten als Son House, Reverend Gary Davis, Mississippi John Hurt,
Skip James, Bukka White en Mississippi Fred McDowell ontmoette en met hen
de podia deelde. Son House werd haar grootste inspiratiebron, ook omwille
van het feit dat hij Robert Johnson had leren gitaar spelen.
Op 15-jarige leeftijd liep ze thuis weg, en in het gezelschap van Stefan Grossman
trok ze naar Californië. Als duo speelden ze er geruime tijd in clubs en bars
en maakten samen ook een opname “How To Play Blues Guitar” (Kicking Mule Records),
die nog steeds als referentie geldt. Maar na enkele jaren keerde Rory naar huis
terug, trouwde en gaf haar muzikale carrière op om voorrang te verlenen aan
haar familie. Maar midden ’70 kreeg de microbe haar opnieuw te pakken, en
Rory Block bracht in ’75 een titelloos album uit, dat kort daarna, onder
de titel “I’m In Love”, door de major “Chrysalis Records” opnieuw werd
gereleased, gevolgd door “Intoxication So Bitter Sweet” en “You’re The One”
respectievelijk uit ’77 en ’78. Omwille van het aan banden leggen van haar
artistieke vrijheid volgde er opnieuw een stilte, totdat Rory Block in 1981
tekende voor “Rounder” (CRS/Munich) met de lp “High Heeled Blues” als resultaat.
Sindsdien volgden nog 12 andere opnamen, inclusief het opmerkelijke
“I’m Every Woman” dat pas heel recent verkrijgbaar is. Deze artieste,
die niet gespaard werd van tegenslagen (ondermeer het overlijden van één
van haar zonen en tal van privé-moeilijkheden), toert met vaste regelmaat
doorheen de USA en Europa en wordt beschouwd als de beste vrouwelijke
singer-songwriter én vertolkster van moderne country blues.
Bron http://www.muziekkrant.com /archief/020201.asp
"Lovin' Whiskey"
